III SA/Kr 1378/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 sierpnia 2021 r., sygn. akt: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia 20 sierpnia 2021 r., sygn. akt: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r, poz. 735, dalej: k.p.a.), art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 2052, dalej: p.g.k.), po rozpoznaniu odwołania M. M. (dalej: skarżąca), od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2021 r., znak: [...], umarzającej postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym B, gmina B, oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...] oraz nr [...], w tym rozgraniczenie punktu stycznego działek nr: [...], [...] i [...] oraz punktu stycznego działek nr: [...], [...] i [...], wszczęte na wniosek M. M., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia 10 października 2019 r., Wójt Gminy wszczął, na wniosek skarżącej, postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym B, gmina B, oznaczonych jako: działka ewidencyjna nr [...], stanowiąca własność skarżącej, objęta KW [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, działka ewidencyjna nr [...], stanowiąca własność A. K. – G. oraz A. G. (na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej), objęta KW [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, w tym rozgraniczenie punktu stycznego działek nr: [...], [...] i [...] oraz punktu stycznego działek nr: [...], [...] i [...]. Postanowieniem z dnia 11 października 2019 r., organ wyznaczył uprawnionego geodetę M. O. i upoważnił go do prowadzenia czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości określonych przywołanym wyżej postanowieniem z dnia 10 października 2019 r. Decyzją z dnia [...] 2021 r. znak: [...], Wójt Gminy umorzył postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym B, gmina B, oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...] oraz działka ewidencyjna [...], w tym rozgraniczenie punktu stycznego działek nr: [...], [...], [...] i punktu stycznego działek: [...], [...], [...], wskazując iż granica prawna w/w nieruchomości została już ustalona (ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym z dnia 22 Iistopada 2004 r., sygn. akt [...]). Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. W uzasadnieniu odwołania zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie nastąpiły żadne nowe zdarzenia mogące powodować wystąpienie sporu granicznego i potrzebę ponownego ustalenia granic spornych nieruchomości, podczas gdy na skutek zmian w terenie, skarżąca została faktycznie pozbawiona wjazdu od strony drogi publicznej, na działkę nr [...], stanowiącą jej własność, co stanowi zdarzenie nowe, powodujące powstanie sporu granicznego. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 1 marca 2021 r. ([...]), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że "(...) rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie prawidłowego przebiegów granic, co do których istnieje spór między właścicielami sąsiadujących ze sobą nieruchomości. W efekcie, w wyniku rozgraniczenia powstaje nowy stan prawny granicy dzielącej sąsiednie nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że zakończone postępowanie rozgraniczeniowe uniemożliwia podejmowanie nowych postępowań w tym zakresie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, organ stwierdził, iż ustalenie i przyjęcie przebiegu granicy w 2004 r. przez ówczesnych właścicieli nieruchomości objętych złożonym obecnie wnioskiem o rozgraniczenie, nie uniemożliwia wszczęcia ponownego postępowania w sprawie rozgraniczenia i wydania decyzji w tym zakresie. Poprzednie rozgraniczenie nieruchomości nie daje bowiem podstawy do uwzględnienia zarzutu sprawy prawomocnie osądzonej (rei iudicatae), co do niedopuszczalności prowadzenia postępowania o rozgraniczenie. Oczywiście, w takiej sytuacji ustalona granica nieruchomości, określa stan prawny granicy nieruchomości sąsiednich jako kryterium rozgraniczenia. Niemniej brak jest podstaw do umorzenia tak wszczętego postępowania. Do uznania - jak chce tego organ l instancji - bezprzedmiotowości z uwagi na zaistnienie powagi rzeczy osądzonej (rei iudicatae), wymagana jest zresztą tożsamość podmiotowa. Nie wystarczy więc tożsamy przedmiot i stan prawny (przy niezmienionym stanie faktycznym), ale i występować muszą te same podmioty. Tymczasem obecny spór prowadzony jest nie pomiędzy M. A. i skarżącą, a pomiędzy skarżącą i nowymi właścicielami działki nr [...] A. K. – G. i A. G. Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy, iż wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym B, oznaczonych jako: - działka ewidencyjna nr [...], stanowiąca własność skarżącej, objęta KW [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, oraz działka ewidencyjna nr [...], stanowiąca własność A. K. – G. oraz A. G. (na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej), objęta KW [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, w tym rozgraniczenie punktu stycznego działek numer: [...], [...] i [...] oraz punktu stycznego działek numer: [...], [...] i [...] - nie stało się bezprzedmiotowe, co uzasadniłoby jego umorzenie (art. 105 § 1 kpa). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją wydaną z upoważniania Wójta Gminy dnia 29 czerwca 2021 r., znak: [...] ponownie orzeczono o umorzeniu postępowania, wszczętego na wniosek skarżącej, w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym B, gmina B, oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...] (własność skarżącej) oraz nr [...] (własność A. K. – G. i A. G.). W uzasadnieniu wskazano: 1. Postanowieniem z dnia 8 września 2000 r., znak: [...], po rozpoznaniu wniosku M. A. - ówczesnego właściciela działki nr [...], położonej w obrębie B, wszczęto postępowanie dotyczące rozgraniczenia pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...], które zakończyło się decyzją umarzającą postępowanie i przekazującą sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu. W opinii z grudnia 2000 r., geodeta uprawniony A. G., zauważył że okazanie granicy katastralnej, wykazuje pewne niedokładności wynikające z braku jednoznacznych punktów odniesienia. W przypadku granicy 2. pomiędzy działkami [...] i [...], występuje niezgodność granicy katastralnej z granicą mapy zasadniczej (...). Według jego opinii, granicą obowiązującą, powinna być granica według mapy zasadniczej, ponieważ wszelkie dokumenty własnościowe opierają się właśnie na tej mapie. Wszyscy uczestnicy rozgraniczenia stali się właścicielami działek (a nie parcel gruntowych), czyli stanu uwidocznionego na nowej mapie zasadniczej. 2. Z opinii sporządzonej w dniu 26 maja 2004 r., przez biegłego sądowego z zakresu geodezji Z. B., na polecenie Sądu Rejonowego Wydziału Cywilnego do sprawy sygn. akt [...], wynika że skarżąca przedłożyła szkic graniczny wraz z protokołem z dnia 27 kwietnia 1951 r., sporządzony przez inż. D., który nie posiada cech dokumentu sporządzonego w formie prawem przewidzianej. W 1951 r. postępowanie rozgraniczeniowe mogło być prowadzone wyłącznie w trybie dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości (Dz.U. 1946.53.298). Zarówno decyzję o wszczęciu postępowania (art. 4 ww. dekretu) jak i decyzję orzekającą o rozgraniczeniu po wykonaniu czynności rozgraniczeniowych (art. 8 ww. dekretu), wydawała powiatowa władza miernicza. Natomiast jedynie mierniczy przysięgły dokonujący ustalenia granic, był upoważniony do dokonania czynności bez zachowania art. 4 ww. dekretu. Biegły sądowy Z. B. ustalił, że w postępowaniu w 1951 roku, dokonano zmiany przebiegu granicy katastralnej. Nowo utworzona granica nie uzyskała decyzji organu o jej zatwierdzeniu. W części B protokołu, przy tworzeniu nowych granic, występuje stwierdzenie odmowy podpisu przez stronę postępowania, a zatem sprawę w takim przypadku winien rozstrzygnąć Sąd. Szkic z roku 1951 nie posiada miar liniowych do granicy przy drodze gminnej i nie określa danymi liczbowymi szerokości wjazdu do działek nr [...] i [...], co jest kwestią podstawową w sporze granicznym. Biorąc pod uwagę powyższe i wobec braku szeregu dowodów z postępowania z 1951 r., nie jest możliwe potwierdzenie jaki charakter miało postępowanie prowadzone w 1951 roku (...) stwierdzić należy, że granicą prawną pomiędzy działką nr [...] i [...] jest granica ustalona na podstawie mapy ewidencji gruntów. 3. Na podstawie ugody ujętej w protokole z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt [...], Sądu Rejonowego, M. A. i skarżąca zawarli ugodę w celu przyjęcia granicy ewidencyjnej między działkami nr [...] a [...]. W związku z tym, ustalona granica to granica prawna. Apelacja złożona przez skarżącą w sprawie o uchylenie się od skutków prawnych ugody, została oddalona na mocy wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt [...]. 4. Wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2019 r., skarżąca złożyła wniosek w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], położonej w obrębie B, a nieruchomością oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...], położoną w obrębie B. 5. Postanowieniem z dnia 10 października 2019 r., znak: [...], Wójt Gminy wszczął postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości, położonych w obrębie B, oznaczonych w ewidencji gruntów jako: - działka ewidencyjna nr [...], stanowiąca własność skarżącej, objęta KW [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, - działka ewidencyjna nr [...], stanowiąca własność A. K. – G. oraz A. G. (na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej), objęta KW – [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy, w tym rozgraniczenie punktu stycznego działek nr: [...], [...] i [...] oraz punktu stycznego działek nr: [...], [...], i [...]. 6. Do wykonania czynności technicznych związanych z ustaleniem przebiegu granic przedmiotowych działek, został upoważniony M. O. - geodeta posiadający uprawnienia zawodowe nr [...], na podstawie postanowienia z dnia 11 października 2019 r., znak: [....], Wójta Gminy. 