III SA/Kr 1310/14

PostanowienieWSA w Krakowie2014-09-03

Skład orzekający: Hanna Knysiak-Molczyk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest dopuszczalny, gdy strona kwestionuje skuteczność doręczenia zaskarżonej decyzji, a tym samym moment rozpoczęcia biegu terminu do jej wniesienia?
Ratio decidendi
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest przedwczesny i jako taki niedopuszczalny, gdy strona kwestionuje skuteczność doręczenia zaskarżonej decyzji, a tym samym moment rozpoczęcia biegu terminu do jej wniesienia. W takiej sytuacji sąd powinien najpierw rozstrzygnąć kwestię prawidłowości doręczenia i ewentualnego uchybienia terminu, a dopiero potem, w zależności od wyniku tej oceny, rozpatrzyć wniosek o przywrócenie terminu.
Stan faktyczny
Skarżący złożył skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżący twierdził, że decyzja nie została mu skutecznie doręczona, a jedynie uzyskał jej kopię wraz z postanowieniem o podjęciu zawieszonego postępowania w lipcu 2014 r., podczas gdy ostatnim prawidłowo doręczonym aktem było postanowienie z kwietnia 2013 r. Organ wniósł o odrzucenie skargi, uznając doręczenie za skuteczne. Sąd uznał wniosek o przywrócenie terminu za przedwczesny.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, postanawia: odrzucić wniosek. Pismem z dnia 18 lipca 2014 r. S. J. (dalej: skarżący) skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Skarżący zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia ww. skargi. W jego uzasadnieniu podał, że przesyłka obejmująca zaskarżoną decyzję nie została mu skutecznie doręczona. Skarżący wyjaśnił, że dopiero w dniu 14 lipca 2014 r. uzyskał od organu kopię zaskarżonej decyzji oraz kopię postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. We wniosku wskazano, że ostatnim prawidłowo doręczonym aktem organu było postanowienie o zawieszeniu postępowania z dnia 12 kwietnia 2013 r., doręczone skarżącemu w dniu 2 maja 2013 r. Kolejne przesyłki, zawierające postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania oraz zaskarżoną decyzję zostały natomiast zwrócone przez doręczyciela z adnotacją o wyprowadzeniu się adresata bez pozostawienia nowego adresu, gdy tymczasem skarżący stwierdził, że nie zmieniał swojego adresu zamieszkania. Do wniosku o przywrócenie terminu ustosunkował się Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na skargę. Organ wskazał, że mając na uwadze fakt, że "strona winna zadbać o poinformowanie ARiMR o zmianie adresu w toku postępowania" organ "uznał, że doręczenie postanowienia stało się skuteczne", jak również, że doręczenie zaskarżonej decyzji zostało dokonane prawidłowo. Organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na uchybienie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1-4 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się wraz ze skargą za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Sąd zauważa, że przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy strona nie kwestionuje, że uchybiła terminowi. Natomiast w sytuacji, gdy skarżący podważa prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji, a więc podważa moment rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, to twierdzenia te nie mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu weryfikującym dochowanie terminu do dokonania czynności procesowych, dopóki nie zostanie przesądzone w sposób prawomocny, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia skargi, gdyż złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia jest przedwczesny (zob. postanowienie NSA z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I FZ 322/13; LEX nr 1397076). W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy. Skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podważa jednocześnie skuteczność doręczenia zaskarżonej decyzji, które z kolei w ocenie organu zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy w oparciu o art. 70 § 2 p.p.s.a. Dlatego w pierwszej kolejności Sąd oceni w odrębnym orzeczeniu, czy skarżący rzeczywiście przekroczył termin do wniesienia skargi (jak uważa organ), czy też w tym terminie się zmieścił, albo też czy ów termin w ogóle rozpoczął swój bieg. Do momentu rozstrzygnięcia tego zagadnienia przez Sąd, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznaje się za przedwczesny. W związku z tym wypada zauważyć, że w myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi natomiast wątpliwości, że wniosek złożony przedwcześnie należy uznać za niedopuszczalny (zob. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 960/12; LEX nr 1240559). Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 88 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło