III SA/Kr 1323/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Komendanta Straży Miejskiej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Komendanta Straży Miejskiej kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 17 § 1, art. 29 § 2, art. 29 § 1 i art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) - postanowieniem z dnia [...] 2010 r. [...] dokonał zwrotu tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] 2010 r. wystawionego wobec P. D. ze względu na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ podniósł , że zgodnie z art. 29 § 1 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Natomiast z § 2 tegoż artykułu wynika, że jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Organ powołał się na art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 27 § 3 tejże ustawy. Z przepisów tych wynika , zdaniem organu , że badanie dopuszczalności egzekucji powinno obejmować m.in. ustalenie: - czy obowiązek oznaczony w tytule wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej, - czy tytuł wykonawczy wystawiony został przez uprawniony podmiot i sporządzono go prawidłowo, - czy doręczone zostało upomnienie lub też, czy w świetle wskazanego przez wierzyciela w tytule wykonawczym przepisu nie istniał obowiązek doręczenia upomnienia. Tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] 2010 r. skierowany przez skarżącą do organu egzekucyjnego celem przymusowego ściągnięcia należności pieniężnych, wystawiony został wobec P. D. jako zobowiązanego. Organ egzekucyjny badając wstępnie dopuszczalność egzekucji na podstawie tego tytułu wykonawczego stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodziła konieczność przesłania przez skarżącą jako wierzyciela zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel bowiem nie wskazał w tytule wykonawczym podstawy prawnej braku tego obowiązku, natomiast dołączył do niego oryginał "potwierdzenia odbioru", mającego stanowić dowód doręczenia upomnienia przez pocztę w trybie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z treści zapisów zawartych w "potwierdzeniu odbioru" wynika, że pismo odebrała inna osoba niż zobowiązany tj. Z. D., z dopiskiem "ojciec". Z dokumentu tego nie wynika , zdaniem organu, że osoba ta jest dorosłym domownikiem, sąsiadem lub dozorcą domu, który podjął się oddania pisma adresatowi. W tych okolicznościach, organ uznał, że nie nastąpiło doręczenie upomnienia zgodnie z art. 43 k.p.a.. Organ podniósł, iż nie ma możliwości prowadzenia prawidłowej egzekucji na podstawie ww. tytułu wykonawczego, gdyż zgodnie z art. 59 § 1 pkt.7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie doręczenie upomnienia w przypadku, gdy taki obowiązek ciążył na wierzycielu, stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca - Straż Miejska, wnosząc o jego uchylenie i wszczęcie egzekucji zgodnie ze złożonym tytułem wykonawczym. Skarżąca podniosła, że postanowieniem z dnia [...] 2010 roku nałożono na P. D. karę porządkową w wysokości 250 złotych. W dniu 17 czerwca 2010 roku skarżąca wystawiła upomnienie wzywające do uregulowania należności wynikających z nałożenia kary porządkowej wraz z kosztami upomnienia. Upomnienie zawierało pouczenia , w jakim terminie i na jakie konto należy uiścić należność oraz informację o skutkach nieuregulowania należności pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Upomnienie zostało wysłane za pośrednictwem poczty w dniu 17 czerwca 2010 roku i odebrane w dniu 21 czerwca 2010 roku przez ojca zobowiązanego Z. D. W ocenie skarżącej, wbrew twierdzeniom Naczelnika Urzędu Skarbowego, sposób doręczenia upomnienia za pośrednictwem Poczty Polskiej w niniejszej sprawie jest zgodny z art. 39 k.p.a. Skarżąca podniosłą, iż korzystając z usług Poczty Polskiej przenosi na nią obowiązki wynikające z art. 43 k.p.a. o skutecznym doręczeniu upomnienia. Zwrócone skarżącej "potwierdzenie odbioru" nie daje podstaw by domniemywać, iż w tym przypadku osoba, która odebrała upomnienie nie była domownikiem . Okoliczność ta została potwierdzona przez skarżącą w toku dodatkowych czynności sprawdzających. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie: - art. 23 § 1 i 4 ust. 1 i art. 29 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.); - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - postanowieniem z dnia 1 października 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że zawarte w art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji sformułowanie "obowiązek, którego dotyczy tytuł nie podlega egzekucji administracyjnej" należy rozumieć szeroko, nie ograniczając się do znaczenia, jakie wynika z art. 2 ww. ustawy. Oznacza to, że w rozumieniu art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obowiązek nie podlegający egzekucji administracyjnej to taki, który nie może być realizowany poprzez egzekucję administracyjną, z uwagi na jakikolwiek powód, dla którego jest ona niedopuszczalna. Istotne jest przy tym i to, że organ egzekucyjny w oparciu o art. 29 § 1 ww. ustawy bada dopuszczalność egzekucji konkretnego i zindywidualizowanego, wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku. W związku z powyższym organ uznał, że w każdym przypadku stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji przed jej wszczęciem, organ egzekucyjny na podstawie art. 29 § 2 ww. ustawy wydaje postanowienie o zwrocie tytułu wykonawczego wierzycielowi. Dotyczy to również sytuacji, gdy wymagane jest doręczenie upomnienia. W rozpatrywanej sprawie wierzyciel dołączył co prawda potwierdzenie odbioru upomnienia, z którego wynika, iż przesyłka została doręczona ojcu zobowiązanego Z. D., lecz na jej podstawie nie można, w ocenie organu, uznać, że została ona doręczona adresatowi w trybie art. 43 k.p.a. Warunkiem koniecznym, aby uznać doręczenie zastępcze za prawidłowo dokonane, jest deklaracja dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, że oddadzą pismo adresatowi. Brak zapisu na blankiecie doręczenia dotyczącego deklaracji osoby przyjmującej przesyłkę odnośnie jej oddania adresatowi powoduje, zdaniem organu, że nie można uznać, że doręczenie zastępcze było prawidłowe. Na powyższe postanowienie wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżąca zarzuciła : - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności: 1. art. 29 § 2 w zw. z art. 27 § 3 i art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu (jako podstawy prawnej zwrotu tytułu wykonawczego skarżącej), w sytuacji, w której do wystawionego przez skarżącą tytułu wykonawczego został prawidłowo dołączony dowód doręczenia upomnienia zobowiązanemu; 2. art. 43 k.p.a. polegające na błędnej wykładni ww. przepisu, czego rezultatem było uznanie przez organ, iż warunkiem koniecznym, aby uznać doręczenie zastępcze za prawidłowo dokonane jest pisemna deklaracja dorosłego domownika (dokonana na blankiecie doręczenia), że odda pismo adresatowi. Wskazując na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie dołączyła do tytułu wykonawczego potwierdzenie odbioru upomnienia wysłanego do zobowiązanego P. D. za pośrednictwem poczty w dniu 17 czerwca 2010 r. i odebranego w dniu 21 czerwca 2010 r. przez dorosłego domownika - ojca zobowiązanego Z. D. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, przedmiotowe upomnienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu, zgodnie z art. 43 k.p.a. (który na mocy art. 18 u.p.e.a. ma odpowiednie zastosowanie do doręczeń w postępowaniu egzekucyjnym). W niniejszej sprawie odbierający pismo ojciec zobowiązanego jest osobą pełnoletnią i zamieszkuje wspólnie z adresatem w jednym domu, a okoliczności te zostały potwierdzone przez stronę skarżącą w toku podjętych przez nią dodatkowych czynności sprawdzających. Ojciec zobowiązanego ma zatem status dorosłego "domownika" adresata w rozumieniu art. 43 k.p.a. zarówno z racji pokrewieństwa, pełnoletniości, jak i zamieszkiwania w tym samym domu co adresat przesyłki. Ponadto, ojciec zobowiązanego podjął się oddania przesyłki adresatowi, co wynika , wprost z faktu, że przyjął korespondencję skierowaną do adresata i pokwitował fakt jej przyjęcia własnoręcznym podpisem na potwierdzeniu odbioru. Skarżąca podkreśliła, iż miała świadomość, że przesyłka została doręczona osobie, która nie była jej adresatem (ojcu zobowiązanego), przeprowadziła zatem postępowanie wyjaśniające w kwestii statusu tej