III SA/Kr 1339/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Barbara Pasternak Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za 2018 rok uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] 2018 r. nr [...] E. Z. została przeniesiona ze służby w Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa z dniem 1 grudnia 2018 r. z zachowaniem ciągłości służby. Pismem z dnia 10 kwietnia 2019 r. E. Z. zwróciła się do Komendanta Miejskiego Policji o wypłacenie nagrody rocznej za służbę pełnioną w Komendzie Miejskiej Policji w 2018 r. Decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] Komendant Miejski Policji odmówił wypłacenia E. Z. nagrody rocznej za służbę w Policji za 2018 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji podał, że art. 70 ust. 4 ustawy o Służbie Ochrony Państwa jednoznacznie wskazuje, że funkcjonariusz innej formacji (stanowiącej zamknięty katalog podmiotów objętych tą instytucją), przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby. Zdaniem organu, rozwiązanie jednego stosunku służbowego z jednoczesnym nawiązaniem nowego stosunku służbowego powoduje taki skutek, że funkcjonariusz przeniesiony z poprzedniej formacji do SOP zachowuje ciągłość służby, jak gdyby czynność rozwiązania poprzedniego i nawiązania nowego stosunku nie nastąpiła. Konstrukcja przeniesienia pomiędzy służbami gwarantuje jednocześnie to, że pomimo konieczności zakończenia poprzedniego i nawiązania nowego stosunku służbowego, funkcjonariusz SOP nie będzie pozostawał poza służbą ani jednego dnia, ale z dniem, z którym utraci status funkcjonariusza innej służby, w tym przypadku Policji, jednocześnie w dniu następnym nabędzie przymiot funkcjonariusza SOP. Następnie Komendant Miejski Policji wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Analogicznie - w myśl art. 174 ust. 1 ustawy o SOP - za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymywanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje dla funkcjonariuszy SOP. W przypadku pełnienia przez policjanta w roku kalendarzowym służby w różnych jednostkach organizacyjnych Policji nagrodę roczną przyznaje się i wypłaca w jednostce, która była w danym roku ostatnim miejscem pełnienia przez niego służby (art. 110 ust. 12 ustawy o Policji). W rozpatrywanym przypadku przełożony, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji nie jest uprawniony do przyznania nagrody rocznej za okres pełnionej służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym następuje przeniesienie funkcjonariusza Policji do SOP. Funkcjonariusz przeniesiony do SOP zachowuje bowiem ciągłość służby, a zatem służba w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP musi być traktowana równorzędnie ze służbą w SOP. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa, Komendant SOP określając okres służby i stażu funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP. Komendant SOP określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych. Zdaniem Komendanta Miejskiego Policji, z przytoczonego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że jego adresatem jest Komendant SOP. W stosunku do funkcjonariusza przeniesionego do SOP podmiot ten nabywa kompetencje do przyznania bądź odmowy przyznania należności pieniężnych. Dotyczy to także należności za okres służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bowiem - zgodnie z § 12 wymienionego wyżej rozporządzenia - okresy służby w Policji i SOP należy traktować równorzędnie. W związku z tym organ I instancji stwierdził, że skoro należności z tytułu nagrody rocznej nie przyznano funkcjonariuszowi w Policji za rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bo zgodnie z art. 70 ust. 5 ustawy o SOP nie mogły zostać przyznane, to nie może budzić wątpliwości że Komendant SOP nie może uznać tych należności za zrealizowane. Tym samym nie ma podstaw do odpowiedniego zmniejszenia przedmiotowej nagrody za okres, za który funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w