III SA/Kr 1315/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł. P. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata B. J. – J. kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Zaskarżoną przez L. L. (dalej skarżący), decyzją z dnia 24 czerwca 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 627, zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 23), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. nr [...] o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami – prawo jazdy kat. B, C, E do czasu uzyskania wymaganego stanu zdrowia do prowadzenia pojazdów silnikowych. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 23 listopada 2015 r. do Prezydenta Miasta, Referatu Praw Jazdy, wpłynęło z Ośrodka Medycyny Pracy orzeczenie lekarskie wydane w dniu [...] 2015 r. nr [...] o istnieniu u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B,C,E. Skarżący odwołał się od tego orzeczenia, jednak nie stawił się na badanie przed jednostką orzeczniczą drugiego stopnia - Instytutem Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. W związku z powyższym w dniu 10 lutego 2016 r. Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B z uwagi na istnienie przeciwskazań zdrowotnych. Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu [...] 2016 r. przez Prezydenta Miasta decyzji nr [...] o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami – prawo jazdy kat. B, C, E do czasu uzyskania wymaganego stanu zdrowia do prowadzenia pojazdów silnikowych. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji skarżący stwierdził, że został bezpodstawnie skierowany na badanie lekarskie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Opisaną na wstępie decyzją, działające jako organ odwoławczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Wobec skarżącego zostało wydane tego rodzaju orzeczenie: z dnia [...] 2015 r., z którego jednoznacznie wynika istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami mechanicznymi kat. B, C, E. Orzeczenie jest prawomocne. Kolegium podniosło, że decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący ponownie wyraził sprzeciw przeciwko skierowaniu go na badania lekarskie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie administracyjnej stanowił art. 103 ust. 1 pkt lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 978, zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami). Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia m. in. na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Wykładnia przepisów ustawy o kierujących pojazdami, w tym wskazanego art. 103 tej ustawy, prowadzi do wniosku, że decyzja, o której mowa w ust. 1 art. 103 ustawy o kierujących pojazdami ma charakter decyzji związanej. Wskazuje na to użyte przez ustawodawcę w treści tego przepisu sformułowanie "starosta wydaje decyzję administracyjną". Trafnie zatem podkreśliło ten aspekt Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Oznacza to, że organ nie działa w takim przypadku w ramach tzw. uznania administracyjnego. Stwierdzenie wobec tego przez organ okoliczności określonych w tym przepisie zobowiązuje go do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień osobie w przypadku np. stwierdzenia w orzeczeniu lekarskich istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania przez nią pojazdami (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami). Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że z orzeczenia lekarskiego Ośrodka Medycyny Pracy, wydanego w dniu [...] 2015 r. nr [...] wynika, że istnieją u skarżącego przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi. Orzeczenie to nie zostało skutecznie wzruszone, albowiem mimo odwołania się do jednostki orzeczniczej II stopnia, skarżący na wyznaczony przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - termin badania nie zgłosił się. W ocenie Sądu za niezasadne należało uznać podniesione podczas rozprawy zarzuty naruszenia przepisów postępowania – artykułów: 7, 77 § 1, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania w zakresie nieprawidłowego wezwania skarżącego na ponowne badania lekarskie. Zwrócić bowiem należy uwagę, że Kolegium podkreśliło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji związany charakter rozstrzygnięcia o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami i brak jakichkolwiek formalnoprawnych podstaw do kwestionowania orzeczeń lekarskich, co należało uznać za wystarczające. Zarzut zatem braku odniesienia się przez organ odwoławczy wprost do zagadnienia prawidłowości wezwania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia na powtórne badania skarżącego nie mógł być wobec tego uznany za zasadny skoro organy w postępowaniu o cofnięcie osobie uprawnień do kierowania pojazdami nie są kompetentne i nie mogą weryfikować procedury orzeczniczej jednostek orzeczniczych lekarskich. W tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych wypowiada się w sposób jednoznaczny. WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 1044/16; LEX nr 2281703 wskazało, że: "(...) organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego, zarówno pod względem jego treści, jak i procedury, w której zapadło. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią." Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK2195/16; LEX nr 2302562, stwierdził, że: "(...) Regulacja przewidziana w rozporządzeniu z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017 r. poz. 250 ze zm.) dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposobu ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają zatem weryfikacji (tak pod względem ich treści, jak i procedowania) w postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami." Takie też stanowisko prezentuje Sąd w niniejszej sprawie. W takim stanie rzeczy orzekające organy związane były ostatecznym orzeczeniem lekarskim Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] 2015 r. nr [...] o istnieniu u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami. Zobowiązane były więc do jego uwzględnienia i wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, a żadne względy związane z wiekiem skarżącego, czy też kosztami badań nie mogły zaważyć i stanowić przeszkody do wydania tej decyzji. Nota bene, wczytując się w treść "wezwania na badania" jednostki orzeczniczej II stopnia z dnia 25 listopada 2015 r., znajdującego się w aktach administracyjnych na k. 15, z łatwością można stwierdzić jasność i czytelność tego wezwania, które w sposób nieskomplikowany określa termin i godziny stawienia się w tej jednostce. Nadto, co do aspektu poniesienia dodatkowego obciążenia finansowego przez skarżącego, związanego z opłatą za te badania, można również stwierdzić, że wprost z pisma tego wynika, iż "Brak uiszczenia opłaty w wyznaczonym w piśmie terminie skutkować będzie stratą wstępnego terminu badania", a więc definitywnie również i ta kwestia nie zamykała, jak wynika z treści tego pisma, drogi skarżącemu do weryfikacji tego orzeczenia lekarskiego w odrębnym postępowaniu, z której nie skorzystał. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził więc, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), orzekając, jak w punkcie II sentencji wyroku.