III SA/Kr 1348/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 22 lipca 2021 r., nr: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Komisji Stypendialnej dla Studentów Uniwersytetu przyznającej stypendium rektora w roku akademickim 2019/2020 I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję; II. zasądza od Rektora Uniwersytetu na rzecz M. S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 22 lipca 2021 r. Rektor Uniwersytetu nr [...] na podstawie art. 104 § 1 i 2, art. 127 § 3 w zw. z art. 138 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej k.p.a.) oraz art. 86 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3, art. 91 ust. 1-3, art. 92 ust. 1-3, art. 93 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 478 z późn. zm., dalej: p.s.w.n.), § 4 – 12 i § 24 oraz załącznika nr 10 do Zarządzenia nr 78 Rektora Uniwersytetu z dnia 1 października 2019 r. w sprawie: Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów Uniwersytetu, po rozpatrzeniu wniosku M. S. (dalej: skarżąca) z dnia 24 maja 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej stypendium w roku akademickim 2019/2020 w kwocie 815 zł miesięczne na kierunku filmoznawstwo i wiedza o nowych mediach. Rozstrzygnięcia te zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 16 października 2019 r., skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej stypendium rektora na rok akademicki 2019/2020. Po rozpoznaniu tego wniosku, Komisja Stypendialna dla Studentów Uniwersytetu, decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] przyznała skarżącej stypendium rektora na rok akademickim 2019/2020 w kwocie 815 zł miesięcznie. Pismem z dnia 18 marca 2021 r. Prorektor ds. dydaktyki, działając z upoważnienia Rektora, wszczął postępowanie w sprawie uchylenia w/w decyzji w trybie nadzoru, o którym mowa w art. 86 ust. 4 p.s.w.n., w związku z ujawnieniem istotnych nowych okoliczności dla sprawy; bowiem na podstawie danych zgormadzonych w systemie USOSweb ustalił, że składając wniosek o stypendium rektora, skarżąca zapytana o podanie studiów na innych uczelniach, o ile takie studia miały miejsce, nie podała okresu studiowania poza Uniwersytetem: - od 1 października 2010 r. do 25 kwietnia 2013 r.; - od 1 października 2012 r. do 10 września 2013 r.; - od 1 października 2013 r. do 18 maja 2015 r.; - od 1 października 2017 r. do 12 stycznia 2018 r. Na podstawie tych ustaleń, organ administrujący wskazał, że skarżąca studiowała powyżej 72 miesięcy, wliczając w to także okres studiowania na Uniwersytecie. W piśmie z dnia 30 marca 2021 r. skarżąca wyjaśniła, że do chwili złożenia wniosku o przyznanie stypendium, nie ukończyła żadnego kierunku studiów. Dodatkowo, skarżąca wyliczyła okresy odbywania studiów, które jej zdaniem nie powinny zostać wliczone do ogólnej liczby 72 miesięcy. Skarżąca przedstawiła też własną interpretację art. 93 ust. 2 pkt 1 c p.s.w.n., w tym przesłanki "odbywania studiów". W tych okolicznościach Prorektor ds. dydaktyki, działając z upoważnienia Uniwersytetu, decyzją z dnia 30 kwietnia 2021 r. uchylił decyzję Komisji Stypendialnej dla Studentów, przyznającą stypendium rektora w roku akademickim 2019/2020. W motywach rozstrzygnięcia organ administrujący wskazał, że na podstawie informacji uzyskanych ze zintegrowanego systemu informacji o nauce i szkolnictwie wyższym (POL-on), ustalił że skarżąca studiowała w następującym okresie: - od 1 października 2010 r. do 25 kwietnia 2013 r.; - od 1 października 2012r. do 10 września 2013 r.; - od 1 października 2013 r. do 18 maja 2015 r.; - od 1 października 2017 r. do 12 stycznia 2018 r.; - od 1 października 2017 r. do 10 lipca 2020 r; - od 1 października 2020 r. do marca 2021 r; Z kolei na podstawie danych zgormadzonych w systemie USOSweb, ustalono że składając wniosek o stypendium rektora, skarżąca zapytana o podanie studiów na innych uczelniach, o ile takie studia miały miejsce, nie podała okresu studiowania poza Uniwersytetem. W wyniku analizy powyższych danych organ administrujący uznał, że okres 72 miesięcy studiowania upłynął w dniu 31 stycznia 2019 r. Oznacza to, że na dzień wydania decyzji o przyznaniu świadczenia tj. 9 grudnia 2019 r., skarżąca studiowała powyżej 72 miesięcy. Następnie organ administrujący zaprezentował własną interpretację sformułowania "przysługuje", sposób wyliczenia okresu przysługiwania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 p.s.w.n., przywołał stanowisko Ministerstwa Edukacji i Nauki oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. III OSK 3219/21 uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Go 155/20. Pismem z dnia 24 maja 2021 r., skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 93 ust. 2 u.s.w.n., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne uznanie, że do sześcioletniego okresu wliczono czas, w którym skarżącej nie przysługiwało świadczenie. Skarżąca zarzuciła również, że organ administrujący niesłusznie do sześcioletniego okresu zaliczył okresy sprzed dnia 1 października 2019 r. tj. sprzed daty wejścia w życie art. 86-95 u.s.w.n., co stoi w sprzeczności z zasadą pewności prawa i jego przewidywalności. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, na podparcie swojej argumentacji, skarżąca przywołała wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, w których sądy pojęcie "przysługiwanie świadczeń" interpretują jako "pobieranie świadczeń". Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanie w mocy decyzji Komisji Stypendialnej dla Studentów Uniwersytetu z dnia 9 grudnia 2019 r. o przyznaniu stypendium rektora w roku akademickim 2019/2020. Ponownie rozpoznając sprawę, organ administrujący wydał zaskarżoną decyzję. Organ administrujący powołał przepisy mające zastosowanie w sprawie. Wskazał, że tryb i szczegółowe zasady przyznawania świadczeń, w tym stypendium rektora, zostały ustalone przez Rektora w porozumieniu z Samorządem Studentów Uniwersytetu, w Regulaminie ustanowionym na podstawie art. 95 ust. 2 zdanie pierwsze, w zw. z art. 95 ust. 1 u.s.w.n., w ramach przysługującej Uczelni autonomii. Regulamin został zatem wprowadzony na podstawie prawa, a normy w nim zawarte, m.in. zasady i tryb przyznawania świadczeń, określone zostały w graniach prawa. Wskazał, że osią sporu w niniejszej sprawie jest interpretacja art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w.n. W ocenie Rektora, w świetle w/w przepisu, stypendium rektora nie może zostać przyznane studentowi, który na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich posiada status studenta przez okres dłuższy niż 6 lat. Sześcioletniego okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.s.w.n., nie należy odnosić wyłącznie do czasu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w tejże ustawie, oraz do faktu, czy te świadczenia pobierał. Przepis nie zawiera definicji "przysługiwania świadczeń". W § 5 ust. 2 Regulaminu, stanowiącym uszczegółowienie art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy, określono sposób liczenia sześcioletniego okresu tj. w miesiącach. Przywołana w zaskarżonej decyzji definicja słownikowa sformułowania "świadczenie przysługuje", rozumiana jest w niniejszej sprawie, jako potencjalne uprawnienie do korzystania ze świadczenia, bez względu na to, czy uprawniony świadczenie pobiera, czy nie. Zdaniem organu administrującego, gdyby intencją racjonalnego ustawodawcy było ograniczenie sześcioletniego okresu wyłącznie do czasu, w którym student "pobiera" świadczenie to użyłby określenia "pobiera". Z uwagi na to, że w omawianym przepisie użyto sformułowania "przysługuje", utożsamianie go z pojęciem "pobiera" jest w niniejszej sprawie nieuzasadnione. Celem takiego rozwiązania jest premiowanie za terminowe ukończenie studiów. Skoro "przysługiwać" oznacza "należeć się komuś z mocy prawa" to, pomimo że stypendium rektora inicjowane jest wyłącznie na wniosek studenta, uznać należy, że skarżącej w okresie studiowania również to świadczenie przysługiwało. Odnosząc się do zarzutu, że organ administrujący do obliczeń okresu przysługiwania świadczeń, uwzględnił okresy studiowania skarżącej sprzed wejścia w życie p.s.w.n., organ wskazał, że w ustawie tej oraz ustawie przepisy wprowadzające prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, brak przepisu szczególnego (przejściowego), który ograniczałby okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n., tylko do okresu studiów po jej wejściu w życie. W konsekwencji brak jest podstaw prawnych do zawężania okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, do okresu studiów po wejściu w życie tej ustawy. W niniejszej sprawie organ administrujący stanął na stanowisku, że należy zastosować zasadę bezpośredniego działania nowego prawa. Zgodnie z przytoczoną zasadą "nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal - pod ich rządami - trwają" (zob. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 maja 2018 r., sygn. III SA/G1 228/18, LEX nr 2511216). Z przedłożonych przez skarżącą zaświadczeń Uniwersytetu [...] w K z dnia 23 kwietnia 2021 r., wynika że skarżąca w okresie od 1 października 2010 r. do 25 kwietnia 2013 r. nie otrzymywała żadnych stypendiów, oraz że studiowała na kierunku filologia polska, studia stacjonarne, pierwszego stopnia w okresie od 1 października do 25 kwietnia 2013 r. (zaliczony semestr zimowy oraz letni w roku akademickim 2010/2011, data skreślenia to 25 kwietnia 2013 r.); na kierunku historia sztuki, studia stacjonarne, pierwszego stopnia w okresie od 1 października 2012 r. do 10 września 2013 r. (nie zaliczyła żadnego semestru, data skreślenia to 10 września 2013 r.); na kierunku filologia klasyczna, studia stacjonarne, pierwszego stopnia w okresie od 1 października 2013 r. do 18 maja 2015 r. (zaliczony semestr zimowy roku akademickiego 2013/2014, data skreślenia to 18 maja 2015 r.). W konsekwencji zdaniem