III SA/Kr 1431/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w R na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 3 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 3 października 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 23a ust. 7 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 134, poz. 779), orzekającą o cofnięciu rejestracji automatu do gier o niskich wygranych B nr [...] z dnia 17 listopada 2008 r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia Spółce A Spółka z o.o. z siedzibą w R (dalej jako Spółka) poświadczenia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych. Podstawą wszczęcia postępowania były materiały zebrane podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 16 grudnia 2009 r. w lokalu Restauracja K przy ul. O w K oraz opinia biegłego sądowego z dnia 2 sierpnia 2010 r. wydana dla ww. automatu. Decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...], organ celny I instancji cofnął poświadczenie rejestracji przedmiotowego automatu do gier. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2011 r., nr [...], uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w postaci zasięgnięcia opinii specjalistycznej jednostki badającej upoważnionej do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Mając na względzie powyższe, Naczelnik Urzędu Celnego, ponownie rozpatrując sprawę, postanowieniem z dnia [...] 2011 r., powołał w charakterze biegłego pracowników Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w P w celu ustalenia, czy przedmiotowy automat spełnia wymogi techniczne ustawy. W dniu 3 czerwca 2013 r. do Urzędu Celnego wpłynęło sprawozdanie Wydziału Laboratorium Celnego Izby Celnej w P z przeprowadzonego przez biegłych w magazynie depozytowo-likwidacyjnym Izby Celnej badania przedmiotowego automatu do gry. W przedmiotowej opinii biegli stwierdzili m.in., że program gier umożliwia rozgrywanie gier za stawkę o wartości wyższej niż wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze określonej w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1501 ze zm., zwanej dalej ustawą o grach hazardowych) oraz że nałożona na obudowie płyty logicznej plomba jednostki badającej nie zabezpiecza przed możliwością dokonania zmian w oprogramowaniu w zakresie ustawienia maksymalnej stawki za grę. Rozpatrujący ponownie sprawę organ I instancji, dysponując trzema odrębnymi dowodami potwierdzającymi możliwość przekraczania maksymalnej stawki za jedną grę przewidzianej przez przepisy prawa, tj.: wynikiem eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, opinią biegłego sądowego oraz sprawozdaniem z badań specjalistycznej jednostki badającej, decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...], cofnął rejestrację przedmiotowego automatu. Od ww. decyzji odwołała się Spółka, zarzucając: - naruszenie prawa ze względu na fakt, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie mogą być powoływane przez organ administracji jako podstawa decyzji, gdyż ustawa ta nie została notyfikowana Komisji Europejskiej, pomimo tego, że zawierała przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/347WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L 98.204.37 ze zm., zwanej dalej dyrektywą nr 98/34), przez co doszło do naruszenia art. 34 i 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE.C 10.83.47, zwanego dalej TFUE), - naruszenie art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że automaty nie spełniają wymagań ustawowych, - naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Opisaną na wstępie decyzją z dnia 3 października 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy, a w szczególności wyniki badania jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier w sposób niebudzący wątpliwości potwierdziły fakt, że sporny automat nie spełnia warunków określonych w ustawie. Podstawę do cofnięcia rejestracji tego automatu stanowił ustalony i udowodniony fakt umożliwienia graczowi gry za stawkę przewyższającą stawkę określoną w ustawie. Dyrektor Izby Celnej nie podzielił zarzutu braku bezstronności w związku z wydaniem opinii w przedmiotowej sprawie przez Wydział Laboratorium Celne przy Izbie Celnej w P. Ustawodawca sformułował przepisy ustawy o grach hazardowych dotyczące jednostek badających oraz warunków, jakie muszą spełnić, aby otrzymać stosowne uprawnienia, w sposób, który nie zawęża kręgu takich jednostek tylko do podmiotów spoza struktur administracji. Odnosząc się do pozostałych dwóch dowodów kwestionowanych przez Spółkę, tj. eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych oraz opinii biegłego sądowego R. R., organ odwoławczy wskazał, że w istocie żaden z tych dowodów nie mógłby samoistnie stanowić podstawy decyzji cofającej rejestrację automatu. Podstawę takiej decyzji stanowić może tylko opinia jednostki badającej, upoważnionej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, spełniająca warunki, o których mowa w ww. art. 23f ustawy o grach