III SA/Kr 1347/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lipca 2016 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2016 r. ([...]) na podstawie art. 1 ust. 2 i 3, art. 2, 4 ust. 2 i 3, art. 5, 7, 8, 10, 13, 15, 18, 20, 21, 22, 25, 27, 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195), Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze (Dz. U. z 2016 r., poz. 214), art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114 ), art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114 ze zm.), art. 104, 107 kpa Wójt Gminy odmówił M. B. prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2016/2017 na syna B. B. Organ ustalił, że dochód rodziny M. B. w przeliczeniu na osobę przekracza kryterium dochodowe o którym mowa w art. 5 w/w ustawy, gdyż wynosi 2 580,15 zł (słownie: dwa tysiące pięćset osiemdziesiąt złotych 15/100), przekracza więc kryterium ustawowe o kwotę 1 780,15 zł na członka rodziny. Podał, że M. B. w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. uzyskała dochód netto w wysokości 77 131,40 zł.; mąż wnioskodawczyni T. B. w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. uzyskał dochód netto w wysokości 15 754 zł. Organ wyjaśnił, że pojęcie "zatrudnienie lub inna praca zarobkowa" oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Wyliczenie sytuacji wymienionych w art. 2 pkt. 19 Ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oznacza, że żadne inne zdarzenie, nie wymienione w tych przepisach nie może uprawniać do obniżenia dochodu przyjmowanego jako podstawę ustaleń w postępowaniu o świadczenie wychowawcze, dlatego też utraty zasiłku chorobowego i zasiłku macierzyńskiego wypłacony przez ZUS z racji podlegania przez M. B. ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej nie można traktować jako utratę zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wykonywanie bowiem współpracy przy prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej stanowi odrębny tytuł do objęcia ubezpieczeniami społecznymi na gruncie przepisów Ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2016.963). Dodał, że z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 lipca 2015 r. wynika, że M. B. pobierała zasiłek macierzyński w okresie od 17 marca 2014 r. do 15 marca 2015 r. podkreślając, że w związku z faktem, iż skarżąca nie pozostawała w stosunku pracy i nie uzyskała zasiłku macierzyńskiego przysługującego po utracie zatrudnienia, brak jest przesłanek do uznania dochodu z tego tytułu za dochód utracony. Według organu brak podstaw do uznania, że zasiłek chorobowy i zasiłek macierzyński w związku z podleganiem przez M. B. ubezpieczeniu z tytułu objęcia ubezpieczeniami społecznymi jako osoby współpracującej z osobą prowadzącą pozarolniczą działalność stanowi dochód utracony, ponieważ nie przysługiwał z racji podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywanej na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywania pracy lub świadczenia usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także w związku z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej. Ponadto, niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej przepisu art. 2 pkt. 19 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci i kwalifikowanie do dochodu utraconego tych źródeł dochodu, których przepis ten nie wymienia. Zatem biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy i treść przytoczonych przepisów konieczne jest stwierdzenie, że M. B. nie spełnia przesłanek z art. 5 Ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i tym samym nie może skutecznie ubiegać się o przyznanie świadczenia wychowawczego. W odwołaniu od powyższej decyzji M. B. zakwestionowała sposób wyliczenia dochodu rodziny, w szczególności nie uznanie przez organ zaprzestania pobierania zasiłku macierzyńskiego jako utraty dochodu, chociaż przy obliczaniu dochodu rodziny dla celów zasiłku rodzinnego dochód ten nie był brany pod uwagę. Zdaniem odwołującej zasiłek macierzyński stanowi "zamiennik" dochodu z tytułu zatrudnienia, jest przywilejem kobiet, które bezpośrednio przed urodzeniem dziecka pozostawały w stosunku pracy. Decyzją z dnia 19 lipca 2016 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa i art. 2, 4 ust. 1 i 3, art. 5, 7, 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji z dnia [...] 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż skarżąca w okresie od 15 września 2013 r. – 15 marca 2015 r. współpracowała przy prowadzeniu działalności gospodarczej prowadzonej przez męża, nie osiągając z tego tytułu żadnych dochodów. W okresie od 20 grudnia 2013 r. do 16 marca 2014 r. przebywała na zasiłku chorobowym wypłacanym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w związku z podleganiem ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a następnie od 17 marca 2014 r. do 15 marca 2015 r. pobierała zasiłek macierzyński z tego samego tytułu. Z kolei w okresie od 26 marca 2015 r. do 22 września 2015 r. była osobą bezrobotną, pobierającą zasiłek dla bezrobotnych ( za miesiąc kwiecień 2015 r. zasiłek wyniósł 664,90 zł). W dniu 5 października 2015 r. w/w rozpoczęła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, którą prowadziła na dzień wydania decyzji. Ustalono, że M. B. w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. uzyskała dochód netto w wysokości 77.131,40 zł, na który składał się dochód z tytułu wypłaconego zasiłku chorobowego i zasiłku macierzyńskiego wypłaconego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w związku z podleganiem przez w/w ubezpieczeniu z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej) w wysokości 86.410,59 zł - pomniejszony o 9.279,19 zł z tytułu należnego podatku oraz 0,00 zł tytułem składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na ubezpieczenia społeczne. Według oświadczenia skarżącej za listopad 2015 r. nie osiągnęła dochodu w związku z rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast dochód za miesiąc kwiecień 2015 r. w związku z pobieraniem zasiłku dla bezrobotnych został uznany za utracony. Z kolei współmałżonek wnioskodawczyni T. B. w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. uzyskał dochód netto w wysokości 15.754 zł z tytułu prowadzonej od dnia 24 czerwca 2013 r. działalności gospodarczej, według wyliczenia: 23.437,31 zł (dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej) - 1.921,70 zł (składka na ubezpieczenie społeczne) - 2.516,81 zł (należny podatek) - 3.244,80 zł (składka na ubezpieczenie zdrowotne). Organ odwoławczy wskazał nadto, że z systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów wynika, że w 2014 r. skarżąca rozliczała się łącznie ze współmałżonkiem, zatem w elektronicznej informacji podano łączny podatek z tytułu wspólnego rozliczenia małżonków za ten rok w wysokości 11.796 zł. Wobec tego organ l instancji prawidłowo ustalił, że podatek należny od dochodu M. B. wyniósł proporcjonalnie 9.279,19 zł, zaś podatek należny od dochodu małżonka 2.516,81 zł. Wyliczenia dokonano w oparciu o procentowy udział dochodów współmałżonków w stosunku do ich łącznego dochodu (109.847,90 zł), który wyniósł 78,663852% w stosunku do dochodu skarżącej oraz 21,336148 % w stosunki do dochodu małżonka. Zatem udział podatku należnego od dochodu odwołującej się za 2014 r. wyniósł 9.279,19 zł (łączny podatek 11.796,00 zł x 78,663852 % = 9.279,19 zł), zaś małżonka 2.516,81 zł. Prawidłowo ustalono również, że miesięczny dochód rodziny skarżącej w wysokości 7.740,45 zł jako sumę uzyskanych przez małżonków dochodów w 2014 r., po dokonaniu ustawowych pomniejszeń, podzielonych przez 12 miesięcy, tj.: 77.131, 40 zł + 15.754,00 zł = 92.885,40 zł :12 miesięcy = 7.740,45 zł. Z kolei miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w trzyosobowej rodzinie wyniósł 2.580,15 zł i przekroczył ustawowy próg dochodowy o 1.780,15 zł. Według organu odwoławczego kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie, w związku z zarzutami podniesionymi w odwołaniu jest prawidłowość wliczenia do dochodu za 2014 r. dochodu uzyskanego z tytułu wypłaconego skarżącej w tym okresie zasiłku chorobowego oraz zasiłku macierzyńskiego z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym jako osoba współpracująca. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO uznało stanowisko skarżącej w tej kwestii za niezasadne. Z przepisu art. 3 pkt 1 lit a) ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 2 pkt 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wprost wynika, że w dochodzie rodziny (w tym przypadku za 2014r.) należy uwzględnić po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Wypłacony w 2014 r. zasiłek chorobowy oraz zasiłek macierzyński mieści się w tej kategorii przychodów i brak jest podstaw do jego nieuwzględniania w dochodach osiągniętych we wskazanym okresie. Na powyższe rozstrzygnięcie M. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów art. 8 i 11 kpa oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 19 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Podniosła, że na dzień złożenia wniosku o świadczenie wychowawcze – 22 kwietnia 2016 r., dochody rodziny były faktycznie niższe w odniesieniu do roku bazowego. Wskazała, że przy składaniu wniosku o świadczenie została poinformowana, iż dochód z zasiłku chorobowego i macierzyńskiego nie może zostać uznany za utracony, ponieważ nie przysługiwał z racji zatrudnienia, ponieważ osoba zatrudniona na umowę o pracę, a będąca członkiem rodziny, zawsze jest traktowana jako osoba współpracująca i w przypadku, gdy osoba spełniająca warunki osoby współpracującej zostanie zatrudniona na podstawie umowy cywilnoprawnej lub umowy o pracę składki ZUS takiej osoby opłaca się na takich zasadach, jakby osoba ta pozostawała współpracującym. Podkreśliła, że zgodnie z przepisami nie mogła zostać zatrudniona na podstawie umowy o pracę. Nadto podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, że dochód z tytułu wypłaconego jej w 2014 r. zasiłku chorobowego oraz zasiłku macierzyńskiego, powinien zostać uznany jako utracony i nie powinien być wliczony do dochodu rodziny, co skutkowałoby przyznaniem świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2016/2017. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718, zm.: Dz. 2016.846), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga jest niezasadna. Podstawę prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 1 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. 2016.195), zwanej dalej ustawą, która wprowadziła świadczenie wychowawcze, jako świadczenie mające na celu częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organy odmówiły przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego na dziecko z uwagi na przekroczenie kwoty stanowiącej kryterium dochodowe, uprawniającej do tego świadczenia. W ocenie skarżącej do takiego przekroczenia kryterium dochodowego jednak nie doszło, gdyż od dochodu rodziny powinna być odliczona kwota, którą skarżąca otrzymała w 2014 roku tytułem zasiłku chorobowego i zasiłku macierzyńskiego. Sporną kwestią w sprawie jest, czy zasiłek chorobowy i zasiłek macierzyński, które pobierała skarżąca w 2014 r. i 2015 r. (zasiłek chorobowy od 20 grudnia 2013 r. do 1 marca 2014 r., zasiłek macierzyński od 17 marca 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. i dalej do 15 marca 2015 r.) a których nie pobiera w dacie ustalania przez organy dochodu rodziny mogły być uznane przez organy za dochód utracony. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy, pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy i kończy się dnia 30 września 2017 r. Zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu, w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. W myśl art. 2 pkt 1 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w 2014 roku skarżąca osiągnęła dochód w wysokości 77 131,40 zł będący sumą dochodów z tytułu zasiłku chorobowego i zasiłku macierzyńskiego, wypłaconych przez ZUS w związku z podleganiem ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a mąż skarżącej osiągnął dochód w wysokości 15 754 zł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Niesporne jest również, że w 2015 r. skarżąca pobrała zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 664,90 zł. Dochód ten został uznany za utracony. Z tytułu prowadzonej od dnia 5 października 2015 r. działalności gospodarczej skarżąca nie uzyskała dochodu. Ustalenia te zostały dokonane na podstawie danych zawartych w dokumentach załączonych przez skarżącą do wniosku, oraz na podstawie informacji, o których mowa w art. 14 ust. 4 ustawy. Powyższych ustaleń skarżąca nie kwestionuje. Zdaniem Sądu okoliczność, że skarżąca nie otrzymuje od dnia 15 marca 2015 r. zasiłku macierzyńskiego nie oznacza, że dochód uzyskany z tytułu tego zasiłku w 2014 r., oraz dochód z tytułu zasiłku chorobowego pobranego w 2014 r. może być odliczony jako dochód utracony. Należy bowiem wskazać, że ustawodawca w art. 2 pkt 19 lit. a) – j) ustawy zawarł zamknięty katalog rodzajów dochodu, których utratę traktuje się jako dochód utracony. Organy są więc uprawnione i zobowiązane na podstawie tego przepisu do uznania jako utratę dochodu zaistnienie któregokolwiek z wymienionych tam zdarzeń ale nie mają możliwości uznania za utratę dochodu w rozumieniu przepisów ustawy utraty dochodu spowodowanej innymi zdarzeniami, niż wymienione we wskazanym przepisie. Kwestią sporną pozostaje dokonana przez organy interpretacja pojęcia "utraty zasiłku chorobowego, (...) lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" – art. 2 pkt. 19 lit. f) ustawy. Dochodu utraconego nie uwzględnia przy ustalaniu dochodu rodziny się tylko w przypadku utraty dochodu (art. 7 ust. 1 ustawy), zatem musi zostać spełniona jedna z przesłanek określonych w art. 2 pkt. 19 ustawy. Zdaniem Sądu zasadnym było odwołanie się przez organ do rozumienia pojęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, skoro zgodnie z przepisem art. 2 pkt 19 lit. f) ustawy, nie każdą utratę zasiłku chorobowego lub zasiłku macierzyńskiego uznać można za utratę dochodu w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. W przypadku utraty zasiłku chorobowego i zasiłku macierzyńskiego dochód ten tylko wówczas można uznać za utracony, jeżeli zasiłki te przysługiwały po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jak wynika z ustaleń organu, skarżąca w okresie od 15 września 2013 r. do dnia 15 marca 2015 r. współpracowała przy prowadzeniu działalności gospodarczej prowadzonej przez męża. Zarówno zasiłek chorobowy jak i zasiłek macierzyński pobierała więc skarżąca w okresie, kiedy pozostawała osobą współpracującą, o której mowa w art. 8 pkt. 11 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2016.963 t.j.). Zgodnie z tym przepisem "za osobę współpracującą z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz zleceniobiorcami, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5, uważa się małżonka, dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci przysposobione, rodziców, macochę i ojczyma oraz osoby przysposabiające, jeżeli pozostają z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracują przy prowadzeniu tej działalności lub wykonywaniu umowy agencyjnej lub umowy zlecenia; nie dotyczy to osób, z którymi została zawarta umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego". Treść tego przepisu wskazuje, że współpraca z osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą jest czym innym niż wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Współpracy, o której mowa nie cechuje wzajemność wykonywanych czynności za otrzymywane wynagrodzenie. W przypadku skarżącej nie nastąpiła więc utrata zasiłku chorobowego i macierzyńskiego po ustaniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, ponieważ była ona osobą współpracującą. Dlatego organy zasadnie uznały, że dochód na osobę w rodzinie, przekraczający kwotę bazową 800,- złotych, bo wynoszący 2 580,15 zł nie pozwala na przyznanie skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie. Przypadki nieuwzględniania dochodu utraconego zostały określone w ustawie w sposób ścisły, stwierdzenie więc istnienia przesłanek do uznania dochodu za dochód utracony nie ma - wbrew twierdzeniom skargi – charakteru uznaniowego. Organy nie mają w tym przypadku możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że nie jest możliwe przyznanie świadczenia wychowawczego w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone ustawą – w niniejszej sprawie nieprzekroczenie kwoty bazowej 800, -złotych na osobę w rodzinie w przypadku przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Stwierdzić więc należało, że organy nie naruszyły przepisu art. 2 pkt. 19 ustawy o pomocy Państwa w wychowywaniu dzieci przez jego błędną wykładnię. Nie naruszyły też organy przepisów art. 107 § 3, 7, 10, 77 i 80 kpa. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i w sposób pozwalający na dokonanie oceny merytorycznej zasadności wniosku skarżącej. Skarżąca nie wskazuje, jakie jeszcze inne okoliczności – poza ustalonymi przez organy winny zostać ustalone. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na dowody, na których organ się oparł, a także pozwala na zapoznanie się przez skarżącą z podstawą prawną rozstrzygnięcia. Wobec nie stwierdzenia przez Sąd wad zaskarżonej decyzji mogących stanowić podstawę uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.