III SA/Kr 1387/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia 18 sierpnia 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nr [...] o wymierzeniu A. N., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "A" A. N., kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej A. N. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie naraziłoby ją na niepowetowaną szkodę majątkową, albowiem pozbawiłoby ją to możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, co skutkowałoby koniecznością ogłoszenia upadłości. Skarżąca stwierdziła, że przerwanie prowadzenia przez nią działalności wiąże się z utratą przez nią rynków zbytu na jej towary lub usługi, a ewentualna późniejsza odbudowa pozycji rynkowej jest niemożliwa. Skarżąca wskazała, że w poprzednim roku podatkowym poniosła stratę podatkową z prowadzonej działalności gospodarczej zaś w okresie pierwszych siedmiu miesięcy 2015 r. osiągnęła niewielki dochód, jednak wysokość dochodu brutto jest znacznie niższa od nałożonej na nią kary pieniężnej. Skarżąca uważa, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawiłoby ją możliwości regulowania innych zobowiązań co w praktyce oznacza aktualizację obowiązku ogłoszenia upadłości. Ponadto skarżąca podniosła, że zatrudnia dwóch pracowników i w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji nie byłaby w stanie regulować zobowiązań z tytułu wynagrodzeń i składek, skutki wykonania zaskarżonej decyzji wykraczałyby zatem poza nią, pozbawiając równocześnie tych pracowników źródła utrzymania. Skarżąca wskazała też, że decyzje w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ustawy o grach hazardowych są uchylane przez sądy administracyjne (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 216/15). Zdaniem skarżącej, w przypadku utrwalenia się tej linii orzeczniczej zapłacone lub wyegzekwowane kary pieniężnej będą podlegać zwrotowi, a nadto Skarb Państwa poniesie odpowiedzialność odszkodowawczą w przypadku wystąpienia niekorzystnych skutków wykonania decyzji. Skarżąca dodała, że niektóre sądy zawieszają postępowanie do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczeń w prejudycjalnych sprawach, zaś oczekiwanie na rozpoznanie sprawy przez Trybunał wydłuży okres, w którym mogą wystąpić negatywne skutki dla skarżącej. Do skargi skarżąca dołączyła PIT-36L Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 oraz PIT/B Informację o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2014, z których wynika, że strata ta wyniosła 223,03 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.: "Art. 61. § 1. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. (...) § 3. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. (...)" Należy zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła co prawda, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, że będzie musiała zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej, która i tak już w 2014 roku przyniosła jej stratę, jednak wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Strata stanowi jedynie różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym, a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie przekłada się jednak na stwierdzenie, że skarżąca nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją kary pieniężnej. Wykazanie straty nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi skarżąca dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Ponadto fakt poniesienia straty nie musi oznaczać, że w kolejnych latach skarżąca nie wykaże dochodu z prowadzonej działalności. Zatem poniesienie straty niekoniecznie musi oznaczać zakończenie działalności gospodarczej skarżącej. Zdaniem Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682). Nie mogły również zostać uwzględnione argumenty skarżącej o wadliwości zaskarżonej decyzji oraz że decyzje w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ustawy o grach hazardowych są uchylane przez sądy administracyjne (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 216/15), gdyż stwierdzenie potencjalnej wadliwości zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji jej uchylenie jest przedmiotem merytorycznego rozpoznania w tej sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym. Zbadanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa może nastąpić jedynie w fazie postępowania rozpoznawczego, które zakończone zostanie wydaniem wyroku, rozstrzygającego merytorycznie postępowanie sądowe w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 19/15). Również zawieszanie postępowań przez inne sądy administracyjne z uwagi na pytania prawna kierowane do Trybunału Konstytucyjnego nie mogły stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w niniejszej sprawie postępowanie nie zostało zawieszone. Skoro więc skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej przez wykonanie zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.