III SA/Kr 1315/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Wojskowego Komendanta Uzupełnień od decyzji Wojewody z dnia 19 listopada 2019 r., znak: [...], w przedmiocie przeznaczenia do wykonania świadczenia rzeczowego na rzecz obrony oddala sprzeciw. Zaskarżoną decyzją z 19 listopada 2019 r., znak: [...], Wojewoda uchylił decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] 2019 r. nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do wykonania świadczenia rzeczowego na rzecz obrony i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej w skrócie - "k.p.a.") oraz art. 210 ust. 3 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1541; zwanej dalej jako ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP). Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z 21 sierpnia 2019 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień zwrócił się do Burmistrza Gminy o przeznaczenie w ramach świadczeń rzeczowych planowanych do wykonania w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny czterokołowca, będącego własnością P. Ł. Decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] Burmistrz Gminy przeznaczył powyższy pojazd na rzecz [...] Brygady Obrony Terytorialnej. Jako podstawę decyzji organ wskazał art. 208 ust. 1 i art. 210 ust. 1 i 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP. P. Ł. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody, w którym wskazał, że nie wyraża zgody na oddanie jego czterokołowca. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 208 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP decyzja w przedmiocie przeznaczenia rzeczy na rzecz obrony ma charakter uznaniowy, co oznacza, iż wymaga ona szczegółowego uzasadnienia, przekonywującego stronę o jej zasadności. Tymczasem w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, zdaniem Wojewody, przytoczono przepisy bez podania okoliczności faktycznych, które zadecydowały o konieczności bycia świadczeniodawcą. Dalej organ wskazując na art. 77, art. 103 § 3, art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 317/17, wyjaśnił, że organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe, a następnie przedstawić argumentację wykluczającą możliwość uznania decyzji za dowolną. Odnosząc się do zarzutu P. Ł., który nie zgodził się na wykorzystywanie jego pojazdu, organ wyjaśnił, że zgoda świadczeniodawcy nie jest warunkiem koniecznym do wydania decyzji. Ponadto przeznaczenie czterokołowca w ramach świadczenia rzeczowego w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny nie stanowi ograniczenia w bieżącym korzystaniu z rzeczy, czy też rozporządzania nią. W sprzeciwie od powyższej decyzji, skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie,. Wojskowy Komendant Uzupełnień podniósł zarzut naruszenia art. 138 ust. 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uznanie, że zostały naruszone przepisy postępowania, co doprowadziło do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania. Wojskowy Komendant Uzupełnień domaga się uchylenia decyzji Wojewody i "przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji". W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprzeciw jest bezzasadny. W ocenie Sądu przedstawiona w uzasadnieniu sprzeciwu argumentacja zmierza do wykazania, że decyzje wydawane na podstawie art. 210 ust. 1 ustawy ż 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1541; zwanej dalej jako ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP) mają charakter związany, a rola samego organu sprowadza się do ustalenia, czy dany przedmiot jest sprawny technicznie i czy nie zachodzą przesłanki negatywne wyrażone w art. 208 ust. 4 przywołanej ustawy. Wojskowy Komendant Uzupełnień wywodzi, że jako wnioskodawca jest najlepiej zorientowany, co do przedmiotu świadczenia, którego dotyczy wniosek, ponieważ jest odpowiedzialny za przygotowanie tych przedmiotów na cele związane z obronnością państwa. Dalej wskazał, że stwierdzenie "może", którym posłużono się w art. 208 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP należy rozumieć jako zwrot oznaczający możliwość działania, legitymujący do określonych działań, a nie wskazujący na uznaniowość decyzji. Na poparcie swojego stanowiska Wojskowy Komendant Uzupełnień przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 616/16. Powyższe stanowisko Wojskowego Komendanta Uzupełnień jest błędne. Jak wynika z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej w skrócie - P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie Istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej w skrócie - "k.p.a."). Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających żart. 138 § 2 k.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie, sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest kierowany wyłącznie przeciwko uchyleniu decyzji pierwszointancyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, sprzeciw ten inicjuje postępowanie szczególne, w którym sąd powinien wyłącznie ocenić, czy organ odwoławczy zasadnie uchylił się od wydania rozstrzygnięcia merytorycznego co do istoty sprawy, nie powinien zaś, jak w przypadku spraw ze skarg, rozstrzygać w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Kontrola ta nie może zatem obejmować oceny materialnoprawnej co do istoty sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby niedopuszczalne i przedwczesne (tak m.in. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 649/17; WSA w Gorzowie z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II SA/Go 838/17; WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 654/17, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie jako "CBOSA"). Rolą sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się zatem wyłącznie natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1332/13 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt IVSA/G118/13, CBOSA). Trafnie jednakże zauważa WSA w Krakowie w wyroku z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 472/18, że aby ocenić prawidłowość podjęcia decyzji kasacyjnej, nie sposób odcinać się zupełnie od pewnych materialnoprawnych jej aspektów. Sąd zasadnie zwrócił uwagę, że nie jest słuszne założenie, iż ocena decyzji kasacyjnej powinna bazować na kryteriach procesowych, formalnych i abstrahować od tego, co materialne. "Nic bardziej mylnego. Wszak aby wypowiedzieć się o takim czy innym zakresie sprawy, a tym bardziej rozstrzygnąć o jego istotnym znaczeniu - trzeba wpierw "sprawę" zidentyfikować i zrekonstruować. A to jest operacja w całości zrelatywizowana do prawa materialnego, bo właśnie w nim zakodowane są wszystkie elementy każdej sprawy administracyjnej. Do tych elementów należą przede wszystkim dwie normy: norma uprawniająca do konkretyzacji prawa (norma kompetencyjna) i norma konkretyzowana (norma merytoryczna). Pierwsza norma przesądza o samym istnieniu sprawy, a druga - w fazie decyzyjnej o treści rozstrzygnięcia, a wcześniej o tym, jakie fakty są prawnie doniosłe i wymagają wyjaśnienia, l to właśnie jest "zakres sprawy", o którym mowa wart. 138 § 2 k.p.a. Jego ustalenie zasadza się na wykładni normy konkretyzowanej, ściśle biorąc - jej hipotezy. Można tedy powiedzieć, że od wykładni normy konkretyzowanej (a więc od wykładni prawa materialnego) powinna się też zaczynać kontrola legalności decyzji kasacyjnej'. Bez tej wykładni jest praktycznie niemożliwa." Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy art. 208 ust. 1 i art. 210 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP. Pierwszy z tych przepisów zawiera normę wyznaczającą zakres przedmiotowy i podmiotowy sprawy, precyzując krąg podmiotów do których jest adresowany oraz rodzaj obowiązku, który może zostać na nie nałożony. W rozpoznawanej sprawie istotnym jest, że zgodnie z tym przepisem na osobę fizyczną może być nałożony obowiązek świadczeń rzeczowych, polegających na oddaniu do używania posiadanych rzeczy ruchomych na cele przygotowania obrony Państwa. Drugi z przywołanych przepisów zawiera normę kompetencyjną, zgodnie z którą, decyzję w tym przedmiocie wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta na wniosek organów i kierowników jednostek organizacyjnych, o jakich mowa w art. 202 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP. Tryb oraz zakres planowania i nakładania obowiązku świadczeń rzeczowych, przeznaczania do tych świadczeń i zwalniania z nich oraz ich wykonywania, a także inne kwestie związane z nakładaniem obowiązku na podstawie art. 208 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, uregulowane zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz. U. nr 181, poz. 1872 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 215 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP. Zarówno ustawa, jak i wskazane rozporządzenie nie formułują jednak wprost żadnych wyraźnych wytycznych, jakimi należy kierować się przy orzekaniu o przeznaczeniu danej rzeczy jako świadczenia rzeczowego na rzecz obrony kraju. Przepis § 11 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi w tym zakresie jedynie, że przy wydaniu decyzji o przeznaczeniu do wykonania świadczeń - w tym planowanych do wykonania w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny - organ powinien mieć na względzie, w miarę możliwości, równomierne obciążenie obowiązkiem świadczeń wszystkich posiadaczy zamieszkujących lub mających siedzibę na obszarze gminy. Na zasadzie § 11 ust. 3 regulacja ta nie dotyczy jednak przeznaczenia rzeczy ruchomych na cele potrzeb etatowych Sił Zbrojnych. Zgodzie zaś z § 11 ust. 4 ww. rozporządzenia wnioski wojskowych komendantów uzupełnień o przeznaczenie nieruchomości lub rzeczy ruchomych na cele świadczeń wykonywanych na rzecz Sił Zbrojnych realizuje się w pierwszej kolejności, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym, z uwzględnieniem propozycji zawartych w tych wnioskach. Mając na uwadze regulację § 11 ust. 4 ww. rozporządzenia zauważyć należy, że wnioskodawca jako podmiot obciążony koniecznością odpowiedniego zabezpieczenia i przygotowania realizacji celów na rzecz obrony Państwa jest najlepiej zorientowany, co jest istotne i w jakim zakresie konieczne do zabezpieczenia realizacji obowiązków w zakresie obrony. W związku z tym rzeczywiście organ rozpoznający wniosek nie jest uprawniony do pełnej weryfikacji wniosku pod kątem jego celowości i zasadności. To wnioskodawca wskazuje konkretną rzecz jako świadczenie, a organ w tym zakresie zobowiązany jest zrealizować wniosek w pierwszej kolejności, zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym, z uwzględnieniem propozycji zawartych w tych wnioskach. Zwrócić należy jednak uwagę, że nie powoduje to, iż organ związany jest wnioskiem w zakresie rozstrzygania o nałożeniu obowiązku w przedmiocie świadczenia rzeczowego w tym, co do przeznaczenia na rzecz obronności konkretnego pojazdu oznaczonego co do tożsamości. Nie jest też organ zwolniony z obowiązku dokonania analizy stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Wniosek rozpoczyna bowiem jedynie postępowanie. Użyte w art. 208 ust. 1 ustawy sformułowanie "może być nałożony obowiązek świadczeń rzeczowych" oznacza, zdaniem Sądu, że nałożenie obowiązku pozostawiono uznaniu organu administracji'. Wbrew temu co twierdzi Wojskowy Komendant Uzupełnień organ "może" zatem podjąć w sprawie rozstrzygnięcie, ale nie ma nakazu ustalenia określonej jego treści, tj. nałożenia obowiązku w każdym przypadku zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. W sytuacji, gdyby wniosek wojskowego komendanta uzupełnień był wiążący dla organu, to w zasadzie zbędne byłoby wydawanie rozważanej decyzji przez organy, skoro mogłaby ona jedynie "powtórzyć" treść wniosku organu administracji wojskowej. Tym samym organ administracji publicznej może odmówić realizacji wniosku złożonego przez wojskowego komendanta uzupełnień. Niewykluczone jest bowiem w szczególności, że w okresie między złożeniem wniosku, a jego rozpatrzeniem przedmiot świadczenia rzeczowego na rzecz obrony kraju utraci swoje pożądane właściwości, np.: w wyniku awarii, uszkodzenia lub wypadku. Jednocześnie element uznaniowości nie świadczy o tym, że decyzja polega na zupełnej dowolności działania organu. W przypadku decyzji uznaniowych na organie ciąży obowiązek dokładnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego. W szczególności zaś przekonującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Decyzje wydawane według uznania administracyjnego powinny zatem wskazywać przesłanki, które uwzględniono jako przemawiające za podjętym rozstrzygnięciem. W przypadku decyzji wydawanych w przedmiocie przeznaczenia do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony, oznacza to m.in. obowiązek zbadania możliwości realizacji świadczenia w określonej przez wnioskodawcę formie, tj. przeznaczenia określonej co do tożsamości rzeczy na rzecz obrony, k także rozważenia chociaż w sposób ogólny, czy dany przedmiot nadaje się w ogóle do celów obrony Rzeczypospolitej Polskiej. W szczególności wiąże się to z obowiązkiem ustalenia, czy podmiot, na który ma zostać nałożony obowiązek świadczenia, jest w stanie je realizować. Aby decyzja nie miała charakteru dowolnego konieczne jest wskazanie w niej przesłanek, które przemawiają za odpowiednim wyborem rozstrzygnięcia i nałożeniem obowiązku. Bez tych elementów decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Samo zaś uzasadnienie powinno być wyczerpującym źródłem informacji dotyczącej toku rozumowania organu podejmującego decyzję i wszechstronnie wyjaśniać zawarte w niej rozstrzygnięcie. Tym samym, nawet jeżeli ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP ani rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju nie precyzuje kryteriów, jakimi powinny kierować się organy przy określaniu obowiązku świadczenia rzeczowego - na organie wciąż