III SA/Kr 133/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata G. D. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...], odmówił Z. B. przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na podstawie przepisów zawartych w treści ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., nr 170, poz. 1051 ze zm.). Z. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Wyrażając niezadowolenie z decyzji wskazał, że decyzję "otrzymał" w dniu 5.11.2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanowieniem z dnia 8.12.2010 r., nr [...] - orzekł o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji- na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej k.p.a.), w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r., nr 98, poz. 634). W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 4.11.2010 r. Było to doręczenie zastępcze, do rąk pełnoletniego domownika, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi. W dniu 19.11.2010 r., strona złożyła odwołanie od w/w decyzji. Organ odwoławczy ustalił, iż odwołanie wniesiono po terminie przeznaczonym w k.p.a. na składanie odwołań. Na mocy art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego: od decyzji kierownika biura powiatowego ARiMR w sprawie przyznania płatności obszarowych przysługuje odwołanie do właściwego terytorialnie dyrektora oddziału regionalnego Agencji. Wniesienie odwołania jest czynnością procesową. Warunkiem jej skuteczności jest m.in. dochowanie przeznaczonego na nią terminu. Termin na wniesienie odwołania reguluje art. 129 § 2 k.p.a.: "Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie." Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. informację o w/w terminie zawarto w pouczeniu będącym elementem decyzji, od której wniesiono odwołanie. Zgodnie ze sformułowaną w art. 39 k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń, decyzja została doręczona drogą pocztową, za pokwitowaniem. Decyzja została odebrana przez dorosłego domownika strony w dniu 4.11.2010r. - co przewiduje art. 43 k.p.a. Potwierdza to zwrotne potwierdzenie odbioru. Przy obliczaniu czternastodniowego terminu na wniesienie odwołania nie uwzględnia się dnia, w którym doręczono decyzję. Stanowi o tym art. 57 § 1 k.p.a. Zatem ostatnim dniem na złożenie odwołania był czwartek - 18.11.2010 r. Natomiast odwołanie zostało wniesione osobiście w dniu 19.11.2010 r. Oznacza to przekroczenie terminu na wniesienie odwołania. W odwołaniu strona w żadnej formie nie sformułowała prośby o przywrócenie terminu oraz nie uprawdopodobniła w żaden sposób, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Niemożliwe jest potraktowanie odwołania strony także jako prośby o przywrócenie terminu, w związku z brakiem jakiegokolwiek elementu w odwołaniu powołującym się na którykolwiek z art. 58 k.p.a. elementów niezbędnych do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W związku z powyższym, na podstawie art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z. B. wniósł skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podniósł, że odnotował otrzymanie decyzji organu I instancji w dniu [...] 2010 r., a więc nie uchybił terminowi wnosząc odwołanie w dniu 19.11.2010 r. Zarzucił, iż nie jest technicznie możliwe doręczenie przesyłki zwykłej poleconej z B w dniu 4.11.2010 r. Agencja nadała list w dniu 3.11.2010 r. o godz. 18 na pocztę, więc poczta nie już rozwozi przesyłek. Doręczyciel listy rozwozi dopiero z rana, taki list polecony mógł trafić na druga pocztę dopiero w dniu 4.11.2010 r. a doręczyciel dostarczył list w dniu 5.11.2010 r.- jak wynika z adnotacji skarżącego w dokumentacji. Możliwa jest pomyłka doręczyciela. Powyższe stanowisko skarżący powtórzył w piśmie z dnia 9.02.2011 r. Podniósł również, że wprawdzie siostrzeniec odebrał przesyłkę od listonosza, ale jest mało prawdopodobne w kilka godzin dostarczenie zwykłej przesyłki poleconej z B do A. Do pisma dołączył kopię koperty ze stemplami pocztowymi i swoją adnotacją odręczną dnia odebrania przesyłki. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym podtrzymał zarzuty skargi i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucił, że organ odwoławczy wadliwie poczynił ustalenia w zakresie, w jakim pozwalały one określić datę składania odwołania od decyzji organu I instancji. Błędnym jest założenie, iż skarżącemu decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona w dniu 4.11.2010r. Z treści adnotacji sporządzonej przez pracownika Poczty Polskiej, zalegającej w aktach sprawy, wynika, iż decyzja organu I instancji została doręczona do rąk A. O. O skuteczności doręczenia przesyłki adresatowi decyduje prawidłowo wypełniony przez doręczyciela dokument potwierdzenia odbioru przesyłki, z którego powinno wynikać w sposób nie budzący wątpliwości, komu i kiedy przesyłka została doręczona. Nadto odbierający pismo winien stwierdzić tę okoliczność własnoręcznym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. W sytuacji jednak, gdy pismo odbiera nie adresat, lecz jego domownik, tak jak stanowi o tym art. 43 k.p.a., konieczne jest, aby była to osoba dorosła będąca domownikiem adresata, która podjęła się oddania pisma adresatowi. Domniemanie doręczenia pisma adresatowi powstaje, bowiem tylko wówczas, gdy jest pewne, że pismo zostało wręczone jednej z osób wymienionych w przepisie art. 43 k.p.a. Rolą organów administracji publicznej jest również wyegzekwowanie, by przesyłki doręczone adresatom za zwrotnym poświadczeniem odbioru na odwrocie dowodu doręczenia były szczegółowo i prawidłowo wypełniane. Z dokumentu tego musi jednoznacznie wynikać, w jaki sposób przesyłka została doręczona. W przeciwnym razie doręczenie nie może zostać uznane za skuteczne. W przypadku wadliwie i niejednoznacznie wypełnionego potwierdzenia odbioru, to organy administracji publicznej muszą wykazać, że doręczenie zastępcze zostało skutecznie dokonane. Brak jest w sprawie wystarczających przesłanek do stwierdzenia, że decyzja organu I instancji została doręczone skarżącemu w dniu 4.11.2010 r., a w rezultacie, że wniesienie odwołania w dniu 19.11.2010 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Nadto, organ nie podjął żadnych czynności, których celem byłoby wyjaśnienie zgodnie z regułami przewidzianymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. kwestii doręczenia decyzji, a przede wszystkim ustalenia, czy została ona doręczone adresatowi przed upływem terminu do złożenia odwołania określonego w odniesieniu do dnia dokonanego doręczenia przesyłki siostrzeńcowi skarżącego. Zatem wydanie przez organ zaskarżonego postanowienia było co najmniej przedwczesne, a co za tym idzie wadliwe. Organ mógłby wydać takie rozstrzygnięcie tylko wówczas, gdyby miało pewność, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 4.11.2010 . Odbierający przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji A. O. jest siostrzeńcem skarżącego. Jednocześnie nie jest on zamieszkującym z nim domownikiem, albowiem zamieszkuje on, co prawda w tym samym budynku, lecz w oddzielnym mieszkaniu znajdującym się w innej części domu, stanowiącej funkcjonalnie wydzielaną całość i stanowiącą faktyczne odrębne siedlisko i domostwo. Tym samym należy stwierdzić, iż skarżący zamieszkuje w innym mieszkaniu od swojego siostrzeńca tworząc dwa niezależne od siebie domostwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że status domowników adresata pisma w rozumieniu tego przepisu mają zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 1996 r. sygn. akt III RN 27/96). W literaturze przyjmuje się, że domownikiem jest osoba należąca do gospodarstwa domowego, pozostająca z adresatem we wspólnym gospodarstwie domowym, dla której mieszkanie adresata jest aktualnym centrum życiowej działalności, ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów . W odwołaniu skarżący