7. Czynności ustalenia przebiegu granic rozpoczęto w dniu 5 grudnia 2019 r., natomiast zakończono 8 lipca 2020 r., z uwagi na brak danych z postępowania prowadzonego przed Sądem Rejonowym w sprawie o sygn. akt: [...], podczas pomiaru terenowego (w dniu 5 grudnia 2019 r.). Podczas czynności ustalenia granic, upoważniony geodeta wskazał stronom, które stawiły się na gruncie, przebieg granic między nieruchomością oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...], a nieruchomością oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...], położonymi w obrębie B, w oparciu o akta sprawy [...] oraz operat techniczny: [...]. Przebieg granicy pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...], został ustalony jako linia łamana łącząca punkty nr: 3M-5-6-7-8-9-10-11-12-13-14-15, oznaczone na szkicu granicznym, który stanowi załącznik do protokołu granicznego. Zgodnie ze wskazaniem geodety, granica przebiega od strony działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie B od punktu granicznego nr 3M, stanowiącego trójmiedzę między działkami ewidencyjnymi nr: [...], [...] i [...], położonymi w obrębie B, przez punkty graniczne nr: 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, do punktu granicznego nr 15, stanowiącego trójmiedzę między działkami ewidencyjnymi nr: [...], [...] i [...], położonymi w obrębie B. Następnie geodeta, w obecności stron, oznaczył farbą na utwardzonym gruncie punkt graniczny nr 15 (z uwagi na brak możliwości osadzenia kamienia ze względu na betonowe utwardzenie gruntu), natomiast punkty graniczne nr: 3M, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, to istniejące w terenie kamienie graniczne. A. K. – G. i A. G. zaakceptowali ustaloną granicę prawną. Natomiast skarżąca nie zaakceptowała tak ustalonej granicy, przedstawiając swoją wersję jej przebiegu, który został opisany w protokole granicznym oraz przedkładając protokół graniczny wraz ze szkicem z dnia 27 kwietnia 1957 r. Z czynności ustalenia przebiegu granic sporządzono protokół graniczny i szkic graniczny, które zostały podpisane przez obecne strony. 8. Z opinii z dnia 25 lipca 2020 r., wykonanej przez geodetę uprawnionego M. O., wynika że wzdłuż granicy między działkami ewid. [...] i [...] istnieje ogrodzenie trwałe. Obok punktów załamania ogrodzenia, w 11 miejscach osadzone są kamienie graniczne (...). Wszystkie te punkty, oprócz punktu o numerze 15, są oznaczone w terenie kamieniami granicznymi (...) (brak możliwości osadzenia kamienia ze względu na betonowe utwardzenie terenu). (...) W jego opinii, z analizy dokumentacji powiązanej z pomiarem kontrolnym i stanem faktycznym na gruncie, jasno wynika, że granica między działkami [...] i [...] to granica prawna, która jest trwale oznaczona w terenie kamieniami granicznymi a współrzędne geodezyjne tych kamieni określono zgodnie z wymaganą przepisami dokładnością. 9. Operat zawierający dokumentację techniczną został przyjęty do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 28 października 2020 r., pod numerem ewidencyjnym: [...]. 10. Pismem z dnia 24 listopada 2020 r., znak: [...], Wójt Gminy, zawiadomił strony, że zakończono postępowanie wyjaśniające oraz zgromadzono całość materiału dowodowego w sprawie, a także poinformował, że przed wydaniem decyzji mają możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia, z którego to prawa, w wyznaczonym terminie ww. nie skorzystali. 11. Pismem z dnia 10 marca 2021 r., A. K. – G. i A. G. poinformowali tut. Urząd, że wjazd taki istnieje w stanie niezmienionym od kilkudziesięciu lat. W terenie nie doszło do żadnych zmian, wskutek których skarżąca pozbawiona zostałaby wjazdu. Wjazd na działkę widoczny był podczas oględzin z udziałem stron, pełnomocnika skarżącej i geodety. W konsekwencji powyższych ustaleń, organ uznał, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych, do prowadzenia postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, ponieważ granice zostały już ustalone w postępowaniu sądowym, a nowe zdarzenia o charakterze faktycznym, które uzasadniałyby możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, nie wystąpiły. Podczas czynności ustalenia przebiegu granic, skarżąca przedłożyła geodecie uprawnionemu M. O., szkic graniczny wraz z protokołem z dnia 27 kwietnia 1951 r., sporządzony przez inż. D., które były przedmiotem analizy podczas postępowania prowadzonego przed Sądem Rejonowym l Wydział Cywilny do sprawy sygn. akt [...], zakończonego zawarciem ugody sądowej. Biegły sądowy Z. B., w opinii z dnia 26 maja 2004 r., zawartej w sprawie o ww. sygn. akt, wyjaśnił, m.in., że ww. szkic graniczny z protokołem, nie posiadają cech dokumentu sporządzonego w formie prawem przewidzianej. Z opinii zawartej w operacie technicznym nr [...], sporządzonej przez geodetę uprawnionego M. O., wynika że granica między działkami nr: [...] i [...], to granica prawna, która jest trwale oznaczona w terenie kamieniami granicznymi, a współrzędne geodezyjne tych kamieni określono zgodnie z wymaganą przepisami dokładnością, natomiast wzdłuż granicy ww. nieruchomości istnieje ogrodzenie trwałe. Od daty uprawomocnienia się orzeczenia sądowego i okazania granic przez geodetę uprawnionego i geodetę sądowego, przebieg granic nie uległ zmianie, a punkty potwierdzające granicę, znajdują się w granicach nieruchomości. W związku z tym, nie nastąpiły żadne nowe okoliczności mogące powodować wystąpienie sporu granicznego i potrzebę ponownego ustalenia granic spornych nieruchomości. Natomiast powyższe potwierdza, iż skarżąca odwołuje się do okoliczności dotyczących prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego, które miały miejsce przed zawarciem ugody, a celem jest wzruszenie niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, które zostało prawomocnie zakończone na podstawie protokołu z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt [...]