III SA/Kr 1415/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Rady Gminy S z dnia 14 czerwca 2012r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia pisma Pani J. K. z dnia 30.03.2012r. w sprawie przywrócenia drogi postanawia : odrzucić skargę. W dniu [...] 2005r. Rada Gminy S podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie likwidacji drogi na odcinku przebiegającym po działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w S. Pismem z dnia 16 grudnia 2011r. J. K. zgłosiła sprzeciw przeciwko planom podziału w/w działki i wniosła o przywrócenie drożności drogi gminnej biegnącej po tej działce. Następnie pismem z dnia 29 marca 2012r. (data wpływu do Urzędu Gminy w S: 30 marca 2012r.) J. K. wezwała Wójta Gminy S do usunięcia stanu niezgodności z prawem poprzez rozpatrzenie jej wniosku z dnia 16 grudnia 2011r. W dniu 14 czerwca 2012r. Rada Gminy S wydała uchwałę Nr [...] w sprawie rozpatrzenia pisma Pani J. K. z dnia 30.03.2012r. w sprawie przywrócenia drogi. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). W § 1 tej uchwały Rada Gminy S stwierdziła, iż podtrzymuje swoje stanowisko zajęte w uchwale z dnia [...] 2005r. Nr [...]. Po uprzednim wezwaniu Rady Gminy S do usunięcia naruszenia interesu prawnego, J. K. pismem z dnia 26 września 2012r. wniosła skargę na uchwałę z dnia 14 czerwca 2012r. Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy jest ona dopuszczalna. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżona przez skarżącą uchwała Rady Gminy S z dnia 14 czerwca 2012r. Nr [...] stanowi odpowiedź na wystosowane przez skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 29 marca 2012r. i pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Odpowiedź na wezwanie nie jest bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest ona również aktem prawa miejscowego, ani też innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z treści art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie czynnością warunkującą skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Ma ono na celu stworzenie organowi możliwości zmiany swojego stanowiska. Organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa może uwzględnić wezwanie, podtrzymać swoje dotychczasowe stanowisko, albo pozostawić je bez odpowiedzi. Brak odpowiedzi organu nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi, na co wskazuje regulacja zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu odwoławczym, bo wezwanie nie uruchamia trybu odwoławczego, nie zastępuje i nie ma mocy dokonania zmiany w treści aktu objętego wezwaniem. Należy zatem stwierdzić, iż odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy S nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 p.p.s.a., a zatem skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.