Policji, a więc za okres, za który nagroda roczna w Policji zostałaby wypłacona gdyby funkcjonariusz kontynuował służbę w tej formacji albo został z niej zwolniony na zasadach ogólnych. Zdaniem organu I instancji, odmienna interpretacja prowadziłaby do nieuprawnionego zróżnicowania sytuacji prawnej funkcjonariuszy przeniesionych w danym roku kalendarzowym do SOP, w zależności od czasu, w jakim to przeniesienie nastąpiło. Jeżeli obowiązek przyznania nagrody rocznej, pomimo przeniesienia do SOP, ciążyłby na przełożonym, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, za okres służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, to funkcjonariusze pełniący w takim roku kalendarzowym służbę w Policji przez okres krótszy niż 6 miesięcy byliby tego uprawnienia pozbawieni, bowiem Komendant SOP określiłby wymiar nagrody rocznej wyłącznie za okres służby w SOP. W opinii organu, rozgraniczenie służby funkcjonariusza SOP w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do służby w SOP na okres służby w Policji i na okres służby w SOP i przyznanie nagrody rocznej wyłącznie za okres służby pełnionej w SOP w tym roku kalendarzowym przeczyłoby zasadzie, która zakłada ciągłość pełnionej służby. Tworzyłoby także nieuzasadnione zróżnicowanie między funkcjonariuszami Policji przeniesionymi do SOP, a kryterium różnicującym byłby czas, w którym nastąpiło przeniesienie. Stąd też za niedopuszczalną Komendant Miejski Policji uznał wykładnię norm wynikających z obu zdań § 13 rozporządzenia z dnia 13 grudnia 2018 r., polegającą na przyjęciu, że za okres służby w SOP i za okres służby w Policji poprzedzający przeniesienie do SOP powinny być przyznawane odrębne nagrody roczne. Norma zawarta w zdaniu drugim powołanego przepisu dotyczy wyłącznie uposażenia funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagrody rocznej. Organ I instancji stwierdził, że uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych, o tyle o ile zostały one względem niego zrealizowane. Przepis ten ma zatem na celu zapobieżenie przed powtórną wypłatą wskazanych świadczeń. W ocenie organu I instancji, w odniesieniu do nagrody rocznej prawo do niej materializuje się wobec funkcjonariusza z upływem roku, za który przysługuje, a zatem w przypadku przeniesienia do SOP w chwili, w której nie jest on już policjantem. Wobec tego, jeśli nie jest policjantem, a funkcjonariuszem SOP, który w wyniku przeniesienia pomiędzy służbami zachowuje ciągłość służby, to jego służba w Policji jest równoważna ze służbą w SOP, a co za tym idzie przysługuje mu uprawnienie do nagrody rocznej za służbę pełnioną w SOP, za cały rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie, tj. z uwzględnieniem służby w Policji. Pismem z dnia 25 września 2019 r. E. Z. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Komendanta Miejskiego Policji zarzucając jej naruszenie: – art. 110 ust. 7 w zw. z art. 110 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161), poprzez błędne przyjęcie, że nie nabywa on prawa do nagrody rocznej pomimo tego, że w roku 2018 pełnił służbę w Policji przez okres 11 miesięcy; – art. 110 ust. 12 ww. ustawy, poprzez błędne przyjęcie, że Służba Ochrony Państwa jest jednostką, która w 2018 r. była ostatnim miejscem pełnienia służby przez odwołującą się i to ta jednostka zobowiązana była do wypłaty nagrody rocznej, pomimo, że z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż znajduje on zastosowanie w przypadku przeniesienia policjanta do innej jednostki Policji; – art. 2 Konstytucji RP, polegające na zaniechaniu wypłaty należnego świadczenia z tytułu nagrody rocznej, za służbę pełnioną w Komendzie Miejskiej Policji w 2018 r. co narusza zasadę ochrony praw nabytych; – art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, polegające na nieuzasadnionym braku praw wynikających z rozdziału 9 cyt. ustawy. W oparciu o powyższe zarzuty E. Z. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz przyznanie jej świadczenia z tytułu nagrody rocznej za służbę w Policji pełnioną w 2018 r. w okresie od 1 stycznia do 30 listopada 2018 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Nadmieniła przy tym, że Służba Ochrony Państwa wywiązała się ze swego obowiązku i wypłaciła jej przedmiotowe świadczenie za okres od 1 do 31 grudnia 2018 r. Decyzją z dnia 7 listopada 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2019 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że policjantowi przeniesionemu do służby w SOP przysługuje nagroda roczna za służbę pełnioną w roku kalendarzowym w SOP na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, z uwzględnieniem okresu służby pełnionej w Policji. Funkcjonariusz ten zachowuje bowiem ciągłość służby. Ponadto zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 roku w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 111), Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych. Organ II instancji stwierdził, że należności z tytułu nagrody rocznej nie mogły zostać przyznane funkcjonariuszowi w Policji za rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bowiem zgodnie z art. 70 ust. 5 ustawy o SOP funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w art. 70 ust. 1 tej ustawy, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby, a taką należnością jest w tej sytuacji nagroda roczna. Organ odwoławczy podał, że prawo do nagrody rocznej materializuje się wobec policjanta z upływem roku, za który przysługuje nagroda, a zatem w przypadku przeniesienia do SOP w chwili, w której nie jest on już policjantem. Wobec tego, jeśli nie jest już policjantem, a jest funkcjonariuszem SOP, który w wyniku przeniesienia pomiędzy służbami zachowuje ciągłość służby, to jego służba w Policji jest równoważna ze służbą w SOP, a co za tym idzie przysługuje mu uprawnienie do nagrody rocznej za służbę pełnioną w SOP, za cały rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie, tj. z uwzględnieniem służby w Policji, jako równoważnej ze służbą w SOP. Tym samym, zdaniem organu II instancji, nie ma podstaw do przyjęcia, iż wobec Komendanta Miejskiego Policji powstało roszczenie z tytułu nieprzyznania przez niego prawa do nagrody rocznej za rok, w którym nastąpiło przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa, tj. za 2018 rok. W dniu, w którym zmaterializowało się to prawo, E. Z. nie była już bowiem policjantem, a funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa. Wymieniona, w chwili gdy nabyła omawiane prawo, nie miała więc już w Policji przełożonego, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, bowiem od dnia przeniesienia, tj. od dnia 1 grudnia 2018 r. takim przełożonym jest Komendant Służby Ochrony Państwa. W ocenie organu odwoławczego, nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że po stronie policjanta, w związku z jego przeniesieniem do służby w Służbie Ochrony Państwa, powstaje jakiekolwiek roszczenie z tytułu wypłaty nagrody rocznej za rok, w którym nastąpiło to przeniesienie (podobnie zresztą jak z tytułu wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe, czy też za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji). Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, nie doszło do naruszenia przez organ art. 2 Konstytucji RP, a tym samym naruszenia zasady ochrony praw nabytych, bowiem zasada ta, w omawianych okolicznościach, nie znajdowała zastosowania. Odwołująca nie nabyła bowiem prawa do nagrody rocznej pełniąc służbę w Policji, w roku w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, gdyż nabycie tego prawa możliwe było najwcześniej z upływem roku kalendarzowego, w którym to przeniesienie nastąpiło, a wówczas E. Z. nie była już funkcjonariuszem Policji lecz funkcjonariuszem SOP. W opinii organu II instancji, nie doszło również do naruszenia art. 110 ust. 12 ustawy o Policji, gdyż przepis ten nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem odnosi się on do sytuacji, w której w danym roku kalendarzowym policjant pełnił służbę w