. Zmiana własności w przedmiocie działki ewidencyjnej nr [...], nie uzasadnia ponownego przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, a skarżąca nie wykazała, by fakt zmiany właściciela (element odnoszący się do podmiotów - stron postępowania), spowodował powstanie sporu granicznego. Nie jest to nowy spór między właścicielami sąsiednich nieruchomości (pomimo, że obecnie spór dotyczy następców prawnych) co do przebiegu granicy, ale spór, który istnieje od wielu lat, i który był już przedmiotem ugody sądowej. Nie przedłożono również dokumentów, które potwierdzałyby uchylenie się przez właścicieli od skutków prawnych ugody zawartej w dniu 22 listopada 2004 r. (...) Organ wskazał, że gdyby po zawarciu ugody przed Sądem Rejonowym ujętej w protokole z dnia 22 listopada 2004 r., zaistniał nowy spór oparty o nowe okoliczności niebędące przedmiotem rozpoznania w zakończonym postępowaniu cywilnym, to wówczas nastąpiłyby podstawy wszczęcia kolejnego administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego tych nieruchomości. Sytuacja taka, nie wystąpiła w niniejszej sprawie, a intencją skarżącej było wzruszenie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego dotyczącego tego rozgraniczenia. Zgodnie z art. 39 ust. 1 p.g.k., przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone poprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór - co do położenia znaków - w myśl ww. przepisu - strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Z przepisu tego wynika zarazem także, że elementem postępowania rozgraniczeniowego - sporu o przebieg granic - jest ustalenie znaków granicznych, jak również, że spór co do samego położenia znaków, jest sporem sądowym. Zdaniem organu w związku z powyższym, w rozpoznawanej sprawie, administracyjne postępowanie rozgraniczeniowe należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe, bowiem kwestia spornych granic została już prawomocnie rozstrzygnięta. Skarżąca nie akceptuje stanu prawnego granicy działek nr [...] i nr [...], zastabilizowanego w sposób trwały na gruncie, który został ustalony ugodą ujętą w protokole Sądu Rejonowego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt [...]. Nie tylko nie wskazuje na żadne nowe okoliczności powstałe po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego, które miałyby wskazywać, że stan prawny, ustalony ugodą ujętą w protokole sądowym o rozgraniczeniu, różni się od stanu władania, a wręcz powołuje się i odnosi do wcześniejszych zdarzeń i okoliczności, które miały miejsce przed sporządzeniem wspomnianego protokołu przez Sąd Rejonowy. Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw prawnych jak i faktycznych do prowadzenia postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, podczas gdy granica ewidencyjna pomiędzy spornymi nieruchomościami uwidoczniona na szkicu sporządzonym przez geodetę uprawnionego Z. B. z dnia 26 kwietnia 2004 r., zgodnie z treścią zawartej przed Sądem Rejonowym ugody sądowej z dnia 22 listopada 2004 r., w sprawie o sygn. akt [...], nie została ujawniona w ewidencji Starostwa Powiatowego, a strony korzystają z przedmiotowych nieruchomości wg. granic katastralnych w tym w granicach katastralnych a nie ewidencyjnych, a ponadto, przez właścicieli działki nr [...], po zawarciu ugody sądowej, posadowione zostało ogrodzenie w miejscu gdzie nie przebiega żadna z granica, a przyjęcie granic ewidencyjnych uniemożliwia wjazd skarżącej na przedmiotową nieruchomość co bez wątpienia stanowi zdarzenie nowe powodujące powstanie sporu granicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w zaistniałabym stanie, organ administracji może prowadzić ponowne postępowanie rozgraniczeniowe, czy też przepisy art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, stoją temu na przeszkodzie. Organ podkreślił, że tylko sporność przebiegu granic między gruntami, wynikająca ze zmian w stanie faktycznym dotyczącym władania tymi nieruchomościami, jest podstawą do powstania nowej sprawy rozgraniczeniowej oraz podstawą wszczęcia postępowania w jej przedmiocie, nawet jeśli granice te zostały ustalone wcześniej prawomocnym postanowieniem sądu. Jeśli bowiem w stanie faktycznym dotyczącym granic gruntów, powstały nowe elementy wskazujące na zaistnienie nowego stanu sporności wynikającego z określonych działań lub zaniechań właściciela (właścicieli) tych gruntów w zakresie władania