III SA/Kr 1385/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. we W o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. we W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia oddalić wniosek Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. we W wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnej z dnia [...] 2015 r., nr [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 24 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania sądowego. Podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi w efekcie do konieczności zamknięcia prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnianych osób, albowiem nie dysponuje ona środkami pieniężnymi do jej zaspokojenia. Ewentualne późniejsze zwycięstwo przed sądem nie spowoduje możliwości wznowienia działalności. Konieczność wstrzymania zaskarżonej decyzji uzasadniono również oczekiwaniem na rozstrzygnięcie w przedmiocie nakładania kar przez Trybunał Konstytucyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają, zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile, bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Należy także wskazać, że zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to, bowiem pojęcia nieostre. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla strony skarżącej wynikają z wykonania ww. decyzji w przedmiocie nałożenia 24 000 zł kary pieniężnej. Same stwierdzenia strony skarżącej w tym zakresie nie stanowią wystarczającej podstawy do dokonania przez Sąd ustalenia, iż w tym konkretnym przypadku wykonanie decyzji rzeczywiście może spowodować upadłość konsumencką skarżącego, a co za tym idzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Należy jednakże zauważyć, że strona skarżąca nie przedłożyła dokumentów wskazujących na stan finansowy i bieżącą sytuację gospodarczą spółki. Żądając wstrzymania wykonania decyzji skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy jedynie złożenie stosownego wniosku, czy powtórzenie przesłanek ustawowych. Twierdzenia strony powinny, bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r, sygn. akt II FSK 2910/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie Sąd wskazuje, że odnośnie pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 maja 2012 r. sygn. II SA/GI 1979/13 w zakresie stwierdzenia: "czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy kodeks karny skarbowy są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ?" to wskazać pozostaje, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt P 32/12 (Dz. U. z 2015 r., poz. 1742) orzekł, iż "Art. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r o grach hazardowych (...) w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. -Kodeks karny skarbowy (...), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa". W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że grozi jej upadłość co przemawiało by za uwzględnieniem wniosku. Nie powołano ponadto wystarczających dowodów, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jest to o tyle istotne, że sąd administracyjny nie ma obowiązku działania w tej kwestii z urzędu. W konsekwencji Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.