III SA/Kr 1257/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Szpitala Powiatowego w C. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 lipca 2023 r. NP.9081.2.19.2023 w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala. PPIS w C. decyzją z dnia 2 marca 2023 r. Nr [...], znak: [...], stwierdził chorobę zawodową u uczestniczki postępowania M. K. (obecnie D.) - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa, wymienioną w pozycji 26 wykazu chorób zawodowych. W odwołaniu strona skarżąca – Szpital Powiatowy w C. podniósł, że stan epidemii zarówno w Polsce, jak i na świecie niesie ze sobą ryzyko zachorowania na SARS- CoV-2 nie tylko w zakładzie pracy, ale również w każdym innym miejscu, w związku z tym ciężko jednoznacznie stwierdzić związek przyczynowo-skutkowy między chorobą pracownika, a narażeniem zawodowym. Szpital podkreślił, że w miejscu pracy pracownik wykonuje swoje obowiązki służbowe w odzieży i obuwiu roboczym oraz jest zaopatrzony w środki ochrony indywidualnej, w kontakcie z pacjentem z podejrzeniem lub potwierdzeniem zakażenia SARS-CoV-2: pakiety ochrony biologicznej - (kombinezon, ochrona oczu - gogle, przyłbice, maska FFP2, FFP3, rękawice, czepek), fartuchy barierowe, maski, przyłbice, fartuchy foliowe, rękawice, obuwie foliowe, rękawiczki jednorazowe sterylne, niesterylne, czepki, odzież jednorazowa (bluza i spodnie). Wprowadzono również środki ochrony zbiorowej w postaci np. płynów do dezynfekcji, urządzeń do pomiarów temperatury, opracowano również szereg procedur zapobiegających zakażeniu wirusem SARS-CoV-2. Zdaniem skarżącej wprowadzono wszelkie możliwe działania zapobiegające zakażeniu ww. wirusem i zmniejszające ryzyko ich wystąpienia w miejscu pracy. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 10 lipca 2023 r. nr NP.9081.2.19.2023 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że uczestniczka postępowania jest zatrudniona od 2 września 2020 r. w Szpitalu Powiatowym w C. na stanowisku młodszego asystenta w Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej. Do jej obowiązków należy wykonywanie badań laboratoryjnych, przygotowywanie aparatury i odczynników, transportowanie materiałów do badań w zakresie ustalanym przez kierownika, nadzorowanie pracy techników laboratoryjnych, a także prowadzenie rejestru badań, odczytywanie, weryfikacja oraz dokładny opis uzyskanych wyników przeprowadzonych badań. Ponadto przeprowadza czynności diagnostyczne na nieutrwalonym materiale biologicznym, w tym także od pacjentów z rozpoznaną infekcją wirusem SARS-CoV-2 oraz na materiale badanym w kierunku rozpoznania zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego ustalono, że bezpośrednio przed rozpoznaniem infekcji u uczestniczki postępowania, w Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej wystąpiło ognisko zakażeń wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z raportem otrzymanym ze Szpitala Powiatowego w C., pierwsze zakażenie u członka personelu Zakładu Diagnostyki Laboratoryjnej stwierdzono w dniu 29 września 2020 r., ogółem zakażenie wirusem SARS-CoV-2 w okresie od 29 września 2020 r. do 1 października 2020 r. rozpoznano u 7 pracowników powyższej jednostki Szpitala. Aktywne zakażenie ww. wirusem u uczestniczki zostało potwierdzone testem PCR wykonanym 2 października 2020 r. (izolacja domowa trwała od 2 października 2020 r. do 11 października 2020 r.). Biorąc zatem pod uwagę charakter pracy i rodzaj wykonywanych czynności na stanowisku młodszego asystenta, organ uznał, iż ww. w okresie od dnia 2 września 2020 r. jest narażona na czynniki biologiczne, w tym również na wirus SARS-CoV-2. MPWIS wyjaśnił także, że uczestniczka była badana w Małopolskim Ośrodku Medycyny Pracy, który w dniu 5 stycznia 2023 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej - choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo ich następstwa – COVID-19, wymienionej w pozycji 26 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż.: "Pacjentka skierowana w związku z podejrzeniem choroby zawodowej o etiologii zakaźnej - zakażeniem wirusem SARS-CoV-2. Od 2 września 2020 r. zatrudniona w Szpitalu Powiatowym w C. na stanowisku młodszego asystenta w Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej w narażeniu na czynniki zakaźne, w tym SARS-CoV-2. Według oświadczenia pacjentki bezpośrednio przed infekcją zatrudniona w jednym zakładzie pracy. Aktywne zakażenie wirusem SARS-CoV-2 potwierdzono testem genetycznym PCR z dnia 2 października 2020 r. Badanie wykonano w związku z występującymi u pacjentki objawami: osłabienie, ból głowy, zanik węchu i smaku, stan podgorączkowy. W trakcie izolacji domowej objawy jak wcześniej. W dniu badania orzeczniczego (25.01.2022 r.) pacjentka nie zgłaszała dolegliwości. W wykonanych w trakcie postępowania diagnostyczno - orzeczniczego w Małopolskim Ośrodku Medycyny Pracy w Krakowie testach serologicznych w kierunku wirusa SARS-CoV-2 stwierdzono ujemny wynik dla przeciwciał w klasie IgM i dodatni dla przeciwciał w klasie IgG. Wyniki wykonanych badań laboratoryjnych wykazały następujące nieprawidłowości. MCV 96,31 fL (norma 77,0-95,00 fL), Pozostałe wyniki badań w granicach norm laboratoryjnych. W badaniu EKG bez istotnych nieprawidłowości. Biorąc pod uwagę wywiad, dostarczoną dokumentacją medyczną, wyniki wykonanych badań i potencjalne narażenie zawodowe istnieją podstawy do uznania z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego między chorobą, a narażeniem zawodowym i rozpoznania choroby zawodowej - stan po zakażeniu wirusem SAR5-CoV-2 (Covid-19)". Na podstawie ww. orzeczenia lekarskiego oraz oceny narażenia na czynniki biologiczne, PPIS w C. wydał ww. decyzję. Organ wskazał też, że w trakcie trwania postępowania odwoławczego uzyskał od PPIS w C. informację pochodzącą od uczestniczki postępowania (protokół przesłuchania strony z dnia 28 kwietnia 2023 r.), iż w okresie poprzedzającym zatrudnienie w Szpitalu Powiatowym w C. w 2020 roku nie była zatrudniona w innym zakładzie pracy, natomiast pracowała, tj. od maja 2020 r. w Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej, gdzie do jej obowiązków należało wykonywanie analiz laboratoryjnych (nie pobierała materiału biologicznego od pacjentów). Po skończeniu wolontariatu w dniu 2 września 2020 r. zawarła ze Szpitalem umowę o pracę. W dwutygodniowym okresie poprzedzającym rozpoznanie infekcji wirusem SARS-CoV-2 (test PCR z dnia 2 października 2020 r.) miała kontakt z członkami personelu Zakładu Diagnostyki Laboratoryjnej Szpitala, u których rozpoznano zakażenie. Jeśli chodzi o kontakt z pacjentami, to do Zakładu Diagnostyki Laboratoryjnej zgłaszali się pacjenci lub osoby upoważnione po odbiór wyników, co wiązało się z bezpośrednim kontaktem z potencjalnie zakażonymi osobami. Inspektor wyjaśnił, że w związku z informacją dotyczącą wystąpienia zakażeń wirusem SARS-CoV-2 wśród członków personelu Zakładu Diagnostyki Laboratoryjnej Szpitala Powiatowego w C., w sekcji Nadzoru Epidemiologii PPIS w C. odnaleziono dokumentację potwierdzającą wystąpienie ogniska epidemicznego zakażeń wśród członków personelu ZDL (raport końcowy z wygaszenia ogniska epidemicznego - data wpływu do PPSE w C. 14 stycznia 2021 r.). Informację tę potwierdził również pracodawca w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 11 maja 2023 r. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, organ II instancji stwierdził, że w przypadku uczestniczki postępowania zostały spełnione wszystkie przesłanki uprawniające do stwierdzenia choroby zawodowej. Choroba została rozpoznana przez jednostkę upoważnioną do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. MOMP oraz potwierdzono ekspozycję ww. na czynniki biologiczne, w tym wirus SARS-CoV-2 na stanowisku młodszego asystenta w Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej Szpitala Powiatowego w C. Ponadto, w wykazie chorób zawodowych zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, pod poz. 26 zostały ujęte "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa", a w wykazie szkodliwych czynników biologicznych rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki pojawia się wirus SARS zakwalifikowany do 3 grupy zagrożenia, który bez wątpienia w świetle definicji legalnej choroby zakaźnej, zawartej w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wywołuje chorobę zakaźną, jaką jest COVID-19. MPWIS podkreślił, że wydane w przedmiotowej sprawie orzeczenie lekarskie jest jasno i wyczerpująco uzasadnione w kwestii dokonanego rozpoznania przedmiotowej choroby. Rozpoznana u uczestniczki postępowania choroba zakaźna - COVD-19 - w wyniku przebytego przez nią zakażenia wirusem SARS-CoV-2 mieści się w katalogu chorób zakaźnych lub pasożytniczych albo ich następstw, wymienionych w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. Biorąc zaś pod uwagę wyniki wykonanych badań (w tym dodatni wynik testu genetycznego PCR w kierunku COVID-19) oraz narażenie zawodowe w miejscu wykonywania pracy, istniały wszelkie podstawy do rozpoznania przedmiotowej choroby zawodowej. Jednostka orzecznicza w oparciu o wywiad, dokumentację medyczną, wyniki badań i potencjalne narażenie zawodowe uznała z wysokim prawdopodobieństwem związek przyczynowo skutkowy miedzy chorobą, a narażeniem zawodowym i rozpoznała u ww. chorobę zawodową - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - COVID-19, wymienionej w pozycji 26 wykazu chorób. W opinii organu, odwołanie nie wniosło nowych faktów, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Strona odwołująca podniosła, że w stanie epidemii pracownik mógł zarazić się wirusem SARS-CoV-2 gdziekolwiek. Wskazała również, iż pracownik podczas realizacji podstawowych obowiązków zawodowych był właściwie chroniony przed kontaktem z czynnikiem biologicznym. Odnosząc się do powyższego organ wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji uzyskał od Szpitala szczegółowe informacje dotyczące przebiegu zatrudnienia uczestniczki, wykonywanych czynności, organizacji pracy oraz środków profilaktycznych, podejmowanych w zakładzie pracy w związku z narażeniem zawodowym. Pracodawca w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 11 maja 2023 r. potwierdził wykonywanie przez ww. czynności w zakresie diagnostyki laboratoryjnej z wykorzystaniem materiału biologicznego pobranego od pacjentów zakażonych wirusem SARS-CoV-2 oraz wystąpienie ogniska zakażeń wirusem SARS-CoV-2 wśród personelu Zakładu Diagnostyki Laboratoryjnej bezpośrednio przed rozpoznaniem choroby u uczestniczki postępowania. Wykonany w dniu 2 października 2020 r. test genetyczny PCR potwierdził u niej aktywne zakażenie SARS-CoV-2. Klasa przeciwciał znana jako immunoglobulina M (IgM) rozwija się wcześnie, zwykle po pierwszym tygodniu po wystąpieniu zakażenia. IgM wskazuje na aktywną postać zachorowania i nie utrzymuje się długo. Kilka dni później, po pierwszych 2 tygodniach od zakażenia, wytwarza się immunoglobulina G (IgG). Badanie przeciwciał IgM daje nam wiedzę o aktywnym zakażeniu ale tylko u tych pacjentów, którzy chorują więcej niż 7 dni. Natomiast przeciwciała anty SARS-CoV-2 w klasie IgG utrzymują się i są wykrywane przez kilka miesięcy po wygaśnięciu zakażenia. Ich obecność może świadczyć o przebytym kontakcie z wirusem. Ponadto organ uznał, że argument strony dotyczący braku możliwości wskazania miejsca zakażenia nie może być uznany za zasadny. Pomimo iż, ten sam czynnik szkodliwy, występuje także w innych miejscach związanych z aktywnością życiową