różnych jednostkach organizacyjnych Policji, a nie w jednostce Policji i jednostce organizacyjnej innej formacji, jaką jest Służba Ochrony Państwa. Odnosząc się natomiast do powołanej w uzasadnieniu odwołania opinii Departamentu Prawnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 marca 2019 roku oraz pisma Sekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 2019 r., organ odwoławczy stwierdził, że dokumenty te nie są aktami prawa powszechnie obowiązującego. Przedstawiono w nich natomiast wyłącznie daną interpretację przepisów prawa, która w omawianej sprawie nie znajduje zastosowania. Organ, zajmując powyższe stanowisko powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10, dotyczący przeniesienia ze Straży Granicznej do Policji. Reasumując organ II instancji uznał, że w stosunku do E. Z., przeniesionej do pełnienia służby w Służbie Ochrony Państwa, Komendant Miejski Policji nie jest organem właściwym do przyznania, w jakiejkolwiek części, nagrody rocznej za 2018 r. Z powyższą decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zgodziła się E. Z. i pismem z dnia 28 listopada 2019 r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia. W przekonaniu skarżącej, Komendant Wojewódzki Policji bezpodstawnie odmówił przyznania i wypłacenia jej nagrody rocznej za 2018 rok. Zdaniem skarżącej, treść art. 110 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji wprost wskazuje na podstawę nabycia prawa do nagrody rocznej, a takie uprawnienie co do roku 2018 nabyła ona, pełniąc służbę w Policji przez jedenaście miesięcy tego roku. Jednocześnie skarżąca stwierdziła, że nie wypełniła żadnego z przypadków określonych w ust. 7 tego artykułu, określającego sytuacje, w których nagroda roczna nie przysługuje policjantowi. W opinii skarżącej, w przypadku, gdyby nagroda roczna nie miała być wypłacana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w związku z przeniesieniem funkcjonariusza do innej formacji, ustawodawca określiłby to właśnie w tym przepisie. E. Z. powołała się również na brzmienie ust. 12 omawianego przepisu, który odnosi się do przypadku, w którym policjant pełni w roku kalendarzowym służbę w różnych jednostkach organizacyjnych Policji, a ustawodawca jako rozwiązanie podaje dokonanie przyznania i wypłaty nagrody z jednostki, która w danym roku była ostatnim miejscem pełnienia służby. Skarżąca zarzuciła, że organ II instancji, wydając przedmiotowe decyzje pominął również przepis § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa, zgodnie z którym Komendant SOP nie ma prawa wypłacić nagrody rocznej, do której funkcjonariusz prawo nabył w Policji. Za błędną skarżąca uznała przyjętą przez Komendanta Wojewódzkiego Policji interpretację treści art. 70 ust. 5 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, gdyż powoływanie się na brak uprawnienia do odprawy i innych należności przewidzianych dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby, nie dotyczy jej przypadku, co zresztą organ wydający decyzję kilka akapitów wcześniej sam zauważył, rozróżniając tą sytuację od przypadku przeniesienia do innej służby. Ponadto skarżąca nie zgodziła się, że nagroda roczna jest świadczeniem przysługującym z tytułu zwolnienia z Policji, bo te określono w art. 114 ust. 1 ustawy o Policji i nie ma w tym katalogu nagrody rocznej. Skarżąca nie zgodziła się również z argumentem Komendanta Wojewódzkiego Policji, że prawo do nagrody rocznej zmaterializowało się w momencie kiedy była funkcjonariuszem SOP, tj. w dniu 31 marca 2019 r. Jej zdaniem, zgodnie z przepisem art. 110 ust. 1 ustawy o Policji prawo do nagrody rocznej przysługuje jej za służbę w danym roku, a nie za służbę w poprzednim roku kalendarzowym. Poza tym dzień 31 marca został wyznaczony przez ustawodawcę jako ostatni możliwy dzień na wypłacenie tego świadczenia. Data płatności świadczenia nie jest tożsama z datą nabycia uprawnienia. Skarżąca wskazała, że po dniu 31 marca materializuje się jej prawo do odsetek i do dochodzenia