III SA/Kr 1366/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w S o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w dniu 26 października 2016 r. w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w S na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wycofania z obrotu i wstrzymania wprowadzania do obrotu produktów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A Sp. z o.o. z siedzibą w S, dalej strona skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do WSA w Krakowie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wycofania z obrotu i wstrzymania wprowadzania do obrotu produktów. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazała, że zaskarżona decyzja podlega egzekucji administracyjnej w zakresie obowiązków niepieniężnych. W ocenie skarżącej została ona wydana z naruszeniem przepisów uzasadniających zarówno jej uchylenie, jak i uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Skarżąca spółka podniosła, że na skutek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poniosła znaczne koszty związane z brakiem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a ponadto brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji spowoduje dalsze straty z działalności gospodarczej i w konsekwencji będzie zmuszona do zwolnienia swoich pracowników i likwidacji sklepu modelarskiego. Strona skarżąca nie załączyła żadnych dokumentów na poparcie swojego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - zwanej dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z ww. przepisem, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższy przepis zawiera regulację dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Ochrona ta uzależniona jest jednak od istnienia w konkretnej sprawie wymienionych w powołanym przepisie przesłanek, tj. wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo ów przepis nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania przez stronę skarżącą okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący wskazać winien zatem konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek jego wykonania grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa jego wykonania. Wnioskodawca musi wskazać na istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu, przed zbadaniem jego prawidłowości przez Sąd, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. wprawdzie obciąża sąd, który przy rozpatrywaniu wniosku powinien brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim podniesione, a ponadto także te, które wynikają z całości akt sprawy, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143, czy też postanowienie NSA z 3 października 2011 r., sygn. akt l FSK 1427/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca spółka nie wykazała istnienia określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania. Powyższy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty żadną dokumentacją obrazującą sytuację finansową działalności prowadzonej przez skarżącą spółkę, co w rezultacie uniemożliwiło Sądowi ocenę wpływu wykonania tej decyzji na sytuację majątkową strony skarżącej. Trudno jest bowiem na podstawie samych tylko twierdzeń strony zawartych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niezobrazowanych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, ustalić wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową strony skarżącej. W konsekwencji niedołączenie stosownych dokumentów do wniosku uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2008 r., l FSK 450/09), natomiast strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że takie skutki w stosunku do niej mogłyby wystąpić, w szczególności, że będzie zmuszona zaprzestać w ogóle działalności gospodarczej. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie organu było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. (tak w postanowieniu NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść. Zatem mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.