stwierdził, iż decyzję otrzymał w dniu 5.11.2010r. Nadto, z informacji przedstawionej przez Pocztę Polską wynika, iż przesyłkę odebrał sąsiad - siostrzeniec A. O. Istotnie, jak już podniesiono, zamieszkuje on w tym samym budynku, lecz w wyodrębnionym i niezależnym od mieszkania skarżącego mieszkaniu. Organ odwoławczy poprzestał na przyjęciu, iż przesyłkę odebrał dorosły domownik i dlatego doręczenie to należy uznać za skuteczne. Tymczasem, jak wskazano wyżej, aby powyższe doręczenie można było uznać za skuteczne - doręczenie musi nastąpić do rąk dorosłego domownika. Przy czym sam fakt pokrewieństwa lub istnienia innych więzów i powiązań rodzinnych nie przesądza o zaliczeniu do kręgu osób uprawnionych do odbioru przesyłki w postępowaniu administracyjnym. Jak podnoszono, za domownika można uznać takie osoby, dla których mieszanie adresata będzie ich aktualnym centrum życiowej działalności, ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów. Uznanie przez organ, iż przesyłkę doręczono skutecznie, wobec podnoszonych przez stronę zarzutów co do skuteczności tego doręczenia, uznać należy za przedwczesne. Organ na podstawie art. 7 i 77 k.p.a. obowiązany jest do wszechstronnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Dopiero po jednoznacznym ustaleniu, iż siostrzeniec skarżącego wspólnie z nim zamieszkuje i jego mieszkanie jest dla niego centrum życiowej działalność, organ będzie uprawniony do uznania, iż w sprawie mamy do czynienia ze skutecznym doręczeniem. Skoro, zatem mamy do czynienia z odmienną sytuacją, to stwierdzić trzeba, iż zaskarżone postanowienie zostało podjęte w sposób wadliwy. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że jak wynika z książki wyjść Biura Powiatowego ARiMR pracownik Biura w dniu 3.11. 2011 r. udał się na pocztę o godzinie 15:15. Tym samym, okoliczność w postaci zarejestrowania na poczcie w B przedmiotowej przesyłki poleconej, jak podaje skarżący, o godzinie osiemnastej jest uprawdopodobniona. W opinii Dyrektora istniała techniczna możliwość doręczenia przesyłki w dniu następnym. Przesyłka na pocztę w A wpłynęła w dniu 4.11.2010 r. Przesyłki pocztowe rozwożone są także w bardzo wczesnych godzinach porannych, a miejscowość A i C leży około 6 km w linii prostej od centrum B. Tym samym krótki termin realizacji przesyłki zwykłym listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru jest terminem technicznie możliwym do realizacji. Przesyłka została doręczona prawidłowo dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania jej adresatowi. Jak wynika z dowodów doręczeń wieloletniej i licznej korespondencji kierowanej do strony przesyłki często są odbierane właśnie przez siostrzeńca skarżącego – A. O. Najprawdopodobniej, jako datę doręczenia przesyłki skarżący błędnie zanotował datę przekazania mu korespondencji przez dorosłego domownika. W celu wyjaśnienia pojawiających się wątpliwości Dyrektor wystąpił do publicznego operatora pocztowego, jako nadawca przesyłki o udzielenie stosownych wyjaśnień. W związku z powyższym, w dniu przekazania skargi do Sądu, nie było możliwe uwzględnienie skargi. Pismem z dnia 3.02.2011 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej w B wskazał, że przedmiotowa przesyłka została doręczona przez listonosza Urzędu Pocztowego A w dniu 4.11.2010 r.- odbiór pokwitował A. O., siostrzeniec adresata. W załączeniu przedstawił kopię karty doręczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji lub postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w sprawie jest prawidłowość doręczenia skarżącemu decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010 r. nr [...]