tego roszczenia na drodze sądowej a nie jej prawo do nagrody rocznej. W ocenie E. Z., Komendant Wojewódzki Policji, błędnie powiązał wypłacenie tego świadczenia z dniem jego wymagalności, ponieważ niezasadnie zastosował przepisy rozporządzenia o przenoszeniu do Policji. Regulacja ta nie dotyczy bowiem jej osoby, ponieważ została przeniesiona na podstawie innego rozporządzenia, które posiada odmienne zapisy dotyczące realizacji należnych świadczeń. Skarżąca podniosła także, że organ II instancji uznał, że ciągłość służby określona w art. 70 ust. 4 ustawy o Służbie Ochrony Państwa oznacza, że prawo do nagrody rocznej ustalane jest przez przełożonego właściwego ze względu na miejsce pełnienia służby, czyli Komendanta SOP. Jednak skarżąca uważa, że ciągłość służby oznacza, że po przejściu do nowej formacji zachowano jej stopień służbowy oraz wyliczenie okresu służby. O tych gwarancjach ciągłości służby mowa jest w § 11 i § 12 rozporządzenia w sprawie przenoszenia do służby w SOP. Skarżąca stwierdziła, że zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że pismo z dnia 27 marca 2019 r. z Departamentu Prawnego MSWiA do Departamentu Porządku Publicznego MSWiA oraz pismo Sekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 2019 r. nie są aktami prawa powszechnie obowiązującego oraz, że stan faktyczny w przedmiotowych pismach jest inny niż w jej sprawie. Jednak w ocenie wnoszącej skargę przepisy jakie zinterpretowano w przedmiotowym piśmie jak najbardziej mają zastosowanie do jej sytuacji faktycznej. Gdyby bowiem Komendant Wojewódzki Policji przyjął interpretację jaką przedstawiono we wskazanych pismach, wydałby decyzję o przyznaniu jej nagrody rocznej za służbę w Policji w 2018 r. Zamiast tego organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10, który dotyczył przeniesienia ze Straży Granicznej do Policji, a więc innego stanu prawnego. Zdaniem skarżącej, Komendant Wojewódzki Policji powinien podjąć działania na zasadzie art. 7b Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazującego na konieczność współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Ma on bowiem odpowiednie środki oraz dysponuje profesjonalnym urzędem, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny oraz załatwić sprawę funkcjonariusza przeniesionego do innej formacji w tym samym co Policja resorcie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga E. Z. jest uzasadniona, chociaż nie ze względów w niej podniesionych. Niespornym w sprawie jest to, że decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2018 r. E. Z. została przeniesiona ze służby w Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa z dniem 1 grudnia 2018 r. z zachowaniem ciągłości służby. Niespornym jest także to, że E. Z. nabyła prawo do nagrody rocznej za rok 2018, która przewidziana jest w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ustawy o Policji i art. 174 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 138 z późn. zm.). Spornym w sprawie jest jedynie to, organ której ze służb powinien wypłacić skarżącej nagrodę roczną, do której skarżąca nabyła uprawnienie za przepracowany 2018 rok – czy w pełnej wysokości ten organ, w którym skarżąca nabyła uprawnienie, a więc organ Służby Ochrony Państwa – jak chce tego organ Policji, czy też każdy z organów powinien wypłacić nagrodę w części odpowiadającej stosunkowi miesięcy (dni) służby skarżącej, tj. w tym wypadku – organ Policji 11/12 części nagrody rocznej, a organ Służby Ochrony Państwa 1/12 część tej nagrody rocznej – jak chce tego skarżąca w ślad za stanowiskiem organu Służby Ochrony Państwa, który już w takiej części nagrodę roczną skarżącej wypłacił ze wskazaniem, aby w sprawie wypłaty pozostałej części 11/12 zwróciła się do organu Policji. Należy zauważyć, że na dzień 1 stycznia 2019 r. E. Z. wykonywała służbę w Służbie Ochrony Państwa i podlegała art. 174 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, który w ust. 1 i ust. 2 stanowi: "Art. 174. 1. Funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. 2. Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Wobec niespornej kwestii przeniesienia służbowego skarżącej w trakcie 2018 roku z zachowaniem ciągłości służby i treści art. 174 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Służbie Ochrony Państwa nie budzi wątpliwości Sądu obowiązek organu Służby Ochrony Państwa do wypłaty skarżącej pełnej kwoty nagrody rocznej za 2018 rok. Należy bowiem podkreślić, że tzw. "rozliczenie" sytuacji skarżącej między służbami nastąpiło z chwila przeniesienia skarżącej z jednej służby do drugiej już z dniem 1 grudnia 2018 r. W aktach osobowych skarżącej znajduje się "Zaświadczenie" z dnia 23 listopada 2018 r. wydane przez organ Policji o posiadaniu przez skarżącą ilości urlopu bieżącego i zaległego, ilości nadgodzin, badaniach profilaktycznych itp., tj. informacje związane ze zmianą miejsca pełnienia służby. Zaświadczenie to nie zawiera i – zdaniem Sądu - nie może zawierać informacji o nagrodzie rocznej za 2018 r., albowiem prawo do takiej nagrody za 2018 rok skarżąca nabyła z dniem 1 stycznia 2019 r. pozostając już w Służbie Ochrony Państwa. Zdaniem Sądu, okoliczność, że w 2018 roku skarżąca przepracowała w tej służbie tylko 1 miesiąc, a pozostałe 11 miesięcy w Policji nie ma o tyle znaczenia, że przeniesienie nastąpiło "z zachowaniem ciągłości służby", a to oznacza, że skarżąca korzysta z uprawnień nabytych w Służbie Ochrony Państwa tak, jakby w tej służbie przepracowała pełny rok 2018. Za powyższym stanowiskiem przemawia także nazwa nagrody: "nagroda roczna", a także dokumentacja przekazana w oryginale w ślad za funkcjonariuszem do Służby Ochrony Państwa, która pozwala na rzetelne obliczenie wysokości tej nagrody wypłacanej w pierwszym kwartale następnego roku za rok ubiegły. Sąd zauważa, że przedstawione wyżej stanowisko wskazuje na zasadność stanowiska organów administracyjnych Policji obu instancji jedynie co do obowiązku wypłaty pełnej nagrody rocznej skarżącej przez organ Służby Ochrony Państwa i nie przesądza o trafności wydanych przez te organy rozstrzygnięć w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej nagrody rocznej za 2018 r. Taka odmowa przyznania nagrody rocznej jako merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku skarżącej z dnia 10 kwietnia 2019 r. nie może mieć – zdaniem Sądu – miejsca, albowiem brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do odmowy przyznania skarżącej prawa do nagrody rocznej. Sąd podkreśla, że zarówno odmowa prawa funkcjonariusza do nagrody rocznej, jak i jej obniżenie uregulowane są w sposób ścisły w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ustawy o Policji i art. 174 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, a żadna z wymienionych tam okoliczności w stosunku do skarżącej nie zachodzi. Zdaniem Sądu, co najmniej niezrozumiała jest argumentacja organu Policji o odmowie przyznania skarżącej nagrody rocznej, który powołuje się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10, dotyczące także przeniesienia z jednej służby do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" (ze Straży Granicznej do Policji), jednocześnie nie dostrzegając, że wyrok ten dotyczył nie odmowy przyznania nagrody rocznej – jak w niniejszej sprawie – a przekazania wniosku funkcjonariusza organowi właściwemu do wypłaty takiej nagrody rocznej na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni stanowisko zawarte w tym orzeczeniu i podkreśla, że organy Policji uznając się niewłaściwym w sprawie wniosku skarżącej o wypłatę nagrody rocznej miały obowiązek przekazania podania skarżącej do organu właściwego zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), który stanowi: "Art. 65. § 1. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. § 2. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu." Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa, czyli przeniesienie z jednej formacji do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego, a jedynie kończy wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Policji - przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości tego funkcjonariusza w innej formacji - w tym przypadku w Służbie Ochrony Państwa - w ramach jednak kontynuacji stosunku służbowego. Przeniesienie nie różnicuje tych służb, a służbę w Policji uznaje za służbę w "innej jednostce". Przeniesienie w trybie art. 70 ustawy o Służbie Ochrony Państwa jest więc instrumentem specyficznej migracji funkcjonariuszy pomiędzy formacjami. W konsekwencji wypłata nagrody rocznej dla skarżącej nie może być zrealizowana przez Komendanta Miejskiego Policji, bowiem skarżąca od dnia 1 grudnia 2018 r. nie jest już funkcjonariuszem Policji, a funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa. Sąd podkreśla, że w związku z przeniesieniem skarżąca niewątpliwie zachowała ciągłość służby, z czego wynika, że nabyła prawo do otrzymania nagrody rocznej za 2018 r. w pierwszym kwartale 2019 roku, a nie otrzymawszy jej w tym terminie jej roszczenie o wypłatę nagrody rocznej stało się wymagalne w dniu 1 kwietnia 2019 r., a więc 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Oznacza to, że roszczenie skarżącej nie stało się wymagalne jeszcze w czasie pełnienia przez nią służby w Policji, tj. do dnia 30 listopada 2018 r. Tym samym, z uwagi na wymagalność tego świadczenia, które niewątpliwie przysługuje skarżącej w roku następnym, organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest właściwy organ Służby Ochrony Państwa. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy Policji wydając zaskarżone decyzje naruszyły wskazane wyżej przepisy, w szczególności nie uwzględniły treści art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) i wbrew braku własnej właściwości merytorycznie rozstrzygnęły o braku uprawnienia skarżącej do nagrody rocznej za 2018 r., chociaż zapewne miały na względzie jedynie brak własnej kompetencji do wypłaty takiej nagrody. Sąd stwierdza, że przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 10 kwietnia 2019 r. o wypłacenie nagrody rocznej za 2018 rok Komendant Miejski Policji uznając się niewłaściwym w sprawie przekaże sprawę organowi właściwemu zgodnie z art. 65 k.p.a. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na treść art. 153 p.p.s.a., który stanowi: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Mając na względzie okoliczność, iż obie służby – zarówno Policja jak i Służba Ochrony Państwa działają w ramach jednego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji i przeniesienia w ramach służb odbywają się co do zasady "z zachowaniem ciągłości służby" – Sąd niejako na marginesie zauważa, że wszelkie uprawnienia funkcjonariuszy powinny być respektowane przez organy tych służb i należności funkcjonariuszom niezwłocznie wypłacane, a ewentualne rozliczenia finansowe między służbami dokonywane bez udziału tych funkcjonariuszy. Jest to jednak wskazówka dla nadzorującego służby Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który co prawda wydał szczegółowe rozporządzenia zarówno w sprawie przenoszenia do służby w Policji (z dnia 19 lutego 2007 r. – Dz. U. nr 41, poz. 266 i z dnia 9 października 2018 r. – Dz. U. z 2018 r., poz. 2006), jak i w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (z dnia 15 lutego 2018 r. – Dz. U. z 2018 r., poz. 391 i z dnia 13 grudnia 2018 r. – Dz. U. z 2019 r., poz. 111), jednak na tyle nieprecyzyjne (np. § 14 zd. drugie rozporządzenia z dnia 15 lutego 2018 r. – Dz. U. z 2018 r., poz. 391), że mogły sugerować organowi Służby Ochrony Państwa wypłatę skarżącej jedynie części nagrody rocznej i skierowanie skarżącej do organu Policji co do wypłaty pozostałej części. Mając na względzie naruszenie przez organy administracyjne obu instancji prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy – wskazanych wyżej przepisów ustawy o Służbie Ochrony Państwa oraz art. 65 k.p.a. – Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.