pracownika, należy wskazać, że zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowym, występowanie warunków szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, które powodują określone schorzenie, stwarza domniemanie istnienia związku między warunkami pracy, a chorobą. Inspektor wskazał, że zgodnie z art. 235 1 Kodeksu pracy, nie jest wymagane bezsporne wykazanie związku między warunkami pracy, a stwierdzoną chorobą. Ustawodawca w powyższym przepisie, posłużył się bowiem określeniem "z wysokim prawdopodobieństwem" wystąpienia związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem, a warunkami wykonywanej pracy. Organ wyjaśnił nadto, że indywidualne środki ochrony, takie jak maski, fartuchy, kombinezony czy ochronne rękawiczki stosowane nawet prawidłowo, nie zapewniają pełnego bezpieczeństwa i nie gwarantują całkowitej ochrony przed zakażeniem. Statystycznie ryzyko zakażenia wywołanego koronawirusem podczas wykonywania obowiązków zawodowych jest w grupie zawodowej służb medycznych znacznie wyższe, niż w przypadku innych grup zawodowych. Ryzyko to zwiększa się jeszcze bardziej, gdy zagrożenie epidemiczne jest nowe - wirus SARS-CoV-2 nie został jeszcze dostatecznie dokładnie przebadany pod kątem naukowym, w tym sposobów skutecznej ochrony przed nim. Reasumując, w ocenie Inspektora, dla uznania rozpoznanego schorzenia za chorobę zawodową konieczne jest każdorazowe dokładne zbadanie warunków, w jakich pracownik wykonywał pracę i ustalenie występowania na jego stanowisku pracy narażenia na określone czynniki szkodliwe dla zdrowia. Jeżeli bowiem określony czynnik może być odpowiedzialny za powstanie określonej jednostki chorobowej, to występowanie tego narażenia na stanowisku pracy daje podstawę by domniemywać, że doprowadził on do powstania choroby zawodowej. Zdaniem organu, zgromadzony materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wnikliwy. Wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jest jasno i wyczerpująco uzasadnione w kwestii dokonanego rozpoznania. Rozpoznana u ww. osoby choroba zakaźna: COVID-19, w wyniku przebytego zakażenia wirusem SARS-CoV-2, została wymieniona w poz. 26 obowiązującego wykazu chorób zawodowych. W skardze do WSA w Krakowie strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2351 Kodeksu pracy poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie można było stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że wystąpiła u uczestniczki choroba zawodowa, która została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym", podczas gdy wirusem SARS - CoV - 2 uczestniczka mogła zarazić się wszędzie, również poza miejscem pracy, tym bardziej, że w szpitalu wprowadzone i stosowane zostały działania prewencyjne poprzez szereg zabezpieczeń higienicznych, medycznych i technologicznych, aby zminimalizować ryzyko zachorowania na COVID -19, zatem ryzyko było nieznaczne. Mając to na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 lipca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia 2 marca 2023 r. stwierdzającą chorobę zawodową u M. K. (obecnie D.) - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - wymienioną w pozycji 26 wykazu chorób zawodowych. Zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz.U. z 2023 r., poz. 1465) – dalej k.