osoby. Postępowanie to potwierdziło, że przedmiotowa przesyłka została dostarczona dorosłemu domownikowi adresata, a zatem doręczenie było w pełni skuteczne. Skarżąca wyjaśniła, iż potwierdzenie doręczenia dokonuje się na zasadzie określonej art. 46 § 1 k.p.a., a z przepisów szczególnych, tj. art. 26 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159) i § 35 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.) wynika, iż złożony na dowodzie doręczenia podpis osoby odbierającej w określonym dniu przesyłkę pod nieobecność adresata musi identyfikować tę osobę. Powyższe jest niezbędne dla ustalenia, że pismo zostało wręczone jednej z osób wymienionych w art. 43 k.p.a. i zachowane zostały warunki ustanowione powyższą normą. Zaprezentowany pogląd co do konieczności zobowiązania się przez odbierającego pismo domownika, w postaci złożenia pisemnego oświadczenia na blankiecie doręczenia oddania pisma adresatowi, jako warunku uznania doręczenia w trybie art. 43 k.p.a. za prawidłowe, nie wynika z tego przepisu. Brak jest zatem podstawy do domagania się przez pracownika operatora doręczającego przesyłkę złożenia przez odbierającego przesyłkę odrębnego zobowiązania przekazania jej adresatowi . W przedmiotowej sprawie pismo odebrał pod nieobecność adresata dorosły domownik (ojciec zobowiązanego), który w określonym dniu pokwitował poświadczenie odbioru w sposób czytelny ze wskazaniem pokrewieństwa. Spełnienie powyższych warunków skutkuje domniemaniem skutecznego doręczenia na podstawie art. 43 k.p.a. i nie jest, zdaniem skarżącej, prawidłowe oraz uzasadnione doszukiwanie się w tym przepisie dodatkowych przesłanek stojących na przeszkodzie temu domniemaniu. Na uzasadnienie swojego stanowiska strona skarżąca powołała liczne orzeczenia sądów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie podkreślając, że w niniejszej sprawie skarżąca dołączyła potwierdzenie odbioru upomnienia, z którego wynika, iż przesyłka została doręczona ojcu zobowiązanego Z. D., lecz na jej podstawie nie można uznać, że została ona doręczona adresatowi w trybie art. 43 k.p.a. Organ odwoławczy podniósł, iż ustanowienie w art. 44 k.p.a. instytucji tzw. fikcji doręczenia niewątpliwie wymaga spełnienia ustanowionych w nim warunków w sposób nie nasuwający i nie budzący żadnych wątpliwości. Jest to bowiem wyjątek od zasady bezpośredniego doręczania pism adresatowi. Instytucja doręczenia zastępczego stwarza domniemanie doręczenia i dlatego zasady jej stosowania winny być ściśle przestrzegane. Zdaniem organu warunkiem koniecznym, aby uznać doręczenie zastępcze za prawidłowo dokonane, jest deklaracja dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, że oddadzą pismo adresatowi. Fakt przyjęcia przesyłki przez ojca zobowiązanego i pokwitowania tego faktu własnoręcznym podpisem nie oznacza, bezwzględnego zobowiązania się tej osoby do oddania pisma adresatowi. Brak zapisu na blankiecie doręczenia dotyczącego deklaracji osoby przyjmującej przesyłkę odnośnie jej oddania adresatowi powoduje, że nie można uznać, że doręczenie zastępcze było prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego akt (postanowienia) . Usunięcie z obrotu prawnego takiego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz.1270). Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień pod kątem ich zgodności z prawem, Sąd badał, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz, czy przepisy te prawidłowo zinterpretował. Dokonując oceny zaskarżonych postanowień pod kątem wyżej wskazanych kryteriów . Sąd stwierdził , że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, które może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Przesłanie upomnienia, o którym mowa w ww. przepisie stanowi przesłankę dopuszczalności egzekucji, stosownie do art. 29 § 1 tej ustawy badaną z urzędu przez organ egzekucyjny. Do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Obowiązek ten wynika z art. 27 § 3 ww. ustawy. Artykuł 18 tej ustawy stanowi, iż jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.. W związku z powyższym w zakresie doręczeń w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać należy, iż zasadą wynikającą z Kodeksu postępowania