hazardowych. Dyrektor Izby Celnej, odnosząc się do argumentacji Spółki dotyczącej kwestii braku notyfikowania ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, zauważył, że bezpośrednią podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Jeden z takich warunków określa art. 129 ust. 3 przywołanej ustawy, stosownie do którego przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Nie może być zatem wątpliwości, iż badany automat do gier nie spełniał warunków określonych w ustawie. Ponadto organ wskazał, iż przepis art. 23a ust. 7 ww. ustawy, do systemu prawnego został wprowadzony ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r., Nr 134, poz. 779). Niniejsza ustawa została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337, z późn. zm.). Wbrew twierdzeniom Spółki, przepis, który znalazł zastosowanie w niniejszej sprawie, został notyfikowany i brak jest podstaw do kwestionowania zasadności jego zastosowania. Faktem natomiast jest, że przepis art. 129 ust 3 ustawy o grach hazardowych określający wysokość maksymalnej wygranej w kwocie 60 zł oraz maksymalnej stawki za udział w jednej grze w wysokości 0,5 zł nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, co nie oznacza, że nie może być stosowany. Za nieuzasadnione uznał organ odwoławczy także zarzuty Spółki odnośnie do naruszenia przepisów postępowania. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka podniosła zarzuty tożsame ze zgłoszonymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ celny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż w ocenie Sądu kontrolowana decyzja odpowiada prawu. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji, jako materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 23a ust. 7 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 134, poz. 779), zwanej dalej ustawą zmieniającą, jednak jak dostrzegł i słusznie zauważył organ odwoławczy, podstawę tę winien stanowić przepis art. 23a ust 7 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz.1540 ze zm.), zwanej dalej ustawą o grach hazardowych, jednak takie – omyłkowe - wskazanie podstawy prawnej nie stanowi o wadzie mającej wpływ na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed wejściem w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl ust. 3 art. 129 ustawy o grach hazardowych przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Ustawą zmieniającą (z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2011 r. Nr 134, poz. 779), wprowadzono do ustawy o grach hazardowych przepisy przewidujące procedurę weryfikacji dotychczasowych rejestracji automatów do gier o niskich wygranych. W art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej Ustawodawca zdecydował, że poświadczenia rejestracji dokonane na podstawie dotychczasowych przepisów w celu dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier, o których mowa w art. 23a ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia albo cofnięcia zgodnie z art. 23a ust. 6 i 7 ustawy o grach hazardowych. Stosownie natomiast do treści ust. 2 art. 11 ustawy zmieniającej przepisy art. 23a - 23c i 23e ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych, stosuje się odpowiednio również do eksploatacji automatów i automatów do gier o niskich wygranych przez podmioty prowadzące działalność na podstawie art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. Z mocy przytoczonego wyżej przepisu przejściowego ustawy zmieniającej oraz art. 14 tejże ustawy, od dnia 14 lipca 2011 r. organy celne zobowiązane są stosować przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Do stanu faktycznego niniejszej sprawy organ miał więc obowiązek stosować przepisy art. 23a-23f ustawy o grach hazardowych. Z przedstawionych regulacji wynika zatem, że obowiązujący od 14 lipca 2011 r. stan prawny umożliwia także cofnięcie rejestracji automatu o niskich wygranych zarejestrowanego przez rządem poprzednioobowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t. jedn., Dz. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27 ze zm.), zwanej dalej ustawą o grach i zakładach wzajemnych, w sytuacji gdy automat do gier nie spełnia warunków określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Ponadto, zauważyć należy, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012 r., poz. 312), obowiązującym od dnia 10 kwietnia 2012 r., przewidziano dwa rodzaje badań automatu. Po pierwsze, badanie techniczne automatu, do którego odnoszą się przepisy § 1 i § 2 wskazanego rozporządzenia, które to przeprowadzane jest w postępowaniu o rejestrację automatu przez jednostkę upoważnioną przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Po drugie, badanie sprawdzające, do którego odnoszą się postanowienia § 7 ww. rozporządzenia, a o którym mowa w art. 23b ustawy o grach hazardowych. Zakres natomiast badania oraz dane opinii opartej na jego wynikach określają postanowienia § 2 oraz § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia. