III SA/Kr 1366/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 sierpnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2021 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. K. (dalej: skarżący) karę pieniężną w łącznej wysokości 9 500 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą nałożenia kary pieniężnej były następujące naruszenia: • wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy; • niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; • wykonywanie przewozu zwierząt z naruszeniem przepisów dotyczących identyfikacji i rejestracji zwierząt; • wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd. Naruszenia te stwierdzono w dniu 27 listopada 2020 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...] w J, pojazdu marki [...] nr rej. [...]. Pojazdem kierował A. B. razem z A. C. Pojazdem wykonywany był krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy. Kierowca wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. K. Sprzedaż [...] "A". Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 27 listopada 2020 r. Od w/w decyzji, skarżący wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego oraz błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że A. B. był pracownikiem skarżącego. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzją z dnia 13 sierpnia 2021 r., znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 39a, art. 92a ust. 1, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919 z późn. zm., dalej: u.t.d.), Ip. 1.15, lp. 6.2.1, lp. 8.5, lp 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 110, dalej: p.r.d.), § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2141), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 z późn. zm.), art. 17, art. 19a ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz. U. z 2020 r., poz. 2001), art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE (Dz. Urz. UE L 3/1), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), utrzymała w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 marca 2021 r. nr o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9 500 zł. Organ wskazał, że podczas kontroli dokumentów stwierdzono, iż samochód marki [...] o nr rej. [...] nie posiada aktualnego badania technicznego. Umieszczony wpis w bazie CEPiK oraz w dowodzie rejestracyjnym informuje, że data badania technicznego upłynęła w dniu 4 października 2020 r. Raport z bazy CEPiK załączono do protokołu kontroli. Dlatego zdaniem organu II instancji, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 2 000 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ wskazał dalej, że podczas zatrzymania pojazdu do kontroli okazało się, że w pojeździe na siedzeniu pasażera jechał A. C., a w tachografie pojazdu była włożona tylko jego wykresówka. A. B., który prowadził pojazd, nie włożył swojej wykresówki do tachografu i prowadził pojazd rejestrując aktywność na wykresówce A. C. W tej sytuacji, zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Następnie organ podał, że w dniu kontroli stwierdzono, iż A. B., który kierował pojazd marki [...], nr rej. [...], w momencie zatrzymania do kontroli, posiadał tylko i wyłącznie prawo jazdy kategorii B. W związku z powyższym nie posiadał on kwalifikacji wstępnej, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiadał ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii dla danego rodzaju pojazdu. W związku z powyższym zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1 500 złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 1.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Dalej organ wskazał, iż na miejsce kontroli wezwano pracowników Powiatowego Inspektoratu Weterynarii. Podczas kontroli lekarz weterynarii stwierdził, że ani A. C. ani A. B., nie posiadają licencji konwojenta zwierząt oraz zatwierdzenia środka transportu. Ponadto stwierdzono niewłaściwy transport zwierząt oraz zatwierdzenia środka transportu. Stwierdzono także niewłaściwy transport zwierząt oraz brak właściwego oznakowania zwierząt. W tej sytuacji zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1 000 złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 8.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy zważył, iż łączna kara za wszystkie w/w naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wynosi 9 500 zł. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących faktu, iż A. B. nie jest jego pracownikiem, wobec czego nie może on ponosić odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, organ odwoławczy zważył, iż są one bezzasadne. Bezsprzecznie bowiem ustalono, w trakcie kontroli drogowej oraz w trakcie trwania postępowania administracyjnego, iż A. B. wykonywał przewóz drogowy w imieniu skarżącego. Nadto, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które potwierdzałyby powyższe twierdzenia. Organ wskazał, iż przepisy ustawy o transporcie drogowym nie uzależniają zatrudnienia kierowcy przez przedsiębiorcę wyłącznie na podstawie umowy o pracę. Zaś zebrany materiał dowodowy potwierdza, iż kontrolowany kierowca wykonywał przewóz na rzecz skarżącego, wobec czego ponosi on odpowiedzialność za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, organ odwoławczy zważył, iż pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ I instancji rozstrzygnął sprawę z poszanowaniem wszelkich zasad postępowania administracyjnego. Organ zebrał również wyczerpującą ilość materiału dowodowego w sprawie i go rozpatrzył. Uzasadnienie zaś zawiera wszelkie elementy wymagane przez przepisy prawa. Na żadnym etapie postępowania strona nie została również pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W przedmiotowej sprawie art. 92 b ustawy nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że jego stanowisko jest zgodne z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2014 r. sygn. II GSK 1027/13, w którym Sąd stwierdził, że w ramach art. 92b ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się natomiast przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, wszelkie ingerencje w jego działanie, w tym również niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, a więc naruszenie, za które nałożono na skarżącego karę. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć, oraz na które nie miał wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżący w toku postępowania nie wskazał żadnych okoliczności nadzwyczajnych lub nieprzewidzianych, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Organ zważył, że nawet gdyby do naruszenia doszło - jak twierdzi strona - wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c. Organ podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 1.15, lp. 6.2.1, lp. 8.5 oraz lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą, oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i brak przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności, na podstawie których organ winien umorzyć postępowanie, a to z uwagi na fakt, iż M. K. nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć; 2. art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, i przyjęcie, iż odpowiedzialność za niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi ponosi skarżący, podczas gdy odpowiedzialność za ww. naruszenie, ponosi kierowca pojazdu. 3. art. 39a ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż A. B. był osobą, która świadczyła usługę przewozu na rzecz skarżącego i zastosowanie wobec ww. osoby, wskazanych na wstępie przepisów, a co za tym idzie obciążenie skarżącego karą pieniężną za brak orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i braku ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii dla danego rodzaju pojazdów, kwalifikacji wstępnej, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, podczas gdy A. B. nie był pracownikiem skarżącego, ani też skarżący nie zlecił ww. wykonania przewozu zwierząt; 4. art. 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1255/97 (Dz.U.UE.L.2005.3.1.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący powierzył obsługę zwierząt osobie nieposiadającej licencji konwojenta, a to A. B., podczas gdy, skarżący nie jest związany żadną umową z A. B., ani nie powierzył mu obsługi ani transportu zwierząt, a także poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zwierzęta były niewłaściwie transportowane oraz niewłaściwie oznakowane; II. naruszenie przepisów postępowania, a to: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, mające bezpośredni wpływ na treść wydanej decyzji; 2. art. 107 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji bez wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia poprzez przytoczenie konkretnych zastosowanych przez organ przepisów prawa; 3. art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji w sprawie umorzenia postępowania wszczętego przeciwko skarżącemu, pomimo zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania wskazanych w art. 92c ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. 4. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy; III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, mający wpływ na jej treść, polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż A. B. jest osobą, która wykonywała przewóz zwierząt w imieniu i na zlecenie skarżącego oraz że skarżący ponosi odpowiedzialność za ww. osobę oraz popełnione przez nią naruszenia przepisów prawa, podczas gdy skarżący nie miał świadomości, iż A. B. podróżuje wraz z A. C., a tym bardziej, iż A. B. kierował pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] będącym własnością skarżącego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie miał wpływu na wystąpienie naruszenia, z uwagi na to, iż nie tylko nie zlecał ale nawet nie miał wiedzy o tym, iż w transporcie drogowym uczestniczył również A. B., który z własnej inicjatywy uczestniczył w przewozie zwierząt, wobec czego tylko i wyłącznie on może ponosić odpowiedzialność za prowadzenie bez uprawnień pojazdu, którym przewożone były zwierzęta. W ocenie skarżącego, organ naruszył także art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, i przyjęcie, iż odpowiedzialność za niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi ponosi skarżący. Zdaniem skarżącego, zgodnie z ww. artykułem, odpowiedzialność za powyższe naruszenia ponosi tylko i wyłącznie kierowca pojazdu nie zaś właściciel przedsiębiorstwa, które zleciło przewóz. I tak też kara pieniężna winna zostać nałożona bezpośrednio na kierujących pojazdem, A. B. oraz na A. C., którzy byli kierującymi pojazd w dacie kontroli. Skarżący nie miał żadnej możliwości, aby na bieżąco kontrolować prawidłowe zastosowanie przez ww. tachografów. Co istotne, w przypadku A. B., możliwość jakiejkolwiek kontroli czy też wcześniejszego pouczenia go o jego obowiązkach jako kierowcy była w ogóle niemożliwa do zrealizowania, z uwagi na to, iż skarżący nie wiedział o tym, iż A. B. w ogóle będzie uczestniczył w przewozie i że będzie kierował samochodem marki [...]. Podkreślić należy, iż A. B. nie wykonywał przewozu w imieniu i na rzecz skarżącego, a co za tym idzie nie może on ponosić jakiejkolwiek odpowiedzialności za osobę, której nie zlecał wykonania jakichkolwiek czynności, a która to osoba bez wiedzy skarżącego i wbrew skarżącemu uczestniczyła w przewozie zwierząt i kierowała samochodem marki [...]. Skarżący podniósł, iż organ naruszył również art. 39a ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż A. B. był osobą, która świadczyła usługę przewozu na rzecz skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania wobec skarżącego wskazanych na wstępie przepisów i obciążenie ww. karą pieniężną za brak orzeczenia o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i brak ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii dla danego rodzaju pojazdów, kwalifikacji wstępnej, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy przez A. B. Dalej skarżący wskazał, iż organ naruszył również art. 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1255/97, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący powierzył obsługę zwierząt osobie nieposiadającej licencji konwojenta, a to A. B., a także poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zwierzęta były niewłaściwie transportowane oraz niewłaściwie oznakowane. Skarżący podniósł, że nie jest związany żadną umową z A. B. ani nie powierzył mu obsługi ani transportu zwierząt. Ponadto, w ocenie skarżącego zwierzęta transportowane były w sposób prawidłowy oraz posiadały właściwe oznakowanie. Organ II instancji, w ocenie skarżącego, dopuścił się także naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, mające bezpośredni wpływ na treść wydanej decyzji, tj. niewzięcie pod uwagę wyjaśnień skarżącego dotyczących niewiedzy skarżącego na temat uczestniczenia A. B. w transporcie zwierząt. Organ przyjął, iż już sam fakt, że A. B. kierował samochodem należącym do skarżącego potwierdza, że A. B. wykonywał przewóz zwierząt na zlecenie i w imieniu skarżącego, podczas gdy z wyjaśnień skarżącego wyprowadzić należało przeciwne wnioski, bowiem skarżący wskazywał, że nie posiadał wiedzy o tym, iż A. B. uczestniczyć będzie w przewozie zwierząt, nie zlecał mu tego. O powyższym wiedzę uzyskał dopiero w momencie, kiedy powiadomiony został o tym, iż kontrola miała miejsce. Ponadto, zdaniem skarżącego, organ dopuścił się naruszenia art. 107 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji bez wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia poprzez przytoczenie konkretnych zastosowanych przez organ przepisów prawa. Skarżący podniósł także, iż organ naruszył art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji w sprawie umorzenia postępowania wszczętego przeciwko skarżącemu, pomimo zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania wskazanych w art. 92c ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym. Kolejny zarzut skarżącego dotyczył naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji Organu I instancji w mocy. Zdaniem skarżącego, Organ II instancji dopuścił się również błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, mającego wpływ na jej treść. Organ bezpodstawnie uznał, iż A. B. jest osobą, która wykonywała przewóz zwierząt w imieniu i na zlecenie skarżącego oraz że skarżący ponosi odpowiedzialność za ww. osobę oraz popełnione przez nią naruszenia przepisów prawa, podczas gdy skarżący nie miał świadomości, iż A. B. podróżuje, a tym bardziej, że kierował pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] będącym własnością skarżącego. W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona. W u.t.d. zawarto przepisy odnoszące się do problematyki administracyjnych kar pieniężnych, co nastąpiło w rozdziale 11 tej ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń, wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Następnie w art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., określono przypadki, w których, pomimo wystąpienia naruszenia przepisów o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy nie ponosi z tego tytułu odpowiedzialności. Przepis art. 92b u.t.d. dotyczy stanów faktycznych związanych z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Zgodnie z przepisem art. 92b ust. 1 u.t.d.: 1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Pozostałe przesłanki egzoneracyjne, zostały określone w art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym: 1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że organy wadliwie ustaliły, że samochód marki [...] o nr rej. [...] nie posiadał aktualnego