III SA/Kr 1402/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego skargę oddala. Decyzją z dnia [...] 2017 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy Ś, na podstawie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1629, z późn. zm.), art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) umorzył postępowanie rozgraniczeniowe w części dotyczącej rozgraniczenia działki ewidencyjnej nr [...] obr. Ś, objętej KW [...] będącej własnością Z. J. – K. (J., A.), L. K. (J., K.), M. D. (J., A.), P. S. (M., D.), P. S. (M., D.), E. J. (J., M.), M. J. (J., E.), J. J. (J., E.) od działki ewidencyjnej nr [...] objętej KW [...] będącej własnością A. S. (W., H.) oraz od działki ewidencyjnej nr [...] objętej KW [...] będącej własnością Skarbu Państwa we władaniu Gminy Ś i przekazał sprawę z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wyżej opisana decyzja rozstrzyga o części żądania strony. W pozostałym zakresie postępowania wszczętego postanowieniem znak: [...] z dnia [...] 2013 r. została wydana w dniu [...] 2017 r. odrębna decyzja administracyjna nr 1, orzekająca o rozgraniczeniu działek nr [...], [...], [...] od działki nr [...], położonych w Ś, która to decyzja wskutek żądania A. S. została przekazana do Sądu Rejonowego. Następnie organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania rozgraniczającego przed organem pierwszej instancji. W związku z tym, że nie doszło do zawarcia ugody pomiędzy stronami, jak również nie ma, zdaniem organu pierwszej instancji, wystarczających podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu, orzeczono na podstawie art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazano z urzędu sprawę do rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy. Ponadto w uzasadnieniu zwrócono uwagę, że geodeta prowadzący rozgraniczenie dokonał rozszerzenia ustalanej granicy pomiędzy działkami nr [...] a [...] o część od punktu [...] do [...]. Niniejsze rozgraniczenie toczyło się bowiem w stosunku do działki nr [...] ze względu na jej jednopunktowy styk z rozgraniczaną granicą pomiędzy działkami nr [...], [...] a działką nr [...]. Zdaniem organu nie ma to wpływu na ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i nie ma wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. W dalszej kolejności, organ pierwszej instancji odniósł się do zarzutów podniesionych przez A. S. w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego. Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. S. podnosząc szereg zarzutów odnośnie wszczęcia, jak i przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, a także wydania samej decyzji. Odwołujący zarzucił, że organ pierwszej instancji bez żadnej podstawy prawnej pominął wniosek w zakresie rozgraniczenia działki [...] z działką [...]. Jak wynika z treści wniosku o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego z dnia 4 grudnia 2012 r. wnioskodawcy wnieśli o dokonanie rozgraniczenia działek [...], [...], [...] oraz [...] od działki [...]. W toku postępowania brak jest jakiekolwiek dokumentacji wskazującej na przyczynę odstąpienia od czynności dotyczącej działki nr [...]. Ponadto sami wnioskodawcy cofając wniosek o rozgraniczenie również wskazali tę działkę mając świadomość, że rozgraniczenie jej dotyczy. Odwołujący się powołując się na pismo z 12 października 2016 r. skierowane do niego przez organ pierwszej instancji przeczy twierdzeniom organu pierwszej instancji jakoby działka nr [...] miała nieuregulowany stan prawny i z tego powodu nie była objęta postępowaniem rozgraniczeniowym. Również z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 października 2015 r. znak: [...] oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt III SAB/Kr 82/15 wynika, że postępowanie miało dotyczyć działki nr [...]. Ponadto odwołujący się zarzuca, że organ pierwszej instancji pominął w toku całego postępowania właściciela działki nr [...], tj. Skarb Państwa - Starostę, albowiem dopiero pismem z dnia 20 lutego 2017 r. został Skarb Państwa poinformowany przez organ pierwszej instancji, że jest uczestnikiem postępowania rozgraniczeniowego, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. Odwołujący się zakwestionował również operat techniczny wykonany przez geodetę J. S. z 7 listopada 2016 r. oraz protokół graniczny z dnia 20 października 2016 r. twierdząc, że są one wykonane w sposób błędny. Czynności rozgraniczeniowe z udziałem geodety J. S. nie mogą, zdaniem A. S. stanowić, że została ustalona wspólna granica działek [...] i [...] z działką [...] na odcinku od punktu nr [...] przez punkty nr [...], [...], [...], [...], do punktu nr [...] albowiem, jako uczestnik postępowania nie może się zgodzić na całkowicie pozbawione zasadności propozycje uczestników Z. J. – K. oraz L. K. Podniósł, że właściciele działki [...] notorycznie naruszają jego własność bezprawnie przejeżdżając i niszcząc nawierzchnię północno - wschodniego krańca działki nr [...]