III SA/Kr 1404/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. B. i C. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala. Starosta decyzją z dnia [...] 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 150 § 1 kpa, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r. znak: [...] dotyczącej aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] położonej w obrębie K, jednostka ewidencyjna Gmina B. W uzasadnieniu Starosta podał, że C. B. i J. B. wnioskiem z dnia 9 marca 2015 r. wystąpili o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją z [...] 2011 r., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Starosta postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. wznowił postępowanie i ustalił, że pismem z dnia 17 lutego 2011 r. Burmistrz B zwrócił się do Starosty o aktualizację operatu ewidencji gruntów i budynków na podstawie załączonych do wniosku dokumentów, tj. mapy wraz z wykazem synchronizacyjnym, badaniem stanu prawnego działki nr [...] i opinią geodezyjną sporządzoną przez geodetę uprawnionego B. N. W wyniku analizy badania stanu prawnego działki nr [...] o powierzchni 0,27 ha ustalono, że ujawniony w operacie ewidencji gruntów stan prawny działki nie spełnia wymogów wynikających z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Działka ta powstała z parceli nr [...] oraz części innych parcel będących własnością osób fizycznych. Parcela nr [...] o pow. 0,1139 ha figurowała w arkuszu posiadłości gruntowej gminy katastralnej K nr [...] (Iwh spis l) obejmującym Dobro Publiczne "Gościńce i Drogi" W działce nr [...] zostały więc połączone różne ciała hipoteczne i należało je wyodrębnić. W związku z powyższym aktualizacja operatu ewidencji gruntów i budynków na wniosek Burmistrza B polegała na rozdzieleniu gruntu stanowiącego Dobro Publiczne od gruntu będącego własnością prywatną. Rozdzielenie to zostało zatwierdzone przez Starostę poprzez wydanie decyzji administracyjnej z dnia [...] 2011 r. Decyzja ta wraz z operatem geodezyjnym wpisanym do ewidencji zasobu powiatowego w dniu 11 kwietnia 2011 r. nr ewidencyjny [...] była podstawą do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków w miejsce działki nr [...] o pow. 0,27 ha - działki nr [...] o pow. 0,14 ha odpowiadającej parceli nr [...] i działki nr [...] o pow. 0,13 ha odpowiadającej własności osób prywatnych. Na podstawie tak przygotowanej dokumentacji Burmistrz B wnioskiem z dnia 10 czerwca 2011 r. zwrócił się do Starosty o wystąpienie do Sądu Rejonowego o założenie księgi wieczystej dla działki nr [...]. Zgodnie z zawiadomieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. Sąd Rejonowy dla działki nr [...] założył księgę wieczystą [...] z wpisem własności na Skarb Państwa. Decyzją z dnia [...] 2012 r. Wojewoda stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę B prawa własności przedmiotowej działki. Zatem działka nr [...], jako droga gminna, ma uregulowany stan prawny i założoną księgę wieczystą. Starosta stwierdził brak podstaw do przyjęcia, że wnioskodawcy, C. B. i J. B., posiadali przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] 2011 r., a więc nie zaszła okoliczność o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] 2015 r. wnieśli M. B. oraz C. B., którzy zarzucili, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga terminu wywieszenia informacji o toczącym się postępowaniu na tablicy ogłoszeń. Zdaniem odwołujących się takiej czynności nie było, a udostępnienie dokumentacji było sprzeczne z prawem. Odwołujący się podkreślili, że nie zawiadomiono ich o toczącym się postępowaniu. Podniesiono także, że działka [...] nie istnieje fizycznie i nie została wyznaczona w terenie. W ocenie odwołujących się podział działki sąsiedniej [...] na działki [...] i [...] skutkujący zwiększenie powierzchni działki nr [...] oraz zmniejszeniem powierzchni działek [...] i [...] przemawiał za tym, że odwołującym się przysługiwał status strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 27 sierpnia 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że kwestionowana decyzja Starosty z [...] 2011 r. orzekała o aktualizacji polegającej na zmianie w części opisowej i graficznej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu K, jednostka ewidencyjna Gmina B polegającej na: - uwidocznieniu w jednostce rejestrowej nr [...] w miejsce działki nr [...] działek nr [...] i nr [...]; - zastąpieniu na mapie ewidencji gruntów działki nr [...] działkami nr [...] i nr [...]. Zmiany te zostały oparte o mapę z bieżącej aktualizacji ewidencji gruntów i wykaz powierzchniowy przyjęte 11 kwietnia 2011 r. do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego pod nr [...], sporządzone przez Zespół Inżyniersko Geodezyjny B. N., stanowiącymi integralną część decyzji. WINGiK wskazał też, że w dacie wydania decyzji działka nr [...] figurowała w jednostce rejestrowej nr [...], obręb K, a jako władający na zasadach samoistnego posiadania ujawniona została Gmina B. Natomiast ze znajdujących się w aktach sprawy wykazów synchronizacyjnych wynika, że działka nr [...] powstała z pgr. [...] uwidocznionej w Arkuszu Posiadłości Gruntowej nr [...] (Lwh spis l), gdzie ujawnione było "Dobro Publiczne - Gościńce i drogi". Natomiast działka nr [...] powstała z części pgr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] będących własnością osób fizycznych na podstawie wymienionych w wykazie synchronizacyjnym dokumentów. W aktach sprawy znajduje się również przeprowadzone w ramach sporządzania prac geodezyjnych (operat nr [...]) przez geodetę B. N. badanie stanu prawnego działki [...] w K", w którym wskazany został, w oparciu o arkusze posiadłości gruntowej oraz zbiory dokumentów, stan własnościowy parcel gruntowych, które utworzyły działkę nr [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że z dokumentów tych nie wynika, aby odwołujący się byli właścicielami parcel gruntowych, które utworzyły zgodnie z wykazami synchronizacyjnymi działkę nr [...]. WINGiK zaznaczył też, że wnioskodawcy nie byli stronami postępowania zakończonego wydaniem przez Starostę decyzji z [...] 2015 r. Organ ewidencyjny uznał, że przymiot strony, a tym samym interes prawny w zakresie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w stosunku do działki nr [...] miała Gmina B, ujawniona w jednostce rejestrowej [...] jako władający na zasadach samoistnego posiadania. Ponadto WINGiK podał, że aktualnie w operacie ewidencji gruntów i budynków w jednostce rejestrowej [...] figuruje działka ewidencyjna nr [...], a jako właściciela ujawniono Gminę B. Dla nieruchomości tej założono księgę wieczystą nr [...], a na podstawie decyzji Wojewody z [...] 2012 r. Gmina B nabyła z mocy prawa nieodpłatnie prawo własności nieruchomości, położonej w jednostce ewidencyjnej B, obręb K oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,14 ha". Natomiast w jednostce rejestrowej [...] figuruje działka nr [...], a jako władającego na zasadach samoistnego posiadania ujawniono Gminę B. W świetle dokonanych ustaleń organ odwoławczy uznał, że nie potwierdziła się wskazywana przez odwołujących się skarżących przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyż wnioskodawcy w dacie wydania kwestionowanej decyzji nie figurowali w ewidencji gruntów i budynków jako podmiot ujawniony w stosunku do działki nr [...]. Również w aktualnych wypisach z rejestru gruntów wnioskodawcy nie figurują w ewidencji gruntów i budynków w jednostkach rejestrowych obejmujących działki nr [...] i nr [...]. WINGiK podkreślił, że wprowadzone do operatu ewidencji gruntów i budynków na mocy decyzji Starosty z [...] 2011 r. zmiany danych ewidencyjnych dotyczyły jedynie działki nr [...], natomiast zmianie nie uległy wówczas żadne dane ewidencyjne w zakresie działek stanowiących własność wnioskodawców - tj. działek nr [...] i [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że zmiany danych ewidencyjnych w zakresie powierzchni ww. działek nastąpiły na podstawie zdarzeń późniejszych, takich jak zawiadomienie o zmianie danych ewidencyjnych z 19 czerwca 2015 r. nr [...] dokonanych na podstawie operatu pomiarowego nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję WINGiK wnieśli M. B. oraz C. B. zarzucając naruszenie art. 7 i art. 64 Konstytucji RP, art. 28 kpa, § 6, 9, 11 rozporządzenia RM z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie podziału nieruchomości (Dz.U. nr 328, poz. 454), §§ 45, 46, 10 ust. 1 pkt. 1 i 2, § 11, § 35, 37, 39 rozporządzenia Ministra w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2001.454), art. 96, art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. nr 115, poz. 741). W obszernym uzasadnieniu skargi podnieśli szereg zarzutów dotyczących postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] 2011 r. , [...]. W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012. 