III SA/Kr 1425/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. sprawy ze skarg K. Ś. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014r. nr [....] z dnia 30 czerwca 2014r. nr [....] z dnia 30 czerwca 2014r. nr [....] z dnia 30 czerwca 2014r. nr [....] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania I. skargi oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego P. G. - Kancelaria Radcy Prawnego, ul. [ ] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 960 zł (słownie: dziewięćset sześćdziesiąt złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Po rozpoznaniu wniosku K. Ś. z dnia 21 czerwca 2013 r., Prezydent Miasta wydał następujące decyzje: 1. z dnia [...] 2013 r. nr [...] o przyznaniu wnioskodawcy zasiłku celowego w kwocie 150 zł na dofinansowanie do czynszu za lipiec 2013 r., 2. z dnia [...] 2013 r. nr [...] o przyznaniu wnioskodawcy zasiłku celowego w kwocie 70 zł na dofinansowanie do opłat za energię elektryczną za lipiec 2013 r., 3. z dnia [...] 2013 r. nr [...] o odmowie przyznania wnioskodawcy zasiłku celowego na zakup żywności do przygotowania śniadań i kolacji, 4. z dnia [...] 2013 r. nr [...] o odmowie przyznania wnioskodawcy zasiłku celowego na uregulowanie całości zaległych opłat czynszowych. Pismem z dnia 14 marca 2014 r. K. Ś. wniósł odwołania od powyższych decyzji Prezydenta Miasta. W dniu 30 czerwca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego wydało postanowienia nr [...], [...], [...] i [...] o niedopuszczalności odwołań K. Ś. odpowiednio od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. nr [...] i nr [...] oraz z dnia [...] 2013 r. nr [...] i nr [...]. Powyższe postanowienia Kolegium zostały wydane z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie zaś z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Kolegium wyjaśniło, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do drugiej grupy zaliczyć zaś trzeba przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych (por. np. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 11 września 1997 roku, sygn. II SA/Gd 8/96, LEX nr 44192; wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2000 roku, sygn. V SA 235/00,LEX nr 81351). Kolegium stwierdziło, że w sytuacji, gdy nastąpiło wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych, nie ma możliwości wniesienia odwołania, bowiem odwołanie jest środkiem prawnym, którego zadaniem jest spowodowanie zmiany lub uchylenia aktu administracyjnego. Kolegium podniosło, że od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. nr [...] i nr [...] oraz z dnia [...] 2013 r. nr [...] i nr [...] K. Ś. złożył odwołania już w dniu 3 sierpnia 2013 r. Po ich rozpatrzeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] 2013 r. decyzje: 1) nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] 2013 r. nr [...], 2) nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] 2013 r. nr [...], 3) nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję z dnia 19 lipca 2013 r. nr [...], 4) nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] 2013 r. nr [...] i decyzje te są ostateczne. Kolegium uznało zatem, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Nie ma więc przedmiotu zaskarżenia, a w tej sytuacji nie ma również możliwości wniesienia odwołania. Z powyższymi postanowieniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się K. Ś. i pismem z dnia 31 lipca 2014 r. wniósł na nie skargi. Zaskarżonym postanowieniom SKO skarżący zarzucił naruszenie prawa do obrony, gdyż nie przywrócono mu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania (naruszenie art. 145), w tym o przyznanie adwokata, w związku z nowymi okolicznościami. Z kolei decyzje MOPS naruszają, zdaniem skarżącego art. 8, 67, 68, 87 Konstytucji RP oraz przepisy ustawy o pomocy społecznej: art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1, 3, 4, 5, 6, art. 8 ust. 1 pkt 1, 3, ust. 3 pkt 1, 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2 pkt n, q, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2, art. 100 ust. 1. W odpowiedzi na powyższe skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonych postanowieniach i wniosło o oddalenie skarg. Na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) połączyć sprawy z wymienionych wyżej skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Mając na względzie powyższe przesłanki kontroli Sąd badając zaskarżone postanowienia uznał, że skargi K. Ś. nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienia wydane zostały zgodnie z obowiązującym prawem. Zgodnie z treścią art. 127 § 1 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.): "Art. 127. § 1. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji." "Art. 134. Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne." Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu, zgodnie z którym niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych ma miejsce m.in. w przypadku wyczerpania przysługujących środków odwoławczych (zob. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, LEX nr 425381; wyrok NSA z dnia 16 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1391/98, LEX nr 41308; wyrok NSA z dnia 10 marca 1985 r. sygn. akt III SA 1377/85 0 1/89 poz. 4). W piśmie z dnia 14 marca 2014 r. skarżący zawarł odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. nr [...] i nr [...] oraz z dnia [...] 2013 r. nr [...] i nr [...]. Należy jednak zauważyć, że już wcześniej pismem z dnia 3 sierpnia 2013 r. skarżący odwołał się od powyższych decyzji organu I instancji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu tych odwołań, wydało w dniu [...] 2013 r. decyzje: 1) nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] 2013 r. nr [...], 2) nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] 2013 r. nr [...], 3) nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] 2013 r. nr [...], 4) nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] 2013 r. nr [...]. W zaistniałej zatem sytuacji wydanie ponownych decyzji merytorycznych w sprawach zakończonych już decyzjami ostatecznymi z dnia [...] 2013 r. było niedopuszczalne, gdyż prowadziłoby do wydania decyzji obarczonych wadą powodującą ich nieważność. Należy zatem stwierdzić, że zaskarżone postanowienia są zgodne z prawem, a zatem skargi jako nieuzasadnione należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a., określając ich wysokość na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.).