. A. S. podniósł, że organ prowadzący postępowanie nie dochował terminu zakończenia sprawy określonego w wyżej powołanym wyroku, a także nie dotrzymał terminu wyznaczonego przez siebie. Decyzją z dnia 6 września 2017 r. znak: [...], wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania A. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ś z dnia [...] 2017 r. znak: [...] orzekającą o umorzeniu postępowania rozgraniczającego w części dotyczącej rozgraniczenia działki ewidencyjnej nr [...], od działki nr [...], od działki nr [...] i przekazującej sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu. Kolegium podtrzymało wszystkie ustalenia organu pierwszej instancji oraz uznało za prawidłowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazało na treść art. 34 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W tym kontekście Kolegium wskazało, że Burmistrz Miasta i Gminy Ś postanowieniem z dnia [...] 2013 r. znak: [...], wydanym na wniosek ówczesnych właścicieli działek o numerach: [...], [...], [...] wszczął postępowanie w sprawie rozgraniczenia ww. działek od działek nr: [...], [...], [...]. Do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych upoważniony został uprawniony geodeta mgr inż. J. P. Z akt wynika również, że w dniu 23 lutego 2014 r. część wnioskodawców zwróciła się z prośbą o wycofanie rozgraniczenia, jednakże A. S. sprzeciwił się umorzeniu postępowania. Wobec powyższego organ pierwszej instancji wyznaczył do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych w miejsce geodety R. P. - geodetę mgr inż. J. S. W dniu 20 października 2017 r. odbyła się rozprawa graniczna, z której sporządzono protokół graniczny (załączony do akt sprawy), obrazujący przebieg rozprawy rozgraniczeniowej. Podczas ustalania przebiegu granic będących przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego, geodeta wskazał przebieg granicy według dokumentów wykazanych w pkt. 9.1 protokołu granicznego, a to: mapy zasadniczej w skali 1:2000, mapy ewidencji gruntów w skali 1:2000. Z protokołu granicznego wynika, że nie doszło do ustalenia granic pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] i [...]. W tym stanie sprawy geodeta, zgodnie z 34 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, tymczasowo utrwalił punkty graniczne według dokumentów - od punktu nr [...] przez punkt [...], [...], [...], [...], [...], [...] do punktu [...] (pkt 11.5 protokołu granicznego) oraz według wskazań właścicieli działki nr [...] - od punktu [...] przez punkt [...]. [...] do punktu [...] i dalej od punktu [...] przez [...], [...], [...], [...] do istniejącego granicznika nr [...] (pkt 11.5 lit. a protokołu granicznego). W związku z tym, że nie doszło do zawarcia ugody pomiędzy stronami. jak również nie ma, wystarczających podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu, albowiem między spornymi działkami nie było bowiem możliwe ustalenie w sposób jednoznaczny w postępowaniu administracyjnym, przebiegu granicy na podstawie zebranych dowodów, zasadnym jest w trybie art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego umorzenie postępowania rozgraniczeniowego w części dotyczącej rozgraniczenia działki nr [...] od działki [...] oraz od działki nr [...] i przekazaniu z urzędu sprawy do rozstrzygnięcia sądowi powszechnemu. W odniesieniu do zawartych w odwołaniu zarzutów Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że są one nieuzasadnione. Kolegium wyjaśniło, że przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło działki nr [...], położonej w Ś o czym świadczy treść postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] 2013 r. znak: [...] wydanym na wniosek ówczesnych właścicieli działek o numerach: [...], [...], [...] o wszczęciu postępowanie w sprawie rozgraniczenia ww. działek od działek nr: [...], [...], [...]. Wyjaśniono przy tym, że co prawda wniosek o wszczęcie dotyczył również działki nr [...], tym niemniej wnioskodawcy na żadnym etapie postępowania nie kwestionowali określonego ww. postanowieniu zakresu rozgraniczenia, ani nie żądali dokonania czynności rozgraniczeniowych z uwzględnieniem działki [...]