. Decyzja ta została odebrana przez A. O. w dniu 4.11.2010 r. Organ uznał, iż przesyłka została skutecznie doręczona w trybie uregulowanym w art. 43 k.p.a. Zgodnie z treścią wymienionego przepisu w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. "Domownikiem" adresata w rozumieniu art. 43 k.p.a. są osoby zamieszkujące z nim w jednym mieszkaniu lub domu, dorośli krewni i powinowaci niezależnie od tego czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe. Natomiast osoby obce adresatowi nie są jego domownikami nawet, gdy mieszkają w tym samym mieszkaniu, (np. jako lokatorzy lub sublokatorzy) chyba, że zostały przez adresata włączone do wspólnoty domowej i prowadzą z nim (jego rodziną) wspólne gospodarstwo. W przeciwnym razie osoby takie należy traktować, jako sąsiadów adresata i o fakcie doręczenia im przeznaczonej dla niego przesyłki poinformować zainteresowanego przez umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia na drzwiach jego mieszkania, względnie izby w jego mieszkaniu. W sprawie organ uznał, że A. O. jest dorosłym domownikiem, w rozumieniu art. 43 k.p.a. i decyzja organu I instancji została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 4.11.2010 r. a zatem wniesienie odwołania w dniu 19.11.2010 r. zostało dokonane z uchybieniem 14 dniowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Organ oparł się w tym zakresie na adnotacjach poczynionych na "Potwierdzeniu odbioru" przedmiotowej przesyłki pocztowej zawierającej decyzję organu I instancji. Na tym dokumencie widnieje własnoręczny podpis "A. O.", obok nazwiska "(siostrzeniec)", odcisk datownika "4.11.2010". Skarżący nie kwestionuje, że A. O. jest pełnoletnim siostrzeńcem skarżącego, jednakże zdaniem skarżącego, powinien być traktowany, jako sąsiad skoro zamieszkuje w tym samym budynku, lecz w wyodrębnionym i niezależnym od mieszkania skarżącego mieszkaniu. Nie jest ten zarzut w ocenie Sądu, trafny. Skoro siostrzeniec skarżącego, który odebrał przesyłkę, zamieszkuje w nim w tym samym domu, prawidłowo organ uznał skuteczność doręczenia zastępczego tej osobie w dniu 4.11.2010 r. Nie zmienia statusu dorosłego domownika, o którym mowa w art. 43 k.p.a. okoliczność, że dorosły domownik adresata przesyłki i jego siostrzeniec, zamieszkuje w wyodrębnionym i niezależnym od mieszkania adresata mieszkaniu, skoro zamieszkuje w tym samym domu. Zastępcze formy doręczenia pism przewidziane w art. 43 k.p.a. rodzą domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Ciężar obalenia domniemania spoczywa na stronie. Nie jest, zatem wystarczającym przywołanie w odwołaniu wyłącznie twierdzenia, że decyzja organu I instancji została doręczona w innym dniu niż wynika z potwierdzenia odbioru jak to uczynił w sprawie skarżący, bez jednoczesnego złożenia stosownych wniosków dowodowych na tę okoliczność. Nie jest też wystarczającym wskazywanie, że skarżący odnotował doręczenie przesyłki w innym dniu aniżeli wynika to z potwierdzenia odbioru przesyłki. Jeżeli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, że podjął się doręczenia przesyłki adresatowi (II OSK 1098/10, wyrok NSA W-wa 2011-02-01, LEX nr 786594). 1. Niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania decyzji jej adresatowi przez osobę, której doręczono decyzję zastępczo, nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania. Doręczenie zastępcze, bowiem z mocy art. 43 k.p.a. wywołuje takie skutki jak doręczenie adresatowi do rąk własnych. Niedbalstwo osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego jest traktowane tak samo jak adresata decyzji. 2. W sytuacji, gdy miało miejsce doręczenie zastępcze, brak winy strony w uchybieniu terminowi, to taka okoliczność, która uniemożliwiła osobie odbierającej decyzję jej oddanie adresatowi. Taka okoliczność to nie jest zapomnienie, zatem niedbalstwo w wywiązaniu się z przyjętego zobowiązania, ale niemożność działania z przyczyn niezależnych od tej osoby. (I OSK 480/08, wyrok NSA W-wa, 2009-02-20, LEX nr 515193). 1. Pokwitowanie złożone przez dorosłego domownika na dowodzie doręczenia jest następstwem aktu woli, jakim jest podjęcie się przez tę osobę oddania adresatowi pisma. Innymi słowy, pokwitowanie na dowodzie doręczenia faktu odbioru przesyłki stanowi uzewnętrznienie podjętej wcześniej przez odbierającego pismo woli przekazania przesyłki adresatowi. 