organu administrującego, prawidłowo ustalony został okres studiowania skarżącej tj. okres przysługiwania świadczeń określonych w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 p.s.w.n. (na podstawie danych zgromadzonych w systemie POL-on): od 1 października 2010 r. do 25 kwietnia 2013 r.; od 1 października 2012 r. do 10 września 2013 r.; od 1 października 2013 r. do 18 maja 2015 r.; od 1 października 2017 r. do 12 stycznia 2018 r.; od 1 października 2017 r. do 10 lipca 2020 r.; od 1 października 2020 r. do lipca 2021 r. W ocenie organu administrującego, prawidłowo ustalono, na podstawie § 5 ust. 2 Regulaminu w zw. z art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n., że okres 72 miesięcy studiowania, upłynął skarżącej w dniu 31 stycznia 2019 r. Oznacza to, że na dzień wydania decyzji o przyznaniu świadczenia tj. 9 grudnia 2019 r., skarżąca studiowała powyżej 72 miesięcy. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 93 ust. 1 pkt 2 p.s.w.n. w zw. z § 4 - 12 i § 24 oraz załącznika nr 10 do zarządzenia nr 78 Rektora Uniwersytetu z dnia 1 października 2019 r. w sprawie Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów Uniwersytetu, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że świadczenia przysługują przez okres nie dłużej niż sześciu lat od rozpoczęcia studiów i w konsekwencji przyjęcie, że przekroczony został okres 6 lat, w którym można pobierać stypendium, podczas gdy wnikliwa analiza tego przepisu oraz właściwa jego wykładnia, prowadzi do odmiennego wniosku, albowiem okres 6 lat, o którym mowa w w/w przepisie, wiąże się bezpośrednio z pobieraniem świadczenia, a nie z posiadaniem statusu studenta przez osobę ubiegającą się o jedną z form pomocy materialnej; 2. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokonanie ustaleń dotyczących okresów pobierania świadczeń, istotnych dla ustalenia przysługiwania prawa do stypendium rektora; 3. art. 86 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez wadliwe powołanie wskazanej podstawy rozstrzygnięcia, niemającej uzasadnienia na gruncie rozpoznawanej sprawy, albowiem z w/w przepisu wynika, że student może ubiegać się o przyznanie prawa do stypendium socjalnego, podczas gdy skarżącej zostało przyznane stypendium rektorskie - art. 86 ust. 1 pkt 4 p.s.w.n. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: - 4 zaświadczeń Uniwersytetu [...] w K z dnia 23 kwietnia 2021 r., na okoliczność ustalenia faktu: skreślenia skarżącej z listy studentów na kierunku filologia polska w dniu 25 kwietnia 2013 r., skreślenia skarżącej z listy studentów na kierunku historia sztuki w dniu 10 września 2013 r., skreślenia skarżącej z listy studentów na kierunku filologia klasyczna w dniu 18 maja 2015 r., niepobierania przez skarżącą stypendiów w okresach: 1 października 2020 r. - 25 kwietnia 2013 r. - filologia polska, 1 października 2012 r. - 10 września 2013 r. - historia sztuki, 1 października 2013 r. - 18 maja 2015 r. - filologia klasyczna. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 30 kwietnia 2021 r. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ administrujący wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., co oznacza, że jeżeli sąd administracyjny dostrzega naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, to niezależnie od argumentów skarżącego, tenże sąd administracyjny uprawniony jest do uwzględnienia skargi. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu administrującego stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z art. 86 ust. 1 p.s.w.n. student może ubiegać się o: 1) stypendium socjalne; 2) stypendium dla osób niepełnosprawnych; 3) zapomogę; 4) stypendium rektora; 5) stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego; 6) stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie finansowane przez osobę fizyczną lub osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. Na podstawie art. 91 ust. 1 p.s.w.n., stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym. W art. 93 p.s.w.n. (obowiązującym w czasie wydania zaskarżonej decyzji), zostały sprecyzowane ograniczenia możliwości przyznawania świadczeń, które dotyczą również stypendium rektora. Przede wszystkim, student kształcący się równocześnie na kilku kierunkach studiów, może otrzymywać świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 p.s.w.n., tylko na jednym, wskazanym przez siebie kierunku. Z kolei świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 p.s.w.n.: 1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat; 2) nie przysługują studentowi posiadającemu tytuł zawodowy: a) magistra, magistra inżyniera albo równorzędny, b) licencjata, inżyniera albo równorzędny, jeżeli ponownie podejmuje studia pierwszego stopnia. Należy wskazać, że na podstawie art. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.), ustawa ta weszła w życie z dniem 1 października 2019 r. Poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 z późn. zm.), również przewidywała ograniczenie w możliwości uzyskania świadczenia, w tym stypendium rektora dla najlepszych studentów, gdyż art. 184 ust. 5 tej ustawy, przewidywał że studentowi, który, po ukończeniu jednego kierunku studiów, kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, o których mowa w art. 173 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, chyba że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest wykładnia art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n., obowiązującego w czasie wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu administrującego, w świetle art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. stypendium rektora nie może zostać przyznane studentowi, który na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, posiada status studenta przez okres dłuższy niż 6 lat. Skoro skarżąca posiadała status studenta przez okres ponad 6 lat, w którym mogła otrzymywać stypendium, to jej uprawnienie do uzyskania stypendium wygasło, co skutkowało zastosowaniem ograniczenia z art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. i wydaniem decyzji z dnia 30 kwietnia 2021 r., uchylającej decyzję Komisji Stypendialnej dla Studentów, na mocy której przyznano skarżącej stypendium rektora. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, z tym stanowiskiem, nie sposób się zgodzić, a przyjęta przez organ administrujący wykładnia w/w przepisu jest wadliwa. Organ przyjął bowiem, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "posiadania statusu studenta". Tymczasem takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu. Należy podkreślić, że zarówno stanowisko doktryny (zob. K. Lewecki, Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendium dla studentów, Doradztwo Podatkowe – Biuletyn Instytutu Studiów podatkowych nr 1/2020, s. 57-62), jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, jest w tym zakresie jednolite. Sześcioletni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n., należy odnosić do czasu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania stypendium rektora. Zastosowano w tym przypadku wykładnię językową, a więc zgodną ze znaczeniem pojęcia "świadczenie przysługuje" użytego w art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. w języku potocznym. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (pod red. W. Doroszewskiego, https://sjp.pwn.pl/sjp/przyslugiwac;2512586.html), pojęcie "przysługiwać" należy rozumieć jako "należeć się komuś z mocy ustawy, prawa, przywileju", a więc odnosi się do świadczenia, które zostało przyznane studentowi, po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym dla liczenia okresu, o którym mowa w omawianym przepisie, ma znaczenie to, że student występował o stypendium rektora, które zostało mu przyznane i je pobrał. Musi więc zachodzić koniunkcja pomiędzy wystąpieniem o stypendium i pobieraniem go. Ponadto, zgodnie z art. 92 ust. 1 p.s.w.n., stypendia przyznawane są na semestr albo na rok akademicki i wypłacane co miesiąc przez okres do 10 miesięcy w roku. Rok akademicki trwa pięć szóstych roku kalendarzowego, student nie ma prawa do otrzymania żadnych świadczeń przez jedną szóstą roku. W każdym roku, maksymalny okres to 10 miesięcy. Ustawodawca nie posłużył się pojęciem roku akademickiego, tylko kalendarzowego, co należy uznać za zabieg świadomy. Zatem skarżącej przysługuje prawo do pobierania stypendium rektora przez okres 72 miesięcy. Taka wykładnia znajduje potwierdzenie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2021 r., sygn. III OSK 4256/21 (niepubl.), z dnia 1 października 2021 r., sygn. III OSK 3967/21, z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. III OSK 3596/21, z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. III OSK 4082/21 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, brak jest przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do świadczeń ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż sześć lat. Sytuacje, w których studentowi nie przysługuje prawo do stypendium lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia, zostały wyczerpująco unormowane w przepisach art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 p.s.w.n., przy czym żadna z tych regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 dnia czerwca 2020 r. sygn. II SA/Sz 222/20, opubl. w CBOSA). Ponadto wykładnia ta znajduje również potwierdzenie w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (str. 28), w którym wskazano, iż "realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". Tak więc sześcioletni okres odnosi się do faktycznego pobierania stypendium, a nie do czasu studiowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 Sąd w pkt I sentencji wyroku, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 30 kwietnia 2021 r. O kosztach postępowania w pkt II sentencji, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.).