. Ponadto, jak wynika z akt Starosta został zawiadomiony o prowadzonym postępowaniu dopiero pismem z dnia 20 lutego 2017 r. oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia ewentualnych zarzutów. Jednakże strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa i do dnia wydania decyzji tj. do [...] 2017 r. nie żądała powtórzenia czynności rozgraniczeniowych. W światle powyższego nie można uznać zarzutu podniesionego przez odwołującego się, że Skarb Państwa nie brał udziału w postępowaniu. Również nie może być uwzględniony zarzut o błędnym wykonaniu operatu technicznego przez geodetę J. S. z 7 listopada 2016 r. oraz protokołu granicznego z dnia 20 października 2016 r. Jak wynika z akt operat techniczny zawierający wyniki prac geodezyjnych i kartograficznych został wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Kolegium nie dopatrzyło się również innych uchybień proceduralnych mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjaśniono, że geodeta prowadzący rozgraniczenie dokonał rozszerzenia ustalanej granicy pomiędzy działkami nr [...] a [...] o część od punktu [...] do [...]. Niniejsze rozgraniczenie toczyło się bowiem w stosunku do działki nr [...] ze względu na jej jednopunktowy styk z rozgraniczaną granicą pomiędzy działkami nr [...], [...] a działką nr [...]. W ocenie Kolegium, na tle zgromadzonego materiału dowodowego nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Ponadto jak wynika z akt sprawy strony postępowania zostały właściwie ustalone w oparciu o przedłożone wypisy z ksiąg wieczystych oraz z ewidencji gruntów. Na powyższą decyzję skargę złożył w terminie A. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, względnie o: uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg. norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów: a) art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz dowolną ocenę dowodów polegające na błędnym przyjęciu, że działka ewidencyjna nr [...] położona w Ś nie stanowiła przedmiotu postępowania, a nadto błędne przyjęcie, iż czynności geodety J. S. zostały wykonane w sposób prawidłowy; b) art. 28 K.p.a. oraz ogólnej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. poprzez błędne ustalenie kręgu stron postępowania poprzez pominiecie właściciela działki nr [...] w Ś tj. Skarbu Państwa - Starosty; c) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak przedstawienia prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; d) art. 33 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, tj. pominięcie w wyrzeczeniu decyzji działki nr [...], a nadto błędnym przyjęciu, że wobec części żądania możliwym było wydanie decyzji w trybie przepisu art. 33 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W uzasadnieniu skargi podniesiono szereg argumentów, które w ocenie skarżącego, zmierzają do uchylenia zaskarżonych decyzji oraz orzeczenia zgodnie z żądaniem skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarga skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest prawidłowa. Trafnie organy obu instancji ustaliły, że przedmiotem postępowanie jest dokonanie rozgraniczenia działek objętych wnioskiem i podstawą do jego przeprowadzenia były przepisy ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629, z późn. zm.), dalej w skrócie "P.g.k.". Zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 P.g.k. rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu granic nieruchomości przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Rozgraniczeniu podlegają zaś, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami. Skoro został złożony wniosek o rozgraniczenie pomiędzy nieruchomościami stanowiącymi działki nr [...], [...], [...] i [...] od nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], to należało przeprowadzić postępowanie rozgraniczeniowe, co dodatkowo wynikało z wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 82/15 którym prawomocnie zobowiązano Burmistrza Miasta i Gminy Ś do rozpoznania ww. wniosku o przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego i wydania stosownego aktu. Co do zasady postępowanie rozgraniczeniowe może zakończyć się albo rozgraniczeniem nieruchomości, albo też odstąpieniem od rozgraniczenia nieruchomości w trybie postępowania administracyjnego. Pierwsza z opisanych sytuacji ma miejsce wtedy, gdy znane są i niekwestionowane znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej, albo w przypadku, gdy brakuje tych danych lub są one niewystarczające bądź sprzeczne, ale przebieg granicy ustala się na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy. Wówczas wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron (art. 33 ust. 1 P.g.k.). Ponadto może dość do ustalenia przebiegu granicy na podstawie zawartej między właścicielami nieruchomości ugody. Odstąpienie od rozgraniczenia w trybie administracyjnym ma miejsce wówczas, gdy nastąpił spór co do przebiegu linii granicznych i nie dojdzie do zawarcia ugody oraz jednocześnie nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu na podstawie ustalonego przebiegu granicy w oparciu zebrane dowody lub zgodne oświadczenia stron (art. 34 ust. 1 P.g.k.). W takiej sytuacji upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, a następnie sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Obowiązkiem wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jest wówczas umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie rozgraniczenia i przekazanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi powszechnemu (art. 34 ust. 2 P.g.k.). Trafnie organ odwoławczy ustalił, że ze sporządzonego protokołu granicznego (w dniu 20 października 2017 r. odbyła się rozprawa graniczna) wynika, że podczas ustalania przebiegu granic geodeta wskazał przebieg granicy według dokumentów wykazanych w punkcie 9.1 protokołu granicznego (mapy ewidencji gruntów w skali 1:2000 oraz mapy zasadniczej w skali 1:2000) ale nie doprowadziło to do wskazania w sposób nie budzący wątpliwości samego przebiegu granic (co było powodem braku możliwości wydania decyzji o rozgraniczeniu), a ponadto nie wszyscy uczestnicy zaakceptowali taki przebieg, to oczywistym było, że nie doszło do ustalenia granic pomiędzy działkami, tj. działką nr [...] a działkami nr [...] i [...]. Zostały, stosownie do art. 34 ust. 1 P.g.k., tymczasowo utrwalone przez geodetę punkty graniczne według dokumentów - od punktu nr [...] przez punkt [...], [...], [...], [...], [...], [...] do punktu [...] (pkt 11.5 protokołu granicznego) oraz według wskazań właścicieli działki nr [...] - od punktu [...] przez punkt [...]. [...] do punktu [...] i dalej od punktu [...] przez [...], [...], [...], [...] do istniejącego granicznika nr [...] (pkt 11.5 lit. a protokołu granicznego). W takim stanie sprawy organ pierwszej instancji było zobowiązany do umorzenia postępowania rozgraniczeniowego w części dotyczącej rozgraniczenia działki nr [...] od działki [...] oraz od działki nr [...] i przekazania z urzędu sprawy do rozstrzygnięcia sądowi powszechnemu. Trafnie opisał to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy. Strona skarżąca w skardze zarzuca, że organy nieprawidłowo zastosowały art. 34 ust. 1 i 2 P.g.k. poprzez pominięcie w rozstrzygnięciu działki nr [...] oraz błędnym przyjęciu, że co do części rozgraniczenia możliwym było wydanie decyzji o rozgraniczeniu na podstawie art. 33 ust. 1 i 2 P.g.k. Jak wynika z akt sprawy Burmistrza Miasta i Gminy Ś wydał dwie decyzję: jedną o numerze [...] z dnia [...] 2017 r. znak [...] orzekł o rozgraniczeniu działki nr [...], działki nr [...] i działki nr [...] od działki nr [...] uznając, że w tym zakresie są podstawy do wydania decyzji o rozgraniczeniu na podstawie art. 33 ust. 1 P.g.k. W tej sprawie Sąd nie może ocenić legalność tej decyzji, ponieważ ta decyzja nie została zaskarżona odwołaniem i nie orzekało o niej Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Ww. decyzja z dnia [...] 2017 r. znak [...], nr [...] nie jest też objęta skargą w tej sprawie. Drugą zaś decyzją z dnia [...] 2017 r. znak [...] nr [...], Burmistrza Miasta i Gminy Ś, umorzył postępowanie rozgraniczeniowe w części dotyczącej rozgraniczenia działki nr [...] od działki nr [...] i [...]. Jedynie tytułem wyjaśnienia należy stwierdzić, że dopuszczalnym było wydanie decyzji o częściowym rozgraniczeniu nieruchomości i częściowym umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego, skoro istniały podstawy do wydania merytorycznej decyzji tylko do części przebiegu granic. Alternatywnym rozwiązaniem byłoby umarzanie całego postępowania rozgraniczeniowego, co byłoby działaniem nieuzasadnionym, skoro dla części granic działek były podstawy do ustalenia przebiegu tych granic rozgraniczających nieruchomości. Natomiast zarzut skarżącego co do pominięcia działki nr [...] jest zasadny, ale nie może on doprowadzić do usunięcia wydanych w sprawie decyzji. Jak bowiem wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji w istocie całkowicie pominął działkę nr [...] z postępowania rozgraniczeniowego. Tym samym co do rozgraniczenia działki nr [...] ma miejsce bezczynność organu, a zwalczanie bezczynności organu nie polega na uchylaniu decyzji, która nie obejmują takiej bezczynności. Nie ma przy tym znaczenia, jak aktywnie strony wnosiły o objecie rozgraniczeniem także działkę nr [...]. Skoro ta działka także znalazła się we wniosku i nie został wniosek w tym zakresie wycofany przez strony, to należało objąć rozstrzygnięciem (o rozgraniczeniu klub o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego) także działkę nr [...]. Tym niemniej skoro przedmiotem tej skargi jest decyzja organu odwoławczego, a nie bezczynność organu, to Sąd dostrzegając tą wadliwość nie może wyeliminować wydanych w tej sprawie decyzji. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sam skarżący pośrednio jedynie wskazuje, że owa nieprawidłowość polega na pominięciu działki nr [...], pominięciu w procedurze postępowania właściciela działki nr [...] wraz z pozbawieniem właściciela działki nr [...] prawa z art. 10 § 1 K.p.a. oraz wskazuje na błędy w operacie granicznym. Pominięcie działki nr [...] nie uzasadnia uchylenia wydanych w sprawie decyzji, natomiast brak zapewnienia właścicielowi działki nr [...] czynnego prawa do udziału w postępowaniu rozgraniczeniowym stanowi taką wadę, na którą skutecznie może powołać się właściciel działki nr [...], a nie osoba trzecia. Jak przy tym wynika z akt sprawy, właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę, który mając wiedzę o prowadzonym postępowaniu rozgraniczeniowym nie zgłosił zarzutu braku zapewnienia tej stronie czynnego udziału w postępowaniu. Tym samym skoro sama pominięta strona nie podnosi zarzutu, że bez swojej winy nie zapewniono jej należytego udziału w postępowaniu, to inna strona nie może skutecznie powoływać się na taką przesłankę, która jest ściśle związana z konkretnym podmiotem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 147 K.p.a. na taką przesłankę może skutecznie powołać się tylko ta strona, która została pominięta w toku postępowania. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, ze także i zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie właściciela działki nr [...] Skarbu Państwa jako stronę w postępowaniu rozgraniczeniowym nie może uzasadniać uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Także i zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. jest niezasadny. Skarżący podnosi, że organ odwoławczy nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz dowolną ocenę dowodów polegające na błędnym przyjęciu, że działka ewidencyjna nr [...] położona w Ś nie stanowiła przedmiotu postępowania, a nadto błędne przyjęcie, że czynności geodety J. S. zostały wykonane w sposób prawidłowy. Poza pominięciem działki nr [...] oraz niedopełnieniem prawa dla właściciela działki nr [...] do pełnego udziału w toku postępowania rozgraniczeniowego, wszystkie inne okoliczności zostały w sposób prawidłowy ustalone przez organy w sprawie. Kwestia prawidłowości w przeprowadzeniu czynności przez geodetę i ustaleniu punktów granicznych pomiędzy rozgraniczeniowymi działkami nie może być przedmiotem merytorycznej oceny przez Sąd, ponieważ organ pierwszej instancji umorzył postępowanie rozgraniczeniowe (w zakresie objętym decyzją nr [...]) i przekazał sprawę do rozpoznania sądowi powszechnemu. To sąd powszechny będzie dokonywał ustaleń (także przy pomocy geodety) prawidłowości wytyczania punktów i przebiegu granicy pomiędzy działkami. Sąd administracyjny nie może wejść w kompetencje sądu powszechnego. Ponadto to właśnie skarżący nie wyraził zgody na proponowany przebieg granic, co było podstawą do umorzenia postępowania rozgraniczeniowego. Okoliczności związane z brakiem zaakceptowania przez skarżącego proponowanego przebiegu granicy mogły być związane z brakiem akceptacji dla propozycji innych właścicieli co do przebiegu granicy, jak również brakiem akceptacji czynności geodety. Rolą Sądu nie jest w tej sprawie badanie, co legło u podstaw odmowy zaakceptowania przez skarżącego proponowanego przebiegu granic w postępowaniu rozgraniczeniowym. Także ewentualne wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 82/15 nie może być przedmiotem rozstrzygania w tej sprawie, ponieważ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym reguluje także i takie uprawnienia służące stronie w sytuacji, gdy nie jest wykonywany wyrok sądu nakazujący podjęcie określonych czynności. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.