2. Dokonane prawidłowo doręczenie zastępcze, a więc z respektowaniem przesłanek, o których mowa w art. 43 k.p.a. stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi. (II GSK 60/09, wyrok NSA W-wa, 2009-09-23, LEX nr 596981). Powyżej przedstawione jednolite orzecznictwo w pełni akceptowane przez Sąd w składzie orzekającym w sprawie, pozwala na przyjęcie zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z okoliczności sprawy nie wynika, że A. O. odmówił przyjęcia przedmiotowej przesyłki, co wskazuje, że doręczenie zastępcze miało miejsce w dniu 4.11.2010 r. i z tym dniem wywołało skutek dla skarżącego, jako strony postępowania administracyjnego w zakresie biegu terminu do wniesienia odwołania. Późniejsze - jak wskazuje skarżący w dniu 5.11.2010 r., przekazanie przesyłki skarżącemu nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania. Nie był trafny zarzut skarżącego, że nie jest technicznie możliwe doręczenie listu z B do miejscowości C (powiat b, gmina A) w dniu 4.11.2010 r. Fakt doręczenia przesyłki pocztowej poleconej zawierającej decyzję organu I instancji w tej dacie wynika z odcisku datownika na "Potwierdzeniu odbioru". Okoliczność ta wynika również z treści pisma z dnia 3.02.2011 r. Dyrektora Oddziału Regionalnego Poczty Polskiej, w którym wskazano, że przedmiotowa przesyłka została doręczona przez listonosza Urzędu Pocztowego A w dniu 4.11.2010r.- odbiór pokwitował A. O. - siostrzeniec- oraz z przedstawionej w załączeniu do tego pisma kopii karty doręczeń. Wprawdzie organ odwoławczy nie dysponował tymi dokumentami w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia jednakże to uchybienie nie mogło mieć istotnego znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia skoro okoliczności z tych dokumentów wynikające potwierdzają stanowisko organu. Prawidłowo, zatem organ wskazał, że wniesienie odwołania jest czynnością procesową. Warunkiem jej skuteczności jest m.in. dochowanie przeznaczonego na nią terminu. Termin na wniesienie odwołania reguluje art. 129 § 2 k.p.a.: "Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie." Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. informację o w/w terminie zawarto w pouczeniu będącym elementem decyzji, od której wniesiono odwołanie. Skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji skarżącemu miało miejsce w dniu 4.11.2010 r. - co przewiduje art. 43 k.p.a. Potwierdza to zwrotne potwierdzenie odbioru. Przy obliczaniu czternastodniowego terminu na wniesienie odwołania nie uwzględnia się dnia, w którym doręczono decyzję. Stanowi o tym art. 57 § 1 k.p.a. Zatem ostatnim dniem na złożenie odwołania był czwartek - 18.11.2010 r. Natomiast odwołanie zostało wniesione osobiście przez skarżącego w dniu 19.11.2010r. Oznacza to przekroczenie terminu na wniesienie odwołania. Prawidłowo również organ wskazał, że w odwołaniu skarżący w żadnej formie nie sformułował prośby o przywrócenie terminu oraz nie uprawdopodobnił w żaden sposób, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Niemożliwe jest potraktowanie odwołania także jako prośby o przywrócenie terminu, w związku z brakiem jakiegokolwiek elementu w odwołaniu powołującym się na którykolwiek z określonych w art. 58 k.p.a. przesłanek niezbędnych do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Nie mógł, zatem przynieść zamierzonego skutku wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zawarty dopiero w skardze. W związku z powyższym, na podstawie art. 134 k.p.a. trafnie organ odwoławczy stwierdził w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W rozpatrywanej sprawie brak jest wystarczających podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Wskazane uchybienia w istocie nie miały wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy.