III SA/Kr 1340/06

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 11 września2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. N. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 9 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na I rok studiów postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokatowi M. N. wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K., kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów, a nadto kwotę 204 zł (słownie: dwieście cztery złote) z tytułu pozostałych wydatków. Ustanowiony dla skarżącego na mocy postanowienia z dnia 27 czerwca 2008 r. adwokat (k. 108 i n.) wyznaczony przez Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w osobie mecenasa M. N. (zarządzenie k. 120), któremu skarżący udzielił pełnomocnictwa (k. 137) precyzując ostatecznie swój wniosek domagał się przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu obejmującej sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (k. 129-136) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lipca 2007 r. oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 18 marca 2009 r., które nie zostały uiszczone w całości ani w części a także zwrot wydatków na podróż na rozprawę przed NSA. Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w § 20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku należy uznać, że zostało ono złożone przez adwokata. W sporządzonej skardze kasacyjnej pośród formułowanych wniosków adwokat wskazał był bowiem, że domaga się "zasądzenie kosztów postępowania pomocy prawnej udzielnej z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości ani w części". Mimo pewnych zastrzeżeń gdy chodzi o precyzję użycia przez adwokata takiego sformułowania należy uznać, że wyjaśnienie tej treści jest oświadczeniem, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Opierając się z kolei na argumentacji zbieżnej z tą jaka legła u podstaw uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r. ( OZ 720/04), że w przypadku gdy pomoc prawna udzielona przez pełnomocnika ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sąd ustalając czy pomoc prawna w tej formie została rzeczywiście udzielona stronie może poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika należy wyrazić zapatrywanie, że w sytuacji gdy sporządzenie skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości z tej racji, że zalega ona w aktach sprawy (k. 129-136) adwokat zaś składa oświadczenie, że brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym a podawana przezeń data udziału w rozprawie pokrywa się z uwidacznianą w komparycji wyroku (k. 164) i jednocześnie z akt sprawy nie wynika by strona kwestionowała fakt udzielenia jej pomocy prawnej także w tej formie, to zachodzą wystarczające warunki do tego by rozstrzygać o przyznaniu pełnomocnikowi należnego wynagrodzenia. Brak jest bowiem wystarczających argumentów by w sytuacji gdy ani z przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani też z przepisów wzmiankowanego rozporządzenia nie wynikała norma stwierdzająca co może być wyłącznym dowodem udzielenia stronie pomocy prawnej różnicować sytuację adwokata w obu przedstawionych przypadkach. W konsekwencji sąd ustalając, czy pomoc prawna polegająca na zapewnieniu stronie zastępstwa procesowego w trakcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym została stronie udzielona może poprzestać na oświadczeniu adwokata, zwłaszcza że ten podlega nie tylko powszechnie obowiązującemu prawu ale dodatkowo przy wykonywaniu swego zawodu wiążą go Zasady Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (§11) za uchybienie którym odpowiada dyscyplinarnie (§4). W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat, to za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje opłata w wysokości 240 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a). Kwota ta odpowiada bowiem 100% należnej stawki za czynności adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c) wymienionego rozporządzenia. Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalone opłaty sąd podwyższa jeszcze o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Nadto na podstawie §19 ust. 2 rozporządzenia adwokatowi przysługuje zwrot udokumentowanych wydatków na które w niniejszej sprawie złożyły się koszty przejazdu pełnomocnika uczestnika pociągiem na rozprawę przed NSA w dniu 24 czerwca 2009 r. Stosownie do załączonych biletów przejazd w jedną stronę wyniósł 102 zł. Na trasie K. – W. – K. daje to łącznie kwotę 204 zł. Z uwagi na fakt, że wymieniona kwota znajduje potwierdzenie w przedłożonych kopiach biletów zakupionych na dzień 18 marca 2009 r. i jest adekwatna do obowiązujących na tej trasie cen biletów, poniesione przez adwokata wydatki należało ocenić jako niezbędne (por. postan NSA z 3 stycznia 2006 r. FSK 2630/04; postan NSA z 29 czerwca 2007 r. I OZ 495/07). Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.