III SA/Kr 1293/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na pismo Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sprawie wydania skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego na czas określony postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 kwietnia 2010r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy skierował R. P. i K. P. do zawarcia umowy najmu lokalu zamiennego położonego przy ul. A w B. Zawarcie umowy najmu zostało wydane na czas określony, tj. do czasu zakończenia remontu budynku przy ul. C w B oraz usunięcia stwierdzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieprawidłowości stanu technicznego obiektu. Pismem z dnia 6 września 2010r. K. P., na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwała Burmistrza Miasta i Gminy do usunięcia naruszenia prawa w w/w skierowaniu i wydania go na czas nieoznaczony. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Burmistrz Miasta i Gminy w piśmie z dnia 27 września 2010r. nr [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko o wydaniu skierowania na czas oznaczony. Pismem z dnia 28 października 2010r. K. P. wniosła skargę na odpowiedź Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 27 września 2010r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie. Uzasadniając swój wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, iż sprawa będąca jej przedmiotem nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej, a tym samym droga sądowa jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przedmiotem skargi K. P. jest pismo Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 27 września 2010r. nr [...] będące odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca w swojej skardze wyraźnie bowiem wskazuje datę i numer pisma, na które wnosi skargę, nie pozostawiając wątpliwości, że przedmiotem skargi czyni odpowiedź Burmistrza Miasta i Gminy z 27 września 2010r. Potwierdza to dodatkowo fakt, że skarżąca w swoim piśmie z 6 września 2010r. skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy wyraźnie powołuje się na podstawę prawną wynikającą z art. 52 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt niniejszej sprawy zdaje się wprawdzie wynikać, że skarżąca znacznie uchybiła przewidzianemu w tym przepisie terminowi 14-dniowemu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jednakże treść pisma skarżącej z 6 września 2010r. nie pozostawia wątpliwości, że traktuje ona to pismo jako przewidziane w art. 52 §3 p.p.s.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Następnie zaś, co wynika wyraźnie z treści skargi, odpowiedź udzieloną na to wezwanie czyni przedmiotem skargi. Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżone niniejszą skargą pismo Burmistrza Miasta i Gminy, stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Odpowiedź na wezwanie nie jest bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest ona również aktem prawa miejscowego ani też innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z treści art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie czynnością warunkującą skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Ma ono na celu stworzenie organowi możliwości zmiany swojego stanowiska. Organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa może uwzględnić wezwanie, podtrzymać swoje dotychczasowe stanowisko, albo pozostawić je bez odpowiedzi. Brak odpowiedzi organu nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi, na co wskazuje regulacja zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu odwoławczym, bo wezwanie nie uruchamia trybu odwoławczego, nie zastępuje i nie ma mocy dokonania zmiany w treści aktu objętego wezwaniem. Należy zatem stwierdzić, iż odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo organu nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 p.p.s.a., a w związku z tym skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.