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 k.p.). Wykaz chorób zawodowych wraz ze sposobem i trybem postępowania dotyczącym zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836). W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z 27 września 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 534/22 - oddalającym skargę na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie choroby zawodowej - zgodnie z którym, pomimo tego, że w wykazie chorób zawodowych (rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych) oraz w załączniku do ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1284) nie został wymieniony COVID-19, to organy prawidłowo przyjęły, że rozpoznana choroba zakaźna COVD-19, w wyniku przebytego przez uczestniczkę zakażenia wirusem SARS-CoV-2, mieści się w katalogu chorób zakaźnych lub pasożytniczych albo ich następstw, wymienionych w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. Chorobę zawodową można stwierdzić nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". Ponadto wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, zebrany materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że w przypadku uczestniczki postępowania zostały spełnione wszystkie przesłanki uprawniające do stwierdzenia ww. choroby zawodowej wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. Po pierwsze, choroba została rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia. W wykazie chorób zawodowych, zawartym w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, znajdują się "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa", a w wykazie szkodliwych czynników biologicznych rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz. U. z 2005 r., Nr 81, poz. 716) znajduje się wirus SARS – CoV-2 zakwalifikowany do 3 grupy zagrożenia, który bez wątpienia w świetle definicji legalnej, zawartej w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wywołuje chorobę zakaźną, jaką jest COVID-19. W załączniku nr 2 Lp.4 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w wykazie prac narażających pracowników na działanie czynników biologicznych wymieniono natomiast prace w jednostkach ochrony zdrowia. Po drugie, jednostka orzecznicza lekarska w orzeczeniu nr 20/2023 z dnia 5 stycznia 2023 r. wskazała, że "Pacjentka skierowana w związku z podejrzeniem choroby zawodowej o etiologii zakaźnej - zakażeniem wirusem SARS-CoV-2. Od 2 września 2020 r. zatrudniona w Szpitalu Powiatowym w C. na stanowisku młodszego asystenta w Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej w narażeniu na czynniki zakaźne, w tym SARS-CoV-2. Według oświadczenia pacjentki bezpośrednio przed infekcją zatrudniona w jednym zakładzie pracy. Aktywne zakażenie wirusem SARS-CoV-2 potwierdzono testem genetycznym PCR z dnia 2 października 2020 r. Badanie wykonano w związku z występującymi u pacjentki objawami: osłabienie, ból głowy, zanik węchu i smaku, stan podgorączkowy. W trakcie izolacji domowej objawy jak wcześniej. W dniu badania orzeczniczego (25.01.2022 r.) pacjentka nie zgłaszała dolegliwości. W wykonanych w trakcie postępowania diagnostyczno - orzeczniczego (...) testach serologicznych w kierunku wirusa SARS-CoV-2 stwierdzono ujemny wynik dla przeciwciał w klasie IgM i dodatni dla przeciwciał w klasie IgG. Wyniki wykonanych badań laboratoryjnych wykazały następujące nieprawidłowości. MCV 96,31 fL (norma 77,0-95,00 fL), Pozostałe wyniki badań w granicach norm laboratoryjnych. W badaniu EKG bez istotnych nieprawidłowości. Biorąc pod uwagę wywiad, dostarczoną dokumentacją medyczną, wyniki wykonanych badań i potencjalne narażenie zawodowe istnieją podstawy do uznania z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego między chorobą, a narażeniem zawodowym i rozpoznania choroby zawodowej - stan po zakażeniu wirusem SAR5-CoV-2 (Covid-19)." Podkreślić należy, że organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej merytorycznej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania choroby. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (zob. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt II GSK 2321/21). W świetle powyższego, stanowisko orzekających organów inspekcji sanitarnej nie budzi wątpliwości. Uczestniczka postępowania ze względu na rodzaj wykonywanej pracy (młodszy asystent w Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej) narażona była bezsprzecznie na duże ryzyko zakażenia SARS-CoV-2, zwłaszcza, że jak wynika z karty oceny narażenia zawodowego, miała ona kontakt z osobami zakażonymi wirusem SARS-CoV-2 (k. 43 a.a.). Jak wynika z akt sprawy do obowiązków uczestniczki postępowania należy m.in. wykonywanie badań laboratoryjnych, transportowanie materiałów do badań w zakresie ustalanym przez kierownika, prowadzenie rejestru badań, odczytywanie, weryfikacja oraz dokładny opis uzyskanych wyników przeprowadzonych badań. Uczestniczka postępowania ponadto przeprowadza czynności diagnostyczne na nieutrwalonym materiale biologicznym, w tym także od pacjentów z rozpoznaną infekcją wirusem SARS-CoV-2 oraz na materiale badanym w kierunku rozpoznania zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Uczestniczka postępowania w swoim środowisku pracy narażona była zatem na czynnik biologiczny, jakim jest wirus SARS-CoV-2. Nie można przy tym pominąć, że bezpośrednio przed rozpoznaniem u ww. infekcji, w Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej wystąpiło ognisko zakażeń wirusem SARS-CoV-2. Informacje te potwierdził pracodawca – strona skarżąca - w karcie oceny narażania zawodowego z dnia 11 maja 2023 r. (k. 43 a.a.). Zarzuty skargi w tym względzie nie zasługują zatem na uwzględnienie. Zakażenie SARS-CoV-2 w przypadku osób wykonujących zawody medyczne z dużym prawdopodobieństwem może zostać wywołane czynnikami występującymi w środowisku pracy. Możliwość stwierdzenia, że dana osoba wykonująca zawód medyczny cierpi na chorobę zawodową, będzie każdorazowo zależało od jej miejsca pracy i charakteru pracy, np. lekarz lub pielęgniarka pracująca w szpitalu ponosi bardzo duże ryzyko zakażenia się COVID-19 w miejscu pracy ze względu na wysokie prawdopodobieństwo występowanie tam wirusa SARS-CoV-2, który bezpośrednio powoduje chorobę zakaźną. Podobnie w przypadku ratownika medycznego, który ze względu na częsty kontakt z osobami chorymi narażony jest na styczność z tym wirusem podczas wykonywania pracy. Zaliczenie pracy w jednostkach ochrony zdrowia w wykazie prac narażających pracowników na działanie czynników biologicznych (w ww. rozporządzeniu) jest zatem w pełni zrozumiałe skoro pracownicy ci ze względu na charakter pracy (bezpośredni i bliski kontakt z osobami chorymi) narażeni są na różnorodne czynniki niebezpieczne i szkodliwe, zagrażające ich zdrowiu, a nawet życiu, w szczególności na szkodliwe czynniki biologiczne, do których niewątpliwie zalicza się wirus SARS-CoV-2. Pracownicy zakładów opieki zdrowotnej czy też szpitala są zatem niewątpliwie zaliczani do grupy zwiększonego ryzyka zachorowania na choroby zakaźne. Rację należy przyznać zatem organowi, że indywidualne środki ochrony, takie jak maski, fartuchy, kombinezony czy ochronne rękawiczki stosowane nawet prawidłowo, nie zapewniają pełnego bezpieczeństwa i nie gwarantują całkowitej ochrony przed zakażeniem. W konsekwencji powyższego, mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, w tym rodzaj pracy wykonywanej przez uczestniczkę, należy uznać, że zasadne było stwierdzenia u niej przedmiotowej choroby zawodowej. Wydane orzeczenie lekarskie jest jasno i wyczerpująco uzasadnione. Rozpoznana choroba zakaźna COVD-19 w wyniku przebytego przez uczestniczkę zakażenia wirusem SARS-CoV-2 mieści się w katalogu chorób zakaźnych lub pasożytniczych albo ich następstw, wymienionych w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. Wobec powyższego, nie można skutecznie postawić orzekającym organom zarzutu naruszenia wymienionego w skardze art. 2351 k.p. W ocenie Sądu, organy w sposób właściwy zgromadziły i oceniły cały materiał dowodowy, a ponadto prawidłowo ustaliły, zinterpretowały i zastosowały przepisy Kodeksu pracy, powołanej ustawy oraz ww. rozporządzeń. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.