270 ze zm.), dalej ppsa, sądy administrac7yjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. tj. Dz.U. 2014.1647 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wynikający z powyższej regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony jest zatem do badania legalności zaskarżonych do sądu aktów, tj. ich zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania. Mając na względzie wskazany wyżej zakres kognicji sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga jest nieuzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W kontrolowanej sprawie najistotniejsza kwestią jest, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie wznowieniowym, który należy do nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznej. Przesłanki zastosowania tego trybu, oraz rodzaje rozstrzygnięć mogących zapaść w wyniku jego zastosowania określił ustawodawca szczegółowo w przepisach art. 145 - 151 kpa. Wznowienie postępowania jest instytucja procesowa pozwalająca na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą (por. T. Kiełkowski [w:] KPA, Komentarz pod red. naukową H. Knysiak-Molczyk, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2015, kom. do art. 145). Prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzja ostateczną, kpa uzależnia od wystąpienia dwóch przesłanek pozytywnych, oraz dwóch przesłanek negatywnych. Przesłanki pozytywne to rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną oraz wystąpienie jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1, art. 145 a § 1 i art. 145b § 1 kpa przyczyn. Przyczyny te są badane we wznowionym postępowaniu, a ich brak skutkuje odmową uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 kpa. Jedną z przyczyn, od których zależy możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej oraz możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej jest sytuacja, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - art. 145 § 1 pkt. 4 kpa. Naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu jest podstawą do żądania wznowienia przez te stronę lub jej następców prawnych niezależnie od tego, czy naruszenie to miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić (tak WSA w Krakowie wyrok z dnia 6 lutego 2012 r, II SA/Kr 569/11, LEX nr 1109381). Orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii badania przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym nie jest jednolite, jednakże dominuje pogląd, zgodnie z którym w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie postępowania przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, organ rozpatrujący to podanie nie bada od razu, czy podmiot domagający się wznowienia istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, lecz kwestia ta jest rozstrzygana w toku postępowania prowadzonego po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 2 kpa, z zastrzeżeniem, że jeżeli już w świetle twierdzeń samego wniosku o wznowienie wynika w sposób oczywisty, że wniosek ten składa podmiot nie będący stroną, wówczas organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W przeciwnym wypadku obowiązany jest wznowić postępowanie (art. 149 § 1 kpa) i przeprowadzić je co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak mi pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja wydana została na skutek weryfikacji twierdzeń skarżących (w toku postępowania administracyjnego poprzedniczki prawnej J. B. – M. B.), iż przysługuje im przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia [...] 2011 r. znak [...] (k. 18 akt adm.). Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. organ wznowił postępowanie zakończone w/w decyzją. W następstwie w/w postanowienia, organ prowadził postępowanie zgodnie z regulacją wynikającą z art. 149 § 2 kpa., co wynika z przedstawionych sądowi akt administracyjnych. Przede wszystkim organ ustalił co było postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] 2011 r. a następnie rozważył czy skarżącym przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu, biorąc pod uwagę jego przedmiot. Zgodnie z art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podstawowe znaczenie dla wykładni tego przepisu ma pojęcie interesu prawnego. O jego istnieniu decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Interes prawny wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i istnieje wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją tego podmiotu. Podmiot ma interes prawny w konkretnym postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną a przedmiotem tego postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie czyniące go bezpośrednio zainteresowanym w tym postępowaniu i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony (por. wyrok NSA z 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 163/2006, http://orzeczenia.nesa. gov.pl). Przymiot strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest aktualizacja ewidencji gruntów i budynków mają podmioty, wskazane w art. 20 ust. 2 pkt. 1 lit. a i b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2010.1287 ze zm.), dalej pgik oraz § 46 ust. 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt. 2 i § 11 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2001. 454), - tj. podmioty, których prawa podlegają ujawnieniu w ewidencji. Niewątpliwie właściciel konkretnej działki ewidencyjnej i władający nią jest stroną postępowania dotyczącego zmiany danych ewidencyjnych (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r. l OSK 666/07, niepubl.). Przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] 2011 r. była aktualizacja danych dotyczących działki nr [...] obr. K, jedn. ewid. B, polegająca na doprowadzeniu danych ewidencyjnych do zgodności z treścią § 9 rozporządzenia egib. Przepis ten stanowi, że działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Jednorodność prawna oznacza, że obszar ten jest przedmiotem własności jednej osoby, lub kilku osób. Aktualizacja dokonana decyzją Starosty z dnia [...] 2011 r. została dokonana przez uwidocznienie w jednostce rejestrowej nr [...] w miejsce działki [...] działek nr [...] i [...]. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, że w działce nr [...] zostały połączone obszary niejednorodne prawnie, tj. stanowiące przedmiot własności (władania) różnych podmiotów (różne ciała hipoteczne), co stoi w sprzeczności z treścią § 9 rozporządzenia egib. Dalej organ w drodze analizy dostępnych danych, wynikających z dokumentów pozostających w zasobie zbadał, czy skarżący powinni byli brać udział w postępowaniu zakończonym w/w decyzją. Wynikiem tych badań było ustalenie, że skarżący (ani M. B.) nie są ujawnieni w zapisach ewidencji co do działki nr [...] ani co do którejkolwiek z działek wchodzących w jej skład ani jako właściciele, ani jako władający ani w księgach wieczystych ani w zbiorach dokumentów, zaś organ nie dysponuje jakimkolwiek dokumentem o randze prawnej, który stanowiłby podstawę ujawnienia ich w ewidencji jako właścicieli, czy władających działkami [...] i [...]. Skarżący nie przedstawili także takiego dokumentu w toku postępowania wznowieniowego. Nie należą do kręgu podmiotów wymienionych w powyższych przepisach, jeżeli chodzi o dane ewidencyjne ujawnionych działek nr nr [...] i [...]. Nie mieli więc interesu prawnego aby uczestniczyć w prowadzonym z wniosku Gminy B postępowaniu o aktualizację danych ewidencyjnych. Wskazując prawidłowo na pojęcie strony w postępowaniu ewidencyjnym i odnosząc je do sytuacji faktycznej skarżących, organ zasadnie uznał, że skarżący nie byli stronami tego postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1977 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2015.1774 t.j.), oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości (..), (które utraciło moc z dniem 22 września 2001 r.) stwierdzić należy, te akty prawne nie regulują kwestii zasad prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, gromadzenia i wymiany danych ewidencyjnych, nie są więc stosowane przez organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków, niebyły więc stosowane przez Starostę w toku postępowania aktualizacyjnego dotyczącego działki nr [...]. Przedmiotem natomiast tego postępowania nie był podział działki nr [...], ale wyodrębnienie zawartych w niej nieprawidłowo dwóch odrębnych działek stanowiących przedmiot własności/władania różnych podmiotów. Zarzuty te nie odnoszą się więc w ogóle do przedmiotu kontrolowanego postępowania. Art. 151 § 1 pkt. 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b. Zaskarżone rozstrzygnięcie, oraz wskazana podstawa są więc prawidłowe. Stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił podmiot nie będący w rzeczywistości stroną skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 kpa (T. Kiełkowski [w:] op. cit., kom. do art. 145). W tej sytuacji zarzuty postawione w skardze nie mogły odnieść skutku w postaci jej uwzględnienia. Ubocznie jedynie zauważyć należy, przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1977 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2015.1774 t.j.), oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości (..), (które utraciło moc z dniem 22 września 2001 r.) nie regulują kwestii zasad prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, gromadzenia i wymiany danych ewidencyjnych, nie są więc stosowane przez organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków, niebyły więc stosowane przez Starostę w toku postępowania aktualizacyjnego dotyczącego działki nr [...]. Przedmiotem natomiast tego postępowania nie był podział działki nr [...], ale wyodrębnienie zawartych w niej nieprawidłowo dwóch odrębnych dziatek stanowiących przedmiot własności/władania różnych podmiotów. Pozostałe natomiast zarzuty nie dotyczyły postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją ale postępowania, w którym skarżący nie posiadali interesu prawnego i nie byli jego stroną. Z tego względu pozostały bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ppsa tego orzeczono jak w sentencji.