III SA/Kr 1357/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 lipca 2015 r. nr [ ] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia oddalić wniosek "A" Sp. z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 lipca 2015 r. nr [.....] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w N. z dnia [.....] 2015 r., nr [.....] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 24 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji może spowodować utratę płynności finansowej spółki, a ponadto może wyrządzić spółce znaczną i nieodwracalną szkodę. Ze względu na dokonane przez Urzędy Celne zatrzymania urządzeń oraz wydawanie tytułów wykonawczych, kondycja finansowa spółki została naruszona powodując stratę. Taka sytuacja może doprowadzić do szybkiej upadłości spółki, a więc do stanu, w której późniejsze wygranie sporu i zwrot świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy. Wobec powyższego, spółka zasługuje na udzielenie ochrony tymczasowej do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą wymierzenia kary pieniężnej. Strona skarżąca przywołała postanowienie NSA na poparcie tezy, że wykonanie decyzji skutkujące zakończeniem działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny, stanowi spełnienie obu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto podniosła, że zajęcia ruchomości czy rachunków bankowych oraz dokonywanie przez spółkę wpłat na poczet kar są dla spółki ogromnym ciężarem finansowym. Wskazano również, że w związku z przewidywanymi przez skarżącą orzekanymi w przyszłości odszkodowaniami istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarbowi Państwa, co dodatkowo uzasadnia wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają, zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile, bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Należy także wskazać, że zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to, bowiem pojęcia nieostre. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla strony skarżącej wynikają z wykonania ww. decyzji w przedmiocie nałożenia 24 000 zł kary pieniężnej. Sąd wziął pod uwagę z urzędu, że strona skarżąca ma obecnie 21 spraw w toku przed tutejszym sądem w przedmiocie kar pieniężnych nałożonych za urządzanie gier poza kasynem gry. Należy jednakże zauważyć, że strona skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów wskazujących na stan finansowy i bieżącą sytuację gospodarczą spółki. Same stwierdzenia strony skarżącej w tym zakresie nie stanowią wystarczającej podstawy do dokonania przez Sąd ustalenia, iż w tym konkretnym przypadku wykonanie decyzji rzeczywiście może spowodować upadłość spółki, a co za tym idzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Żądając wstrzymania wykonania decyzji skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy jedynie złożenie stosownego wniosku, czy powtórzenie przesłanek ustawowych. Twierdzenia strony powinny, bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że grozi jej upadłość co przemawiało by za uwzględnieniem wniosku. Nie powołano ponadto wystarczających dowodów, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jest to o tyle istotne, że sąd administracyjny nie ma obowiązku działania w tej kwestii z urzędu. W konsekwencji Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.