tymi gruntami, to można zasadnie przyjąć, że pierwotnie rozstrzygnięta sprawa rozgraniczeniowa, dotycząca tej samej nieruchomości oraz tych samych właścicieli (lub ich następców prawnych), utraciła swoją tożsamość, a nowy spór stał się podstawą nowej sprawy rozgraniczeniowej. Organ wyjaśnił, że w analizowanej sprawie bezsporne jest, że ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym (sprawa o sygn. akt [...]), zapisaną w protokole z dnia 22 listopada 2004 r., ówczesny właściciel działki nr [...] M. A. i właścicielka działki nr [...] M. M. zawarli ugodę w celu przyjęcia granicy ewidencyjnej między działkami nr [...] a [...] położnymi w obrębie ewidencyjnym B. Z związku z powyższą ugodą ustalona granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], to granica prawna. Apelacja złożona przez skarżącą od wyroku Sądu Rejonowego z 19 czerwca 2006 r., (sygn. akt [...]), w sprawie uchylenia się skarżącej od skutków prawnych zawartej ugody, na mocy wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 października 2006 r, sygn. akt [...], została oddalona. Z ustaleń dokonanych przez uprawnionego geodetę mgr inż. M. O. oraz z opinii, którą sporządził w dniu 25 lipca 2020 r., wynika iż wzdłuż granicy między działkami ewid. [...] i [...], istnieje ogrodzenie trwałe. Obok punktów załamania ogrodzenia, w jedenastu miejscach osadzone są kamienie graniczne. Położenie kamieni granicznych odszukanych w terenie, jest zgodne ze stanem wynikającym ze szkicu, na podstawie którego ustalono granicę prawną. Dotyczy to punktów granicznych opisanych kolejno na analizowanym szkicu numerami od 5 do 15. Natomiast punkt opisany jako 3M, pozyskano bezpośrednio z operatu [...] wykonując transformację z układu ,,1965" do układu "2000". Wszystkie te punkty, oprócz punktu o numerze 15, są oznaczone w terenie kamieniami granicznymi. Punkt 15, po wznowieniu oznaczono farbą (brak możliwości osadzenia kamienia ze względu na betonowe utwardzenie gruntu). Podczas rozprawy granicznej na gruncie w dniu 18 czerwca 2020 r., obecnym stronom przedstawiono zawartą wyżej analizę. Poinformowano, iż jest to granica, którą przy wykonywaniu rozgraniczenia należy ustalić wg punktu 11.1 protokołu granicznego. Właścicielka działki nr [...] nie zaakceptowała tak ustalonej granicy przedstawiając swoją wersję jej przebiegu. Na jej życzenie, przedstawiony przez nią przebieg granicy opisano w protokole granicznym. Do operatu dołączono też wykonane na jej życzenie fotokopie okazanych dokumentów (szkic graniczny wraz z protokołem z dnia 27 kwietnia 1951 r., sporządzony przez inż. K. D.). Również w rozpatrywanym odwołaniu, skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z w/w protokołu i szkicu granicznego z 1957 r. sporządzonego przez inż. K. D. Powyższe wyraźnie wskazuje, iż występująca z wnioskiem o ponowne rozgraniczenie skarżąca, nie kwestionuje faktu, iż granice działek nr [...] i [...] były już przedmiotem rozstrzygnięcia, ale uważa, że granice te wówczas zostały ustalone nieprawidłowo. Powyższa okoliczność jednoznacznie wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie, występując z wnioskiem o ponowne rozgraniczenie działek nr [...] i [...], usiłuje doprowadzić do zmiany stanu prawnego wynikającego z zawartej przez nią ugody, ale nie dlatego, że po dacie jej zawarcia pojawiły się nowe zdarzenia o charakterze faktycznym, które powodują, że stan władania gruntami różni się od tytułu prawnego do tego władania, ale w istocie dlatego że ich nie akceptuje i żąda ustalenia granicy w oparciu o przywoływany już wyżej protokół i szkic graniczny z 1957 r. sporządzony przez inż. K. D. W ocenie organu, w sprawie nie przedłożono żadnych dokumentów, które potwierdzałyby zaistnienie zmian w zakresie władania wskazanymi nieruchomościami, co stanowiłoby podstawę powstania nowej sprawy rozgraniczeniowej oraz podstawę wszczęcia postępowania w jej przedmiocie. Wprawdzie w odwołaniu wskazano, iż po zawarciu ugody sądowej, przez właścicieli działki nr [...] posadowione zostało ogrodzenie, w miejscu gdzie nie przebiega żadna z granica, a przyjęcie granic ewidencyjnych uniemożliwia wjazd skarżącej na przedmiotową nieruchomość, co bez wątpienia stanowi zdarzenie nowe, powodujące powstanie sporu granicznego". W uzasadnieniu odwołania sprecyzowano jednak, że ogrodzenie to "właściciele działki nr [...] posadowili w pasie drogi publicznej" (oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]), nie zaś na terenie spornych nieruchomości. Powtórzono również, że to istniejące "ukształtowane terenu uniemożliwia wjazd na działkę jakimkolwiek pojazdem, nie wspominając pojazdów rolniczych skarżącej, która właśnie rolniczo użytkuje działkę nr [...]. Wobec tego, że ugoda graniczna zawarta została pomiędzy M. A. i skarżącą, a obecnie właścicielami działki nr [...] w miejsce M. A. są A. K.