badania technicznego. Umieszczony wpis w bazie CEPiK oraz w dowodzie rejestracyjnym wskazywał, że data badania technicznego upłynęła w dniu 4 października 2020 r. Raport z bazy CEPiK załączono do protokołu kontroli, a okoliczności tej nie kwestionował skarżący. Prawidłowe było zatem nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2 000 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że organy wadliwie ustaliły, że kierowca A. B., w dniu 27 listopada 2020 r., nie rejestrował na swojej karcie kierowcy kierowania pojazdem, pomimo istnienia w tym zakresie obowiązku. Organ II instancji zasadnie wskazał, że tego rodzaju ustalenie znajduje podstawę w tym, że z uzyskanych danych wynika, iż we wskazanym okresie pojazd przemieszczał się, przy równoczesnym braku umieszczenia karty tego kierowcy w tachografie, natomiast umieszczeniu w tachografie karty kierowcy A. C., podróżującego na fotelu pasażera. Organ II instancji słusznie przyjął, że naruszenie polegające na braku rejestracji na własnej karcie kierowcy kierowania pojazdem, a rejestrowanie tego kierowania na karcie innego kierowcy, który w tym czasie podróżuje na fotelu pasażera, należy zakwalifikować jako naruszenie z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W tej sytuacji, zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych. Również niewadliwie organ ustalił, że w dniu kontroli A. B., który kierował pojazd marki [...], nr rej. [...], w momencie zatrzymania do kontroli, posiadał tylko i wyłącznie prawo jazdy kategorii B. W związku z powyższym nie posiadał on kwalifikacji wstępnej, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiadał ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii dla danego rodzaju pojazdu. W związku z powyższym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 500 złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 1.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Prawidłowo organ uznał, że okoliczności powyższe potwierdzają zeznania złożone przez kontrolowanych kierowców pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Pracownik skarżącego – A. C. zeznał: "w dniu 26/11/2020 około godziny 22:20 wyjechałem wraz z Panem A. B. do miejscowości B po kozy dla ubojni w której jestem zatrudniony... Przed J zamieniłem się miejscami z Panem B. A. i siedziałem na miejscu pasażera, a kierował Pan A. B... Po zatrzymaniu próbowałem się zamienić miejscami z Panem A., ale kontrolujący inspektor to zauważył". A. B. potwierdził zeznania pracownika skarżącego A. C., w zakresie wspólnej realizacji przewozu oraz przejęcia czynności kierowania pojazdem przed zatrzymaniem do kontroli, zeznał ponadto: "w tachografie nie miałem włożonej swojej wykresówki. Nie mam też prawa jazdy kategorii C, ani kursu na przewóz zwierząt. Po zatrzymaniu wysiadłem z auta, a na miejsce kierowcy wsiadł Pan C. A.". Obaj przesłuchani podpisali protokoły przesłuchania, nie wnosząc do ich treści żadnych zastrzeżeń. Wskazać także należy, iż w aktach administracyjnych (k. 10-13) znajduje się protokół kontroli nr [...], sporządzony przez lekarza weterynarii P. M., a zaakceptowany przez kierowcę A. B., w którym lekarz stwierdził, że ani A. C. ani A. B., nie posiadają licencji konwojenta zwierząt oraz zatwierdzenia środka transportu. Kontrolujący stwierdził także niewłaściwy transport zwierząt, brak właściwego oznakowania zwierząt oraz brak zatwierdzenia środka transportu. W tej sytuacji zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 000 złotych za stwierdzone naruszenie z lp. 8.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Prawidłowo zatem łączna kara za wszystkie w/w naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wynosi 9 500 zł. Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że w ramach art. 92b ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, wszelkie ingerencje w jego działanie, w tym również niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, a więc naruszenie, za które nałożono na skarżącego karę. Skarżący nie wskazał także okoliczności, których nie mógł przewidzieć, oraz na które nie miał wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżący w toku postępowania nie wskazał żadnych okoliczności nadzwyczajnych lub nieprzewidzianych, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Podkreślić należy, że obaj kierowcy zaakceptowali w pełni treść protokołu z kontroli drogowej poprzez złożenie własnoręcznych podpisów. Skarżący zarzucił, że ustalenia organów we wskazanym zakresie były dowolne. Tymczasem, jak już wskazano, organy dokonały ustaleń w oparciu o treść protokołu z kontroli drogowej, zaakceptowanej w pełni przez obu kierowców pojazdu. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że zgromadzony materiał dowodowy był niewystarczający do stwierdzenia wystąpienia wskazanych w decyzji naruszeń. Organ II instancji słusznie zwrócił uwagę na znaczenie protokołu z kontroli drogowej w zakresie dokonywania ustaleń faktycznych. Z akt sprawy nie wynika aby ujawniły się okoliczności, które podważałyby ustalenia poczynione w trakcie kontroli, co z kolei obligowałoby organy do weryfikacji treści protokołu za pomocą innych środków dowodowych. Stanowisko przedstawione przez skarżącego należy uznać za błędne. Organy zgromadziły w tej sprawie materiał dowodowy, który następnie został poddany ocenie w celu dokonania ustaleń w zakresie stanu faktycznego, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach decyzji. Podkreślenia wymaga, że skarżący zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji, jak i postępowania odwoławczego, dysponował możliwością przedstawienia swego stanowiska w sprawie, a także inicjatywą dowodową. Skarżący był także uprawniony do zapoznania się z aktami sprawy, co umożliwiało uzyskanie informacji przez stronę postępowania, jakie czynności zostały przeprowadzone przez organ, oraz jakiej treści materiał dowodowy został zgromadzony przez organy w toku postępowania. Z pewnością dla ustalenia stanu faktycznego, istotne znaczenie miała treść protokołu z kontroli drogowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie przedstawił swojej wersji stanu faktycznego, który jego zdaniem winien zostać ustalony przez organy, jak również nie wskazał organom, za pomocą jakich środków dowodowych, ten stan faktyczny winien zostać stwierdzony przez organy. Skarżący ograniczył się do zakwestionowania części ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji. Podkreślenia wymaga, że wiedzę o okolicznościach, które ewentualnie mogłyby podważyć ustalenia poczynione w trakcie kontroli drogowej i w trakcie postępowania administracyjnego, w tym przypadku może posiadać wyłącznie skarżący. Z tego względu skarżący powinien współdziałać z organem w zakresie ustalenia stanu faktycznego poprzez przedstawienie stanu faktycznego, który w jego ocenie winien zostać ustalony, a także winien wnioskować o przeprowadzenie ściśle określonych dowodów. Skarżący nie przedstawił w tej sprawie żadnych twierdzeń, które skłaniałyby do wniosku, że organy winny we własnym zakresie prowadzić postępowanie dowodowe w szerszym zakresie niż to miało miejsce, przykładowo z tej przyczyny, że strona nie jest w stanie uzyskać pewnych informacji, czy też przedstawić organowi materiału dowodowego, a już poczynione ustalenia przemawiają za zasadnością kontynuowania postępowania dowodowego. Powyższe uzasadnia wniosek, że organy nie naruszyły art. 77 k.p.a., a w szczególności jego § 1, albowiem organy zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że naruszono w tej sprawie art. 80 k.p.a. i art. 7 k.p.a. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu organy nie naruszyły w tej sprawie zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym. Organy uwzględniły wszystkie zgromadzone w sprawie dowody i dokonały ich wnikliwej oceny, uzasadniając swoje stanowisko. Brak jest podstaw do przyjęcia, że jakaś część materiału dowodowego nie została uwzględniona przez organ. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy wypełniły wymogi wynikające z treści tego przepisu. W szczególności podjęły działania zmierzające do ustalenia prawdy obiektywnej tj. ustalenia stanu faktycznego zgodnie z prawdą. Tym samym organy, poprzez przeprowadzenie dowodów, wypełniły ciążące na nich obowiązki wynikające z zasady oficjalności. Wskazany przepis przewiduje, że organy podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, także na wniosek stron. Jak już powyżej wskazano, skarżący nie podjął żadnych działań, które umożliwiłyby organom poczynienie odmiennych ustaleń faktycznych. Skarżący zarzucił, że uzasadnienie decyzji organu II instancji nie odpowiada wymogom z art. 107 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ II instancji dokonując ustaleń faktycznych odnoszących się do danego naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., każdorazowo wskazał na podstawie jakich dowodów czynił ustalenia będące podstawą dla wydania decyzji. Na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, składały się w tej sprawie dowody uzyskane w trakcie kontroli drogowej, znajdujące odzwierciedlenie w treści protokołu kontroli drogowej. Organ, opisując poszczególne naruszenia, powoływał się na konkretne dowody. Organ II instancji uwzględnił także fakt, że obaj kierowcy w pełni zaakceptowali treść tego dokumentu urzędowego. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ II instancji niewłaściwie przypisał określony materiał dowodowy do poszczególnych naruszeń załącznika nr 3 do u.t.d. Przeciwnie, organ II instancji w sposób staranny i precyzyjny dokonał omówienia poszczególnych dowodów pod kątem możliwości przypisania skarżącemu naruszenia przepisów w/w załącznika. Następnie organ II instancji szczegółowo wskazał przepisy prawa, które stanowiły podstawę do przyjęcia, że miało miejsce naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Równocześnie brak było podstaw do zakwestionowania wymienionych dowodów przez organ II instancji, skoro nie ujawniły się okoliczności przemawiające za zasadnością takiego działania. Podkreślić przy tym należy, że sam skarżący w bardzo ograniczonym zakresie zakwestionował zgromadzony materiał dowodowy. Powyższe wskazuje, że organ II instancji wypełnił wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu także w tym zakresie należy przyjąć, że decyzja organu II instancji jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.