III SA/Kr 14/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Zakopanem na uchwałę Rady Powiatu Tatrzańskiego z dnia 30 listopada 2017 r. nr XXVII/220/17 w sprawie opłat za usuwanie pojazdów z dróg na terenie Powiatu Tatrzańskiego na koszt właściciela i przechowywanie tych pojazdów na wyznaczonym parkingu strzeżonym stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości Rada Powiatu Tatrzańskiego w Zakopanem podjęła w dniu 30 listopada 2017 r. uchwałę nr XXVII/220/17 w sprawie: opłat za usuwanie pojazdów z dróg na terenie Powiatu Tatrzańskiego na koszt właściciela i przechowywanie tych pojazdów na wyznaczonym parkingu strzeżonym. Uchwałę podjęto na podstawie art. 12 pkt 11, art. 43 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1868) w związku z art. 130a ust. 6 i ust. 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) i Obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym z dnia 25 lipca 2017 r. (M.P. 2017 r. poz. 772). Rada Powiatu Tatrzańskiego uchwaliła, co następuje: "§ 1. Ustala się obowiązujące w 2018 r. następujące stawki kwotowe opłat brutto, za usuwanie pojazdów z dróg na terenie Powiatu Tatrzańskiego i przechowywanie tych pojazdów na wyznaczonym parkingu strzeżonym: |Lp. |Rodzaj pojazdu |Stawka kwotowa za usunięcie pojazdu|Stawka kwotowa za każdą dobę | | | |(zł) |przechowywania pojazdu (zł) | |1 |Rower lub motorower |113,00 |20,00 | |2 |Motocykl |223,00 |27,00 | |3 |Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t |486,00 |40,00 | |4 |Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do |606,00 |52,00 | | |7,5 t | | | |5 |Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 1|857,00 |75,00 | | |6 1 | | | |6 |Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t |1263,00 |136,00 | |7 |Pojazd przewożący materiały niebezpieczne. |1537,00 |200,00 | § 2. Stawki kwotowe za każdą dobę przechowywania pojazdu ustalone w § 1 stosuje się dla każdej rozpoczętej doby. § 3. Traci moc Uchwała Nr XVI/140/16 Rady Powiatu Tatrzańskiego z dnia 3 listopada 2016 r. w sprawie opłat za usuwanie pojazdów z dróg na terenie Powiatu Tatrzańskiego na koszt właściciela i przechowywanie tych pojazdów na wyznaczonym parkingu strzeżonym. § 4. Wykonanie uchwały zleca się Zarządowi Powiatu Tatrzańskiego. § 5. Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego.". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w Zakopanem, który zaskarżonej uchwale zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa, a to art. 130a ust. 6 Ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na ustaleniu maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym wskazanych w Obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 roku maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym z dnia 25 lipca 2017 roku (M.P. 2017 r. poz. 772), które to stawki przewyższają rzeczywiste koszty usunięcia i przechowywania pojazdów ponoszone przez Powiat Tatrzański na podstawie umowy zawartej przez Zarząd Powiatu z Firmą A, Z. M. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, wskazując, że w dniu 29 grudnia 2017 r. Powiat Tatrzański w Zakopanem reprezentowany przez Zarząd Powiatu zawarł z Firmą A Z. M., ul. K, Z umowę, której przedmiot został określony w § 1 i tak: zamawiający (Powiat Tatrzański w Zakopanem) zleca, a wykonawca (Firma A Z. M.) zobowiązuje się świadczyć na rzecz Zamawiającego usługi polegające na: a) usuwaniu pojazdów na koszt właściciela z dróg znajdujących się na terenie Powiatu Tatrzańskiego, b) przechowywaniu na parkingu strzeżonym całodobowym usuniętych pojazdów na koszt właściciela z dróg znajdujących się na terenie Powiatu Tatrzańskiego - według wymogów i na zasadach określonych w art. 50a i 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym i Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 roku w sprawie usuwania pojazdów pozostawionych bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane (Dz. U. z 2011 r. Nr 143, poz. 845) oraz zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy. Z zawartej umowy wynika, że wykonawca za czynności objęte niniejszą umową będzie pobierał następującą opłatę za usuwanie pojazdów dróg Powiatu Tatrzańskiego: rower lub motorower 80,00 zł brutto w tym należny podatek VAT, motocykl 180,00 zł brutto w tym należny podatek VAT, pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony 400,00 zł brutto w tym należny podatek VAT, pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony do 7,5 tony 500,00 zł brutto w tym należny podatek VAT, pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 tony do 16 ton 700,00 zł brutto w tym należny podatek VAT, pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton 1000,00 zł brutto w tym należny podatek VAT oraz pojazd przewożący materiały niebezpieczne 1300,00 zł brutto w tym należny podatek VAT i za przechowywanie tych pojazdów na wyznaczonym parkingu strzeżonym (stawka kwotowa za każdą dobę): rower lub motorower 10,00 zł brutto w tym należny podatek VAT, motocykl 20,00 zł brutto w tym należny podatek VAT, pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony 30,00 zł brutto w tym należny podatek VAT, pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony do 7,5 tony 40,00 zł, pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 tony do 16 ton 60,00 zł, pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton 100,00 zł oraz pojazd przewożący materiały niebezpieczne 150,00 zł. Skarżący wskazał, że wysokość ustalonych kosztów nie może przekraczać maksymalnych stawek kwotowych ustalonych w art. 130a ust. 6a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Maksymalne stawki opłat ulegają corocznej zmianie na następny rok kalendarzowy, a wysokość stawek na 2018 r. została określona w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowania na parkingu strzeżonym (M.P. z dnia 3 sierpnia 2017 r.). W treści art. 130a ust. 6 ustawy prawo o ruchu drogowym zostało zawarte upoważnienie ustawowe, z którego wynika, że ustawodawca przyznał radzie powiatu kompetencję prawodawczą, zastrzegając powinność uwzględnienia dwóch kryteriów: 1) konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi, 2) kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu (rzeczywistych kosztów). Tym samym żadne inne przesłanki, poza wymienionymi w tym przepisie, nie mogą wpłynąć na sposób zrealizowania upoważnienia ustawowego. Organ ma obowiązek wziąć pod uwagę powyższe przesłanki materialnoprawne, co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały. Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usuniecie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wysokość przyjętych stawek opłat będzie wynikiem wzięcia pod uwagę wyłącznie powyższych przesłanek. W ocenie skarżącego dokonując oceny zaskarżonej uchwały w powiązaniu z zapisami wskazanej wyżej umowy bezspornym jest, że wydając zaskarżoną uchwałę, Rada Powiatu naruszyła treść art. 130 ust. 6 ustawy prawo o ruchu drogowym, przez nieuwzględnienie wymienionych tam kryteriów i zawyżenie wskazanych stawek w stosunku do rzeczywistych kosztów ponoszonych za usunięcie pojazdów z drogi oraz ich parkowanie. Z przedstawionej oferty firmy wykonującej usługi usunięcia pojazdu z drogi, z którą Powiat zawarł umowę wynika, że zaproponowane przez ten podmiot koszty, tak usunięcia pojazdów, jak też ich przechowywania na parkingu strzeżonym są faktycznie niższe od kosztów ustalonych w uchwale Rady Powiatu Tatrzańskiego nr XXVII/220/17 z dnia 30 listopada 2017 r. I tak koszty usunięcia i parkowania pojazdów usuniętych z dróg Powiatu Tatrzańskiego za okres styczeń - lipiec 2018 roku przedstawiają się następująco: łączny przychód osiągnięty na podstawie kwot wskazanych w skarżonej uchwale wyniósł 14076,00 złotych. Koszty faktycznie poniesione przez wykonawcę w związku z wykonaniem usług usunięcia i parkowania pojazdów wyniosły 11478,18 złotych. Tym samym dochód Rady Powiatu Tatrzańskiego wyniósł 2597,82 złote. Nie było zatem żadnych merytorycznych przesłanek do wprowadzenia w uchwale Rady Powiatu Tatrzańskiego Nr XXVII/220/17 z dnia 30 listopada 2017 roku maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym, a ich ustalenie stanowi rażące naruszenie przepisu prawa tj. art. 130a ust. 6 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu Tatrzańskiego wniósł o oddalenie skargi. Organ podniósł, że Rada Powiatu Tatrzańskiego w dniu 30.11.2017 r. podjęła Uchwałę Nr XXVII/220/17 w sprawie: opłat za usuwanie pojazdów z dróg na terenie Powiatu Tatrzańskiego na koszt właściciela i przechowywanie tych pojazdów na wyznaczonym parkingu strzeżonym. Wykonując przedmiotową uchwałę Wydział Infrastruktury przeprowadził postępowanie przetargowe zgodnie z art. 4 ust. 8 ustawy o zamówieniach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1986 ze zm.). Wydział wysłał zaproszenia do złożenia oferty do trzech firm na wykonanie usługi polegającej na usuwaniu pojazdów na koszt właściciela z dróg znajdujących się na terenie Powiatu Tatrzańskiego oraz przechowywaniu na parkingu strzeżonym całodobowym usuniętych pojazdów na koszt właściciela z dróg znajdujących się na terenie Powiatu Tatrzańskiego. Z przedstawionych ofert najkorzystniejszą była oferta Z. M. prowadzącego Firmę A ul. K, Z. Następnie z wybranym oferentem została zawarta umowa w dniu 29.12.2017r. na usuwanie oraz przechowywanie usuniętych pojazdów na parkingu strzeżonym całodobowym na koszt właściciela z dróg Powiatu Tatrzańskiego. W umowie wpisano kwoty, które zawierała złożona oferta. Różnice pomiędzy kwotami zawartymi w uchwale, a między złożonymi w ofercie są minimalne. Za okres 11 miesięcy 2018 r. z tytułu realizacji umowy została wypłacona kwota 14.668,33 zł. Natomiast różnica pomiędzy stawkami maksymalnymi, a kwotą wypłaconą (14.668,33) wyniosła 3329,61 zł. Przedmiotowa uchwała została przedłożona Wojewodzie w trybie art. 78 ustawy o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 995 ze zm.). Wojewoda nie skorzystał z przysługującego mu prawa wynikającego z przepisów ustawy o samorządzie powiatowym, nie stwierdził nieważności uchwały ani w całości, ani w części, a także nie stwierdził wydania uchwały z naruszeniem prawa. Zaskarżona uchwała Rady Powiatu Tatrzańskiego Nr XXVII/220/17 obowiązywała do 31 grudnia 2018 r. Skarżący Prokurator Rejonowy wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Powiatu Tatrzańskiego w dniu 4 grudnia 2018 r., czyli już pod koniec obowiązywania przedmiotowej uchwały. Organ nie podziela stanowiska Prokuratura Rejonowego odnośnie zarzutu rażącego naruszenia przepisów prawa, to jest art. 130a ust. 6 ustawy prawo o ruchu drogowym. Zdaniem organu Rada Powiatu podejmując uchwałę nie naruszyła przepisów prawa, a tym samym oczywiście nie dopuściła się jego rażącego naruszenia. Rada Powiatu Tatrzańskiego podejmując uchwałę w przedmiotowej sprawie w trybie ustawy prawo o ruchu drogowym posiada przyznany ustawowo zakres swobody kształtowania opłat, w szczególności w ramach kryterium sprawnej realizacji zadań przysługuje jej swoboda uznania administracyjnego. Wydając zaskarżoną uchwałę Rada działała w warunkach tzw. luzu decyzyjnego. Bezspornym jest, że stawki uchwalone nie przekraczają stawek maksymalnych, określonych w Obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów. Ustalając maksymalne stawki za usuwanie pojazdów z drogi oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu określone w Obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym Rada oprócz kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu musiała zaliczyć również inne koszty, które organ ponosi przed uzyskaniem postanowienia sądowego o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Tatrzańskiego oraz inne koszty nie objęte zakresem umowy z firmą usuwającą pojazdy. Koszty te obejmują m.in. zabezpieczenie usunięcia porzuconego pojazdu, który został porzucony w miejscu zabronionym lub utrudniającym ruch, a także zagrażającym bezpieczeństwu, usunięcie pojazdu w przypadku prowadzenia akcji ratowniczej, jeżeli pojazd utrudnia prowadzenie tej akcji oraz koszty usuwania pojazdu, gdy jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska. Wliczane są również koszty dojazdu do miejsca porzuconego pojazdu. Powiat dodatkowo ponosi koszty związane z zatrudnieniem pracowników przygotowujących dokumenty do tych spraw oraz wniosków do sądu w sprawie przepadku pojazdu. Rada mając na uwadze konieczność sprawnej realizacji zadań związanych zarówno z usuwaniem, jak i przechowywaniem pojazdów, działając w ramach upoważnienia ustawowego, postąpiła racjonalnie ustalając maksymalną wysokość opłat za usunięcie pojazdów. Część środków uzyskanych z tytułu usunięcia pojazdów będzie mogła bowiem zostać przeznaczona na pokrycie innych kosztów ponoszonych przez Powiat. Zdaniem organu przewidziany ustawowo zakres kształtowania opłat, w szczególności kryterium sprawnej realizacji zadań przewiduje uznanie administracyjne. Wydając zaskarżoną uchwałę Rada działała w warunkach uznania decyzyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, bowiem określa zakres obowiązku ponoszenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych, a przy tym adresatami tej uchwały są osoby określone generalnie, a nie imiennie. Uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że akty prawa miejscowego są źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Natomiast zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowią art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym (dalej powoływanej jako "u.s.p.") i art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (dalej powoływanej jako "u.p.r.d."). Zgodnie z art. 12 pkt 11 u.s.p. do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w sprawach wysokości podatków i opłat w granicach określonych ustawami. Z kolei art. 40 ust. 1 u.s.p. stanowi, że na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach, rada powiatu stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze powiatu. Zgodnie z art. 130a ust. 6 u.p.r.d. rada powiatu ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłaty za usunięcie pojazdu z drogi oraz opłaty za każdą dobę przechowywania pojazdu na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz wysokość kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Wysokość opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów nie może przekraczać maksymalnej wysokości stawek kwotowych opłat, ustalonych w art. 130a ust. 6a u.p.r.d. Maksymalne stawki opłat ustalone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b u.p.r.d.). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, z uwzględnieniem zasady waloryzacji, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych (art. 130a ust. 6c u.p.r.d.). Minister Rozwoju i Finansów ustalił wysokość maksymalnych stawek kwotowych opłat obowiązujących w 2018 r. w obwieszczeniu z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., poz. 772). Jak wynika z art. 130a ust. 6 u.p.r.d. przesłankami kształtującymi treść uchwały podejmowanej na jego podstawie są: 1) konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz 2) koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Sposób realizowania upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest z kolei obowiązkiem wzięcia pod uwagę powyższych przesłanek, przy czym kategoryczne brzmienie art. 130 ust. 6 u.p.r.d. wskazuje z jednej strony, że żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia ustawowego w nim zawartego, a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia pod uwagę. Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść zostanie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz kosztami usuwania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wybór wysokości przyjętych stawek w granicach wyznaczonych treścią art. 130 ust. 6a-6d u.p.r.d. będzie wynikiem wzięcia "pod uwagę" wyłącznie powyższych przesłanek (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1919/16, CBOSA). Należy podzielić stanowisko skarżącego, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie uwzględniono drugiej z przesłanek, tj. kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a w każdym razie nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu projektu zaskarżonej uchwały. W przypadku drugiej przesłanki chodzi o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobierane przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1919/16, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. III SA/Wr 686/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 września 2017 r., sygn. III SA/Łd 690/17, CBOSA). Chodzi tu zatem nie o koszty, które powiat ponosi w związku z wykonywaniem zadań usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingach, ale o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi odholowania i parkowania pojazdów, świadczone przez firmy i inne podmioty na terenie danego powiatu. Po ustaleniu wysokości powyższych kosztów rada powiatu powinna uwzględnić je przy podejmowaniu uchwały określającej wysokość stawek opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c u.p.r.d. Ustalenie stawek opłaty powinno zatem zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, z uwzględnieniem wysokości kosztów ponoszonych na rzecz podmiotów zewnętrznych aby ustrzec się od zarzutu, że wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pominięciem ustawowych kryteriów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 856/17, LEX 2454492). Rada Powiatu Tatrzańskiego podejmując uchwałę z 30 listopada 2017 r. nr XXVII/220/17 naruszyła art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, albowiem przy podejmowaniu tej uchwały nie wzięła pod uwagę jakichkolwiek danych dotyczących kosztów usuwania i przechowywania pojazdów obowiązujących na obszarze powiatu tatrzańskiego. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika bowiem, aby organ podejmując uchwałę dysponował jakimikolwiek informacjami w zakresie kosztów czy cen usług dotyczących usuwania i przechowywania pojazdów na terenie powiatu. Nie ma również żadnego zapisu, z którego wynikałoby, że przed podjęciem uchwały rada dysponowała danymi dotyczącymi cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobieranych przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu. Okoliczności te potwierdza także dobitnie uzasadnienie projektu uchwały, w którym nie podano motywów przyjęcia stawek opłat w takiej, a nie innej wysokości, a zatem brak w nim odzwierciedlenia dokonania rzetelnej analizy ustawowych przesłanek ustalenia spornych opłat uwzględniającej wytyczne ustawodawcy. W uzasadnieniu projektu uchwały wskazano jedynie, że przy ustalaniu wysokości opłat Rada Powiatu Tatrzańskiego brała pod uwagę maksymalną wysokość stawek obowiązujących w roku 2018 ustaloną przez Ministra Rozwoju i Finansów w Obwieszczeniu z 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym. W żaden sposób nie odniesiono się natomiast do rzeczywistych kosztów usuwania pojazdów, wynikających wprost z zawartych w tym przedmiocie umów. Wobec nie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały jakichkolwiek kryteriów, którymi kierowała się Rada Powiatu Tatrzańskiego przy ustalaniu wysokości opłat, trudno jednoznacznie ustalić, czy i jakie okoliczności były brane pod uwagę przez organ samorządu przy ustalaniu stawek przyjętych w uchwale. Należy podkreślić, że w chwili wydania uchwały na terenie Powiatu Tatrzańskiego usługę usuwania pojazdów i przechowywania ich na parkingu strzeżonym wykonywała na podstawie umowy z dnia 29 grudnia 2017 r. Firma A, Z. M., ul. K, Z. W powyższej umowie zostały ustalone opłaty za czynności polegające na usuwaniu i przechowywaniu różnych kategorii pojazdów. Wynikające z umowy koszty usunięcia pojazdu i jego przechowywania na parkingu są niższe od tych uchwalonych przez Radę Powiatu Tatrzańskiego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż organ nie uwzględnił drugiego z kryteriów, którym powinien się kierować podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był bowiem do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowania pojazdów, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem. W związku z powyższym stwierdzić należy, że stawki przedmiotowych opłat zostały określone w sposób arbitralny, a tym samym niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona uchwała narusza prawo w sposób istotny, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.