- G. i A. G., wyjaśnienia również wymagała kwestia tożsamości podmiotowej w analizowanej sprawie. Skoro istotą sprawy rozgraniczenia nieruchomości jest ustalenie przebiegu granic, oczywistym jest, że zmiana właściciela nieruchomości nie ma żadnego wpływu na treść tego rozstrzygnięcia. Zatem fakt, iż obecni właściciele działki nr [...] nie byli stronami postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego przed Sądem Rejonowym i to nie oni, a ich poprzednik prawny zawarł ugodę ze skarżącą, nie wyłącza tożsamości podmiotowej sprawy. Ustalenie wówczas przebiegu granicy działek nr [...] i nr [...] wywołuje skutki prawne również w stosunku do późniejszych właścicieli nieruchomości. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga M. M. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z przepisem art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy B z dnia [...] 2021 r., w sprawie znak [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...], z nieruchomością oznaczoną jako działka ew. nr [...], w tym rozgraniczenia punktu stycznego działek nr: [...], [...] i [...] oraz punktu stycznego działek nr: [...], [...] i [...], położonych w obrębie B, gmina B, woj. [...], pomimo że pomiędzy stanem na gruncie w dniu 22 listopada 2004 r., a więc w dacie zawarcia ugody przed Sądem Rejonowym Wydział I Cywilny w sprawie o sygn. akt [...], przedmiotem której było rozgraniczenie ww. działek, a dniem wydania zaskarżonego aktu administracyjnego przez organ administracji publicznej, wystąpiły nowe okoliczności na gruncie pomiędzy działkami [...] i [...] położonymi w B, w postaci, po pierwsze wzniesienia pomiędzy ww. działkami, w miejscu gdzie nie przebiega żadna z granic pomiędzy ww. działkami, ogrodzenia uniemożliwiającego wjazd skarżącej na działkę nr [...] z drogi publicznej za pomocą sprzętu rolniczego, co organ II instancji winien ustalić zgodnie z fundamentalną zasadą obowiązująca w postępowaniu administracyjnym tj. prawdy obiektywnej, a czego organ administracji publicznej nie uczynił, pomimo że okoliczności zmiany na gruncie notyfikowane była przez skarżącą organowi administracyjnemu, w tym między innymi poprzez dowody ze zdjęć zgłoszonych w pkt 3 lit. a odwołania z dnia 13 lipca 2021 r., oraz po drugie, że w zasobach Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, brak jest jakichkolwiek dokumentów dotyczących rozgraniczenia ww. działek. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i decyzji organu I instancji i w konsekwencji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a nadto o zasądzenie od kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca podniosła, że nie może budzić wątpliwości że pomiędzy dniem 22 listopada 2004 r., a dniem wydania zaskarżonej decyzji tj. dniem 20 sierpnia 2021 r., a zatem po upływie 17 lat, nastąpiły zmiany na gruncie uzasadniające wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego. W błędzie pozostaje organ II instancji wskazując, że w sprawie nie przedłożono żadnych dokumentów, które potwierdzałyby zaistnienie zmian w zakresie władania wskazanymi nieruchomościami, co stanowiłoby podstawę powstania nowej sprawy rozgraniczeniowej. Jak wynika z treści odwołania z dnia 13 lipca 2021 r. od decyzji organu I instancji, skarżąca domagając się w pkt 3 lit. a odwołania przeprowadzenia dowodów z czternastu zdjęć zawartych na płycie CD, nie tylko podniosła, ale i wykazała, że pomiędzy działkami nr [...] i [...] w miejscu gdzie nie przebiega żadna granica, właściciel działki [...] wzniósł ogrodzenie uniemożliwiające wjazd skarżącej na działkę [...] z drogi publicznej; w tej sytuacji twierdzenia organu II instancji, że w niniejszej sprawie nie przedstawiono żadnego dokumentu, nie jest prawdziwe. Co więcej, jeśli organ II instancji powziął jakiekolwiek wątpliwości w przedmiocie zmian na gruncie w obrębie przedmiotowych działek, to winien wątpliwości te rozstrzygnąć rozpisując chociażby oględziny, czego nie uczynił, a do czego zobowiązywał go art. 7 k.p.a., a zatem zasada prawdy obiektywnej. Skarżąca zwróciła uwagę, że okolicznością potwierdzającą posadowienie przedmiotowego ogrodzenia, są chociażby czynności na gruncie podjęte w ramach niniejszego postępowania w lipcu 2020 r. przez geodetę mgr inż. M. O., który wówczas na gruncie nie ujawnił przedmiotowego ogrodzenia, a które to ogrodzenie zmieniło sposób korzystania na gruncie, uniemożliwiając korzystanie z działki nr [...] przez skarżącą, co bezsprzecznie jest zmianą faktyczną na gruncie, a taka właśnie zmiana stanowi podstawę wszczęcia nowego postępowania rozgraniczeniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Instytucja rozgraniczenia nieruchomości została uregulowana w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic, przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie, oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów (art. 29 ust. 1 p.g.k.). Celem tego postępowania jest ustalenie przebiegu granic prawnych nieruchomości. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że "w sprawie o rozgraniczenie chodzi w istocie nie o same granice, ale o rozstrzygnięcie, do jakich granic sięga prawo właściciela (jego własność). Granice nieruchomości określają ją jako odrębny przedmiot własności" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. II SA 574/00, LEX nr 54190). Rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości, z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami (art. 29 ust. 2 p.g.k.). Postępowanie w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości może składać się z dwóch etapów. Pierwszy etap obejmuje postępowanie przed organem administracyjnym, drugi przed sądem powszechnym. Wszczęcie postępowania o rozgraniczenie, może nastąpić co do zasady tylko przed organem administracyjnym. Organem uprawnionym do wszczęcia postępowania z urzędu lub na wniosek, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) (art. 30 ust. 1 p.g.k.). Przypadki w których dopuszczalne jest rozgraniczenie nieruchomości przez sąd powszechny z pominięciem etapu postępowania administracyjnego zostały określone w art. 36 p.g.k. W art. 31 p.g.k. określono zasady właściwe dla etapu postępowania administracyjnego. Czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (art. 31 ust. 1 p.g.k.). Przy ustalaniu przebiegu granic, bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej, z tym, że jeżeli brak jest tych danych lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (art. 31 ust. 2 i ust. 3 p.g.k.). W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej (art. 31 ust. 4 p.g.k.). Zgodnie z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne, postępowanie administracyjne może zakończyć się poprzez zawarcie ugody przez zainteresowanych właścicieli nieruchomości (art. 31 ust. 4 p.g.k.), wydanie przez organ administracyjny decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości (art. 33 ust. 1 p.g.k.) lub wydanie decyzji o umorzeniu postępowania i przekazanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 2 p.g.k.). Kolejna możliwość rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym sprawy o rozgraniczenie nieruchomości, znajduje oparcie w treści art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W sprawie nie jest sporne, że skarżąca była stroną ugody w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości zawartej przed Sądem Rejonowym, sygn. [...], a także, że starania skarżącej zmierzające do skutecznego uchylenia się od skutków prawnych zawartej ugody nie odniosły skutku, co znajduje podstawę w treści wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 czerwca 2006 r., sygn. [...] i wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 października 2006 r., sygn. [...]. Organ II instancji uznał, że rozstrzygnięcie sprawy o rozgraniczenie w postępowaniu sądowym oraz nieujawnienie się nowych okoliczności faktycznych po zakończeniu tego postępowania, uzasadniały przyjęcie, że ponowne rozstrzyganie w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, nie jest dopuszczalne. Wobec tego organ uznał, że postępowanie w tej sprawie jest bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły, że została spełniona przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, uzasadniająca zastosowanie w sprawie art. 105 § 1 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowała się jednolita linia orzecznicza, odnosząca się do przypadków, gdy sprawa o rozgraniczenie była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd powszechny a strona tego postępowania ponownie składa wniosek o rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym. "prawomocne orzeczenie sądu ma ten skutek, że wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy administracji publicznej (art. 365 § 1 k.p.c.). Organ właściwy do prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego jest zatem związany prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego, który ustalił już przebieg granicy. W orzecznictwie sądowym niekwestionowane jest stanowisko, że niemożliwe jest ustalenie w administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym innego przebiegu granicy, niż uczynił to sąd powszechny w postępowaniu cywilnym" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. I OSK 971/13, LEX nr 2076423). "W tej sytuacji rozgraniczenie w trybie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne ma tylko pomocniczy charakter. Ustawodawca rozgraniczeniu w trybie administracyjnym (w trybie cytowanej ustawy z dnia 17 maja 1989 r.) nadał w zasadzie mediacyjny charakter. Strona niezadowolona z administracyjnego ustalenia przebiegu granicy może żądać przekazania sprawy sądowi (art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.). Wszczęcie postępowania przed sądem uniemożliwia dalsze prowadzenie mediacyjnego postępowania administracyjnego o rozgraniczenie. W konsekwencji takie uregulowanie orzeczeniem sądu powszechnego spornej granicy wyłącza możliwość innego ustalenia tej granicy przez organ administracji (niezależnie od tego por. także art. 365 § 1 kpc). Wbrew więc twierdzeniom skargi, niemożliwe jest ustalenie w administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym innego przebiegu granicy, niż uczynił to sąd powszechny w postępowaniu cywilnym" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. II SA 574/00, LEX nr 54190). Jak już powyżej wskazano, na etapie postępowania administracyjnego możliwe jest zawarcie ugody przez strony postępowania, która posiada moc ugody sądowej. W przypadku zawarcia tego rodzaju ugody, postępowanie rozgraniczeniowe jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. M. Romańska, Kodeks postępowania administracyjnego komentarz, wyd. Wolters Kluwer, wyd. 2, str. 737). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że "zawarcie ugody, o której mowa w art. 31 ust. 4 p.g.i k. definitywnie kończy spór graniczny. Ugoda taka wywołuje skutki prawne od momentu jej podpisania przez wszystkie strony i geodetę. Zawarcie ugody nie kończy jednak postępowania administracyjnego o rozgraniczenie nieruchomości. Skoro postępowanie takie ma na celu zlikwidowanie sporu o przebieg granicy a zawarcie przed geodetą ugody co do przebiegu linii granicznych ustala ten przebieg i tym samym likwiduje spór, to z chwilą podpisania ugody, która wyznacza przebieg granicy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Z jednolitego i utrwalonego w tym przedmiocie orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w przypadku zawarcia przed geodetą ugody, o której mowa w art. 31 ust. 4 p.g.i k. postępowanie rozgraniczeniowe jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA w Krakowie z 19 lipca 1995 r., SA/Kr 2133/94, cbosa, NSA z 16.01.2007, I OSK 376/06, LEX nr 290621, WSA w Lublinie z 19 października 2010 r., III SA/Lu 187/10, LEX nr 757045). Decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego wobec zawarcia ugody przed geodetą podlega zaskarżeniu w toku instancji, oraz do sądu administracyjnego. Jednak zakres kontroli takiej decyzji - tak instancyjnej, jak i sądowej - ograniczony jest wyłącznie do badania legalności decyzji o umorzeniu postępowania a nie treści zawartej ugody. Kontrola taka ograniczona jest do faktu zawarcia ugody, oraz badania jej warunków formalnych (...)" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. III SA/Kr 392/12, LEX nr 1274766). Należy przyjąć, że zawarta przed geodetą ugoda "ma charakter czynności prawnej zmierzającej do wywołania skutków w dziedzinie prawa materialnego (rzeczowego)" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 1998 r., sygn. II SA 1114/97, LEX nr 41276). Z powyższego wynika, że zarówno w przypadku zawarcia przez strony postępowania ugody w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, jak i rozstrzygnięcia sprawy przez sąd powszechny, ponowne ustalenie przebiegu granicy przez organ administracyjny w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości jest niedopuszczalne. Powyższe nie stoi na przeszkodzie wykazywaniu w postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawie o własność, że stan prawny nieruchomości uległ zmianie, przykładowo w wyniku zasiedzenia własności nieruchomości (por. D. Felcenloben, glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2002 r., IV CKN 809/2000, Samorząd Terytorialny 2013/3 str. 84-90, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. I OSK 707/12, LEX nr 1557397). Wobec tego nie mogły odnieść skutku twierdzenia skarżącej, że ponowne rozgraniczenie uzasadniają zmiany, jakie zostały dokonane na gruncie, skutkujące uniemożliwieniem jej wykonywania prawa własności. Jedynie ubocznie należy wskazać, że geodeta uprawniony, po przeprowadzeniu czynności na gruncie, nie stwierdził aby nastąpiły zmiany we władaniu nieruchomości w miejscu przebiegu granicy między działkami ewidencyjnymi nr [...] i nr [...]. Przeprowadzone przez geodetę uprawnionego czynności potwierdziły jedynie już ustalony przebieg granicy o charakterze prawnym, w tym brak wątpliwości odnośnie istnienia i usytuowania na gruncie znaków granicznych. Wobec tego zarzut skarżącej, że organ winien przeprowadzić oględziny nieruchomości, należy uznać za nieuzasadniony, gdyż obowiązkiem organów nie było prowadzenie postępowania celem ustalenia, czy ma miejsce naruszenie prawa własności przysługującego skarżącej. Tym samym organy nie naruszyły art. 7 k.p.a. Okoliczność, że po zawarciu przez skarżącą ugody przed sądem powszechnym, nastąpiła zmiana po stronie właściciela działki ewidencyjnej nr [...] pozostaje bez znaczenia. W wyniku zawarcia ugody nastąpiło wiążące określenie granic prawa własności nieruchomości. Zbywca nieruchomości przeniósł na nabywców prawo własności nieruchomości w zakresie w jakim mu to prawo przysługiwało. Wobec tego zakres prawa własności przysługujący nabywcom jest tożsamy z prawem, które przysługiwało zbywcy. Podkreślenia wymaga, że nie mogło odnieść skutku kwestionowanie przez skarżącą istniejącej granicy o charakterze prawnym poprzez wszczęcie kolejnego postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Jak już powyżej wskazano starania skarżącej zmierzające do uchylenia się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli okazały się bezskuteczne. Wobec tego organy administracyjne były obowiązane do uwzględnienia skutków prawnych jakie wywołało zawarcie przez skarżącą ugody. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że organy naruszyły przepis art. 105 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.