III SA/Kr 141/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na rozprawie wniosku A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. S. na propozycję pracy Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie propozycji zatrudnienia dla funkcjonariusza postanawia przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U.2016.1948) – dalej P.w.k.a.s - złożył A. S. (dalej jako skarżąca) w dniu 27 kwietnia 2017 r., pisemną propozycję pracy nr [...], określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej. W powyższej propozycji wskazano, że zaproponowane warunki zatrudnienia, po ich przyjęciu, będą obowiązywać od dnia 1 czerwca 2017 r. Organ pouczył skarżącą, że w terminie 14 dni od dnia otrzymania propozycji powinna ona złożyć pisemne oświadczenie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia. W przypadku odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia, stosunek służbowy skarżącej wygaśnie po upływie 3 miesięcy licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym skarżąca złoży oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia lub upływie terminu do złożenia oświadczenia, jednak nie później niż 31 sierpnia 2017 r. W ww. pisemnej propozycji zawarto też stwierdzenie, że "wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje się jak zwolnienie ze służby". Skarżąca otrzymał propozycję w dniu 28 kwietnia 2017 r., natomiast w dniu 5 maja 2017 r. złożyła oświadczenie o jej przyjęciu. Jednocześnie w dniu 12 maja 2017 r. skarżąca wniosła odwołanie od otrzymanej propozycji, które zostało przekazane do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Pismem z dnia 22 czerwca 2017 r., Z-ca Dyrektora Departamentu Budżetu i Logistyki i Kadr Krajowej Administracji Skarbowej poinformował skarżącą, że przepisy P.w.k.a.s nie przewidują możliwości zaskarżenia propozycji do Szefa KAS w trybie administracyjnym. Skarżąca otrzymała ww. pismo w dniu 6 lipca 2017 r. W dniu 6 grudnia 2017 r. skarżąca wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa, poprzez złożenie jej propozycji służby. `Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. W dniu 17 stycznia 2018 r., skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniosła również o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc, że kierowane do niej pisma nie zawierały żadnych pouczeń prawnych do środków zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wnioskując o odrzucenie skargi wskazał, że złożona skarżącej propozycja pracy nie stanowi aktu lub czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a, tj. aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Nadto z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi. Obydwa swoje stanowiska obszernie uzasadnił. Zdaniem organu skarga zasługuje na odrzucenie także z powodu niedochowania braków formalnych skargi. W szczególności, przed wniesieniem skargi do sądu skarżąca nie dokonała formalnego wezwania na piśmie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Co prawda sąd, po wniesieniu skargi mógł uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej i rozpoznać skargę, jednak samą skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Ponieważ, jak wywodził organ skarżąca nie dokonała formalnego wezwania organu na piśmie, a organ nie udzielił odpowiedzi zatem stwierdzić należy, że skarżąca nie zachowała trybu przewidzianego do wniesienia skargi. Zatem Sąd na podstawie art. 58 pkt. 6 p.p.s.a., powinien skargę odrzucić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że zdaniem Sądu propozycja skierowana do skarżącej i określająca nowe warunki zatrudnienia stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.". Rozpoznając wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Przenosząc powołane przepisy na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, że propozycja przedstawiona skarżącej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jak również pismo organu z dnia 22 czerwca 2017 r. nie zawierało żadnego pouczenia, co do możliwości odwołania się przez skarżącą do sądu. Skarżąca nie zgadzając się ze złożoną jej propozycją pracy w dniu 12 maja 2017 r. złożyła odwołanie od otrzymanej propozycji. Co prawda pismo skarżącej nie zostało zatytułowane jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jednak z jego treści wynika, że kwestionując przedstawioną jej propozycję pracy i w istocie stanowi takie wezwanie. Na to wezwanie organ odpowiedział pismem z dnia 22 czerwca 2017 r., które skarżąca otrzymała 6 lipca 2017 r. Zatem od tej daty należy liczyć 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu. Tymczasem skarżąca skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła w dniu 17 stycznia 2018 r., a więc znacznie po upływie terminu do jej wniesienia. Podkreślić jednak należy, że skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu powołała się na brak jakiegokolwiek pouczenia ze strony organu co do środków zaskarżenia przedstawianej jej propozycji pracy. Rozpatrując merytorycznie złożony przez skarżącą wniosek Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Jak już powyżej Sąd wskazał, żadne z pism procesowych skierowanych przez organ do skarżącej nie zawierało pouczenia do środków zaskarżenia. Wręcz organ zapewniał skarżącą o braku możliwości odwołania się. Skarżąca w skardze podkreśliła, że przyjęła propozycję pracy działając pod przymusem prawnym i ekonomicznym, jednak nie zgadała się z przedłożoną jej propozycji pracy, a nie przedstawieniem jej propozycji służby i dlatego starała się składając odwołanie doprowadzić do jej uchylenia poprzez rozpoznania jej środków zaskarżenia przez sąd. Powyższe okoliczności przemawiają, zdaniem Sądu za uwzględnieniem wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Dodatkowo wskazać należy, że trudno przypisać skarżącej winę w niedochowaniu terminu do wniesieniu skargi do sądu, skoro przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej są na tyle niejasne, że spowodowały rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych co do możliwości zaskarżenia przedmiotowej propozycji do sądu. Przesądzającym jednak argumentem za przyjęciem braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi było to, że organ, nie uznając prawa skarżącej do zaskarżenia przedmiotowego aktu, konsekwentnie nie pouczał jej o sposobie i terminach wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak pouczenia, pouczenie niepełne, błędne lub niejasne powoduje, że uchybienie terminu do wniesienia skargi jest niezawinione przez stronę i może być podstawą wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2012 r., II OZ 61/12 oraz WSA w Kielcach z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 603/17). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz respektując wynikającą z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu, Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi do sądu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.