spoczywa obowiązek takiego uzasadnienia decyzji, aby nie można było przypisać jej dowolności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1654/12; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Po 703/13; wyroki WSA w Opolu z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Op 131/17, sygn. akt II SA/Op 132/17, sygn. akt II SA/Op 133/17, sygn. akt II SA/Op 135/17; wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 252/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 marca 2012 n, sygn. akt IV SA/Wr 780/11; wyroki WSA w Krakowie z dnia 19 maja 2017 n, sygn. akt III SA/Kr 317/17 oraz z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 401/18; dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Przy czym nawet jeżeli wnioskodawca nie może podać szczegółowych kryteriów wyboru danego środka, organ powinien wybór ten poddać racjonalnej ocenie. W przeciwnym bowiem razie rola organu byłaby pozorna i sprowadzała, się do automatycznego zatwierdzenia wniosku. Przede wszystkim konieczność przeprowadzenia oceny wniosku powinna być powiązana z ochroną przez dowolnością i nadużyciem ze strony organów wojskowych. Z powyższego wynika zatem, że w przypadku decyzji wydawanych na podstawie art. 210 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP organ nie może poprzestać na stwierdzeniu, że wniosek Wojskowego Komendanta Uzupełnień należy uznać, skoro nie jest on sprzeczny z art. 208 ust. 4 tej ustawy, a P. Ł. "nie wniósł żadnych zastrzeżeń oraz nie poinformował o żadnej okoliczności, która uniemożliwiłaby przeznaczenie w/w czterokołowca (...) Ha cele świadczeń rzeczowych na rzecz obrony". W pozostałym zakresie uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji sprowadza się do powtórzenia przepisów oraz konkretyzacji obowiązku świadczeniodawcy. Oznacza to, że trafna była ocena Wojewody, iż w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie przedstawiono żadnych powodów nałożenia jej mocą na świadczeniodawcę określonego w niej obowiązku. Ponadto z akt sprawy wynika, że prowadząc postępowanie dowodowe organ przyjął bierną postawę, ograniczając się do czekania, aż świadczeniodawca zgłosi zastrzeżenia lub przedstawi powody, ze względu na które spełnienie świadczenia nie jest możliwe. W konsekwencji powyższego patrząc na zasadność podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasacyjnego, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., stwierdzić należy, że Wojewoda w wystarczającym zakresie wskazał z jakich powodów uchylił się od wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Podzielić należy bowiem stanowisko Wojewody, zgodnie z którym, uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. i zostało sporządzone w sposób nieodpowiadający art. 11 tej ustawy. Nie wskazano w nim rzeczywiście żadnych okoliczności faktycznych, ze względu na które przedmiotowy QUAD stał się przedmiotem świadczenia rzeczowego na wypadek mobilizacji i w czasie wojny. Nie wskazano kryteriów wyboru tego czterokołowca, a więc czym kierował się wnioskodawca typując ten konkretny pojazd (np. ze względu na rodzaj, czy markę tego pojazdu, rok produkcji, jakieś charakterystyczne cechy pojazdu, czy spełnienie jakiś wymogów technicznych, odległość zamieszkiwania posiadacza przedmiotowego czterokołowca od jednostki wojskowej, itp.). Natomiast postępowanie dowodowe, jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, zostało przeprowadzone z uchybieniem postanowieniom art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. Wreszcie, biorąc pod uwagę przedstawione powyżej poglądy, sformułowane przez Wojewodę go wskazania co do dalszego postępowania odpowiadają one wymogom określonym w art. 138 § 2 k.p.a. Jak trafnie zauważył Wojewoda, formułując wskazania co do dalszego postępowania, organ powinien był zwrócić się do wnioskodawcy o przedstawienie kryteriów swojego wyboru. Bez tego merytoryczna ocena wniosku nie jest możliwa. W odniesieniu do przywołanego w sprzeciwie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 616, stwierdzić należy, że wyrażone w nim stanowisko jest odosobnione i pozostaje w sprzeczności z utrwaloną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładnią art. 210 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, zgodnie z którą, decyzja w przedmiocie przeznaczenia do świadczeń rzeczowych na rzecz obrony jest decyzją uznaniową. Wobec tego w pełni uzasadniona była decyzja kasacyjna Wojewody w tej sprawie. Nie ma racji strona skarżąca argumentując, że przy jej wydawaniu doszło do naruszenia art. art. 138 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak sentencji wyroku.