administracyjnego jest doręczenie bezpośrednie, natomiast doręczenie dokonane w trybie z art. 43 tej ustawy - jest wyjątkiem. Artykuł 43 k.p.a. stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Prawo pocztowe (Ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Dz.U.08.189.1159 ze zm.). określa czym jest przesyłka polecona i przesyłka rejestrowana. Art. 3 pkt. 19 stanowi, iż przesyłką poleconą jest przesyłka rejestrowana będąca przesyłką listową, przemieszczaną i doręczaną w sposób zabezpieczający ją przed utratą, ubytkiem zawartości lub uszkodzeniem. Natomiast pkt. 20 określa, iż za przesyłkę rejestrowaną uważa się przesyłkę przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczaną za pokwitowaniem odbioru. Kwestie , co powinno zawierać potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowanej reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. nr 5 poz. 34 ze zm.) Przepis § 35 ust. 1 określa, iż przesyłki rejestrowane i przekazy pocztowe doręcza się zgodnie z art. 26 ustawy za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru. Ustęp 3 stanowi, iż pokwitowanie odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy i datę odbioru. Art. 26 pkt. 2 ust. 3 lit. a Prawa pocztowego określa, iż przesyłka, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce operatora zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru przesyłki, której adresatem był P. D., podpisane przez Z. D. wraz ze wskazaniem stopnia pokrewieństwa - "ojciec". Skarżąca przeprowadziła postępowanie wyjaśniające w kwestii statusu Z. D. i postępowanie to potwierdziło, że Z. D. jest domownikiem adresata. Ustalenia te nie były kwestionowane przez organ. Kwestią sporną w sprawie było , czy na pokwitowaniu odbioru przesyłki ma być oświadczenie, że przyjmujący zobowiązuje się oddać ją adresatowi. Zdaniem Sąd , z art. 43 k.p.a. nie wynika, że domownik ma złożyć oddzielne oświadczenie, że zobowiązuje się do oddania przesyłki adresatowi. Wymóg taki nie wynika z przepisów ustawy Prawo pocztowe, ani z przepisów wykonawczych tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wykonywania powszechnych usług pocztowych. Na pokwitowaniu , zgodnie z wyżej powołanymi przepisami , ma znajdować się czytelny podpis ze wskazaniem, które pozwoli zidentyfikować daną osobę jako domownika adresata. Z art. 43 k.p.a. wynika dodatkowy wymóg odnośnie domownika , a mianowicie ma to być domownik dorosły. W rozpoznanej sprawie wszystkie te wymogi zostały spełnione. Z. D. i jest dorosłym domownikiem adresata, a na potwierdzeniu odbioru znajduje się jego podpis wraz z datą odbioru. "Wykładnia gramatyczna i logiczna przepisu prowadzi do wniosku, iż pokwitowanie złożone przez dorosłego domownika na dowodzie doręczenia jest następstwem aktu woli jakim jest podjęcie się przez tę osobę oddania adresatowi pisma. Innymi słowy, pokwitowanie na dowodzie doręczenia faktu odbioru przesyłki stanowi uzewnętrznienie podjętej wcześniej przez odbierającego pismo woli przekazania przesyłki adresatowi" (patrz. Wyrok NSA z dnia 23 września 2009 r. II GSK 60/09). Sąd w całości podzielił wyżej zaprezentowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu, stanowisko organów egzekucyjnych cechuje nadmierny rygoryzm nie znajdujący oparcia w przepisach. Podkreślić należy, iż na blankiecie pokwitowania odbioru brak jest oddzielnej rubryki na oświadczenie osoby przyjmującej przesyłkę, iż zobowiązuje się ona do oddania jej adresatowi. Zdaniem Sądu fakt przyjęcia przesyłki adresowanej do P. D. przez jego ojca Z. D., będącego dorosłym domownikiem adresata i złożenie przez niego podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, oznacza podjęcie się przez niego oddania przesyłki synowi i stanowi o dokonaniu skutecznego doręczenia zastępczego. Odmowa pokwitowania przesyłki własnym podpisem stanowiłaby, a contrario brak woli oddania przesyłki adresatowi. Uznając , że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym , Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje stronie skarżącej od organu, który wydał zaskarżone postanowienie, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Komendanta Straży Miejskiej kwotę 100 złotych.