III SA/Kr 1345/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Jakub Makuch Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o o we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 maja 2024 r. nr SKO.Dr./4122/79/2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej R. Sp. z o o we W. 2 034 (dwa tysiące trzydzieści cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z 31 lipca 2024 r. SKO.Dr./4122/79/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 19 stycznia 2024 r. nakładającej na R. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 6795,92 złotych za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy M. – działka nr [...], obr.[...], jedn. ewid. Ś. poprzez umieszczenie urządzenia reklamowego w dniach od 7 marca 2022 r. do 30 maja 2022 r. o powierzchni reklamowej o powierzchni 10,52 m2. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 13 i ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. z 2023 r., poz. 645, dalej: "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") w zw. z § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały nr XXX/789/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2020 r., poz. 7324, dalej: "uchwała"). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. 7 marca 2022 r. sporządzono "Protokół" kontroli pasa drogowego ul. M. w K. i stwierdzono jego zajęcie przez słup plakatowo-reklamowy typu okrąglak o zmiennej treści. Powierzchnia słupa została obliczona przy pomocy dalmierza laserowego Leica Disto D810 Touch - 10,52 m2. Pismem z 10 marca 2021 r. skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji administracyjnej, nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia opłaty karnej w związku z zajęciem pasa drogowego drogi publicznej o kategorii drogi powiatowej ulicy M. – działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. Ś., powierzchnią reklamową o zmiennej treści wymiarach 10,53 m2, umieszczoną na zieleńcu drogi bez zezwolenia zarządcy drogi. 21 marca 2022 r. sporządzono "Protokół" kontroli pasa drogowego ul. M. w K. i stwierdzono jego zajęcie przez słup plakatowo-reklamowy typu okrąglak o zmiennej treści. Powierzchnia słupa została obliczona przy pomocy dalmierza laserowego Leica Disto D810 Touch - 10,52 m2. 25 marca 2022 r. sporządzono kolejny "Protokół" kontroli pasa drogowego ul. M. w K. i stwierdzono jego zajęcie przez słup plakatowo-reklamowy typu okrąglak o zmiennej treści. Powierzchnia słupa została obliczona przy pomocy dalmierza laserowego Leica Disto D810 Touch - 10,52 m2. Pismem z 3 czerwca 2022 r. poinformowano skarżącą o zakończeniu postępowania wyjaśniającego. Wskazano, że w toku postępowania ustalono, że słup plakatowo-reklamowy typu "okrąglak" był umieszczony na zieleńcu bez zezwolenia zarządcy. W toku postępowania (na podstawie protokołów kontroli) ustalono, że zajęcie pasa drogowego miało miejsce od 7 marca 2022 r. do 30 maja 2022 r. Do akt postępowania dołączono: mapę ewidencyjną – z zaznaczoną odręcznie granicą pasa drogowego oraz miejscem, gdzie postawiono nośnik reklamowy; mapę zasadniczą z zaznaczoną granicą pasa drogowego oraz miejscem, gdzie umieszczono nośnik reklamowy; uproszczony wypis z rejestru gruntów dla działki numer [...]. Decyzją z 19 stycznia 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 6795,92 zł za umieszczenie od 7 marca 2022 r. do 30 maja 2022 r. urządzenia reklamowego w pasie drogowym ulicy M. działka numer [...], obr. [...], jedn. ewid. Ś., o całkowitej powierzchni reklamowej wynoszącej 10,52 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku oględzin pasa drogowego ulicy M. stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez słup plakatowo-reklamowy bez zezwolenia zarządcy drogi. W aktach zgromadzono dokumenty geodezyjne, które są zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz. U. z 2005 r., nr 67, poz. 582). Dodatkowo dołączono mapę ewidencyjną, zasadniczą z naniesioną granicą pasa drogowego oraz lokalizacją słupa reklamowego. W aktach sprawy znajduje się ponadto wydruk z Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej, z którego wynika, że słup reklamowy jest w całości umieszczony w granicy pasa drogowego – nieruchomości o numerze [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna Ś. Ustalono w toku oględzin, że właścicielem słupa reklamowego jest R. sp. z o.o. – oznaczono nazwą słup reklamowy (numer: [...]). Nie budzi wątpliwości organu, że pas drogowy został zajęty bez zezwolenia zarządcy drogi, a zatem zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. (w brzmieniu obowiązującym w czasie zajęcia pasa drogowego) za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi nakłada się karę pieniężną w wysokości 10-krotnej opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 6 u.d.p. Zgodnie natomiast z uchwałą stawka za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej wynosi 0,76 zł za m2 za dzień. Powierzchnię słupa obliczono według następującego wzoru: h – wysokość części ekspozycyjnej, d - średnica słupa plakotowo-reklamowego w części ekspozycyjnej – 2? (d/2) h =2 x 3,14 x (1,12m2) x 2,99= 10,52 m2. Urządzenie reklamowe zajmowało pas drogowy bez zezwolenia przez okres 85 dni. Organ rozważył możliwość zastosowania art. 189f k.p.a. Zwrócił uwagę, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że waga naruszenia była znikoma, nie miało ono bowiem charakteru jednorazowego, skarżąca jest profesjonalistą, który na szeroką skalę zajmuje się działalnością reklamową, a zatem powinna mieć świadomość, że zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi skutkować będzie nałożeniem kary administracyjnej. Urządzenie reklamowe zostało umieszczone w pobliżu skrzyżowania, a to niewątpliwie wpływa na bezpieczeństwo ruchu. Organ wskazał, że reklamy są dopuszczalne jeśli nie zagrażają bezpieczeństwu ruchu. Skarżąca nie została ukarana za to samo zachowanie inną prawomocną decyzją, ani w jakimkolwiek innym trybie. Brak było w ocenie organu podstaw do zastosowania art. 189f § 2 k.p.a. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie skarżącej możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes skarżącej, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne znane skarżącej przesądzają o tym, że organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i błędnie uznał że kara nałożona przez organ I instancji została nałożona zasadnie; - art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie przez organ II instancji, że organ I instancji w sposób prawidłowy rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany skarżącej przesądzają, że organ II instancji błędnie uznał że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przez organ I instancji jest prawidłowy, m.in. nie weryfikując dokładnie materiału dowodowego i całkowicie ignorując błędy organu I instancji, w postaci niezgodnych ze stanem faktycznym i prawdą okoliczności opisanych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu; - art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenia w zakresie rzeczywistej lokalizacji słupa, błędne ustalenie, że skarżąca jest właścicielem słupa, brak jakichkolwiek dowodów na okoliczność, że to skarżąca jest właścicielem słupa reklamowego; - art. 104 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i wydanie decyzji nakładającej na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego; - art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez błędne zastosowanie i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10-krotnej opłaty za zajęcie pasa drogowego; - art. 20 pkt 6-10 u.d.p. poprzez błędne zastosowanie i dokonanie błędnej oceny dowodów. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z 31 maja 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. Organ wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. jedyną przesłanką do wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej jest stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Kolegium wskazało, że pasem drogowym jest nie tylko droga, ale również chodnik oraz pas zieleni oddzielający drogę od chodnika. Do akt postępowania dołączono kluczowe dla sprawy dokumenty, z których wynika granica pasa drogowego i miejsce umieszczenia urządzenia reklamowego. Odnosząc się do zarzutów braku wykazania w toku postępowania, że skarżąca jest właścicielem przedmiotowego urządzenia reklamowego, organ wskazał, że z urzędu posiada wiedzę z akt sprawy toczącej się przed organem, że skarżąca była stroną umowy o działania reklamowe na terenie miasta Krakowa, a wśród nośników reklamowych stanowiących załącznik do umowy wymieniono słup będący przedmiotem niniejszego postępowania. Zdaniem Kolegium prawidłowo określono wysokość kary. Kolegium rozważyło zastosowanie art. 189f § 1 k.p.a. i wskazało, że pas drogowy podlega szczególnej ochronie prawnej, ponieważ służy zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym w szczególności ze względu na czynniki rozpraszające uwagę uczestników ruchu. Dodatkowo Kolegium wskazało, że przeciwko zastosowaniu powołanego przepisu przemawiają uwarunkowania podmiotowe. Skarżąca jest podmiotem zajmującym się profesjonalnie działalnością reklamową na szeroką skalę, a zatem powinna mieć świadomość ciążących na niej obowiązków związanych z zajęciem pasa drogowego. W ocenie organu brak jest również podstaw do zastosowania art.189 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ nie zostały spełnione określone w nim przesłanki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie skarżącej możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes skarżącej, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne znane skarżącej przesądzają o tym, że organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i błędnie uznał, że kara nałożona przez organ I instancji została nałożona zasadnie; - art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie przez organ II instancji, że organ I instancji w sposób prawidłowy rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany skarżącej przesądzają, że organ II instancji błędnie uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przez organ I instancji jest prawidłowy, m.in. nie weryfikując dokładnie materiału dowodowego i całkowicie ignorując błędy organu I instancji, w postaci niezgodnych ze stanem faktycznym i prawdą okoliczności opisanych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu; - art. 7 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, polegający na dowolnej ocenie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że udokumentowano w sposób prawidłowy okoliczności dotyczące zajęcia pasa drogowego, jak również podmiotu który dokonał zajęcia, podczas gdy z materiału dowodowego załączonego do akt sprawy przez organ I instancji nie wynika że słup umieszczony w przedmiotowej lokalizacji stanowi własność skarżącej i że to skarżąca jest odpowiedzialna za umieszczenie słupa w tej lokalizacji, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu; - naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego, a nie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezgodnie z zasadą prawdy materialnej, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonanie dowolnej oceny zebranych dowodów, jak również braki uzasadnienia decyzji, uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek wydania decyzji, a w szczególności: błędne uznanie przez organ, że to skarżąca jest właścicielem przedmiotowego słupa; - art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie, że organ II instancji że organ I instancji w sposób prawidłowy rozpatrzył cały materiał dowodowy - organ II instancji całkowicie pominął fakt, iż z żadnego dowodu przedłożonego przez organ I instancji nie wynika że właścicielem przedmiotowego słupa jest skarżąca; dokumenty i informacje pozyskane przez organ I instancji nie stanowią wystarczającego dowodu w przedmiotowej sprawie, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że organ I instancji udowodnił wystarczająco motywy, którymi kierował się przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, podczas gdy z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że organ I instancji nie zgromadził całego materiału dowodowego w sprawie, a organ II instancji błędnie uznał przedmiotowy materiał dowodowy za wystarczający i prawidłowy, organ II instancji nie udowodnił podstaw wydania decyzji i nie rozpatrzył w całości materiału dowodowego w niniejszej sprawie, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu; - art. 40 u.d.p. poprzez jego błędne zastosowanie tj. utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, twierdząc że okoliczności dotyczące zajęcia pasa drogowego udokumentowano i rozpatrzono prawidłowo oraz ustalono podmiot odpowiedzialny za dokonanie zajęcia pasa drogowego, podczas gdy organ I instancji nie przedłożył żadnego dowodu z którego wynikałoby że to skarżąca jest właścicielem przedmiotowego nośnika, a organ II instancji błędnie uznał przedstawiony materiał dowodowy za prawidłowy, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w niniejszym postępowaniu. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji przyjęto, że z powołanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie dokumentów wynika, że skarżąca była w okresie objętym decyzją dysponentem słupa reklamowego typu okrąglak, zlokalizowanego w pasie drogowym ulicy M. Kolegium powołało się na kopię pisma z 9 czerwca 2020 r. T. K. działającego w imieniu A. sp. z o.o., umowę z 25 sierpnia 2022 r., której przedmiotem była kompleksowa usługa polegająca na druku plakatów i zapewnieniu ich ekspozycji (plakatowania) na nośnikach będących w dyspozycji R. sp. z o.o., umowę z 30 września 2021 r. zawartą pomiędzy R. sp. z o.o. a Akademią [...] na usługę plakatowania na nośnikach reklamowych będących w dyspozycji skarżącej. Sąd nie ma możliwości zweryfikowania powyższych ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji, ponieważ w aktach sprawy brak jest powołanych przez Kolegium dokumentów. Podkreślić przy tym należy, że Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego aktu zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) w oparciu o akta sprawy. Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu ustalenia przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji w zakresie podmiotu dysponującego słupem reklamowym umieszczonym w pasie drogowym ulicy M. należy uznać za dowolne w świetle art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. O dowolności oceny można bowiem mówić w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Podkreślić należy, że skarżąca kwestionowała w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, że była dysponentem słupa reklamowego, którego dotyczy niniejsze postępowanie. W rezultacie, rozpoznając odwołanie skarżącej, organ powinien wnikliwie - z odwołaniem się do zebranego w sprawie materiału dowodowego - wykazać, że rzeczywiście skarżąca była dysponentem słupa reklamowego objętego postępowaniem. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie dowodowe w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić prowadzenie postępowania organowi, który wydał zaskarżoną decyzję. W rezultacie, dostrzegając niepełność materiału dowodowego, Kolegium mogło przeprowadzić dowód z powołanych w decyzji dokumentów – dołączając je równocześnie do akt sprawy. Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi. W ocenie Sądu ustalenia organów o umieszczeniu nośnika reklamowego typu okrąglak w pasie drogowym ulicy M. w okresie od 7 marca 2022 r. do 30 maja 2022 r. są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. W świetle powołanego przepisu, nie budzi wątpliwości fakt, że nałożenie kary pieniężnej jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy organ ustali, że doszło do zajęcia pasa drogowego oraz, że zajęcie pasa drogowego nastąpiło bez uprzedniego zezwolenia lub zawarcia umowy. Zgodnie z zawartymi w art. 4 u.d.p. definicjami: "pas drogowy" to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga (pkt 1); "droga" to budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiąca całość techniczno-użytkową, usytuowana w pasie drogowym i przeznaczona do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt (pkt 2). W ocenie Sądu ustalenia organów obydwu instancji, o umieszczeniu słupa reklamowego w pasie drogowym ulicy M. znajdują potwierdzenie w aktach sprawy – protokołach kontroli pasa drogowego z 7 marca 2022 r., 21 marca 2022 r., 25 kwietnia 2022 r., 30 maja 2022 r. Mimo że protokoły nie spełniają warunków protokołu określonych w art. 68 k.p.a., to zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. mogą stanowić dowód na okoliczność zajęcia pasa drogowego przez urządzenie reklamowe bez zezwolenia zarządcy drogi. Okoliczność zajęcia pasa drogowego potwierdzają również w sposób niebudzący wątpliwości dołączone do akt dokumenty: mapa zasadnicza, mapa ewidencyjna oraz uproszczony wydruk z rejestru gruntów. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów administracji będzie ustalenie i należyte udokumentowanie tego, że to skarżąca spółka była dysponentem (władającym) słupem reklamowym znajdującym się w pasie drogowym ul. M. w K. kontrolowanym przez organ w okresie od 7 marca do 30 maja 2022 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964), zasądzając na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie 2034 zł (punkt II wyroku). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.