III SA/Kr 1412/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków adwokata P. L. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia 31 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić wnioski. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2012 r. ustanowiono dla strony adwokata (k. 27), którego Okręgowa Rada Adwokacką wyznaczyła w osobie mecenasa P. L. (k. 60). Wyznaczony adwokat w zażaleniu (k. 91-94) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14.08.2012 r. (k. 80) wniósł o "przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej wg norm przepisanych" (k. 92) zaś w skardze kasacyjnej (k. 168-171) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14.05.2013 r. (k. 156) wniósł o "zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu, według norm przepisanych" (k. 170). Zapewnił również stronie reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przed zakończeniem której jego substytut wniósł o "zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu" (k. 208) Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w postanowieniu z dnia 7.03.2013 r. sygn. akt II OZ 149/13 (k. 129) jak i w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2497/13 (k. 209) nie orzekał o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.). Wskazując na powyższe podnieść trzeba, że jeśli adwokat wnosi czy o "przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej wg norm przepisanych", czy też o "zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu, według norm przepisanych", to powinien pamiętać, że zgodnie z jedną z takich norm, przyjętą w §20 powołanego rozporządzenia jego wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Skoro zaś w realiach rozstrzyganego przypadku adwokat nie złożył takiego oświadczenia, to nie istnieje inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia jego wniosku. W szczególności brak jest podstaw, aby wzywać adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 82/16/124 ze zm.). Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z osnowy złożonych wniosków. Po pierwsze pochodzą one od profesjonalisty. Po drugie adwokat świadomy był istnienia takiego obowiązku gdyż wymagane oświadczenie złożył na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w związku z ze swoim ówczesnym wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za czynności podjęte przed sądem administracyjnym w I instancji (vide: protokół k. 155). Po trzecie działanie takie prowadziłoby do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom a także wypowiedziom substytuta (pomijając w tymi miejscu złożoność problematyki związanej z dopuszczalnością i skutecznością takich wniosków i oświadczeń substytuta – przyp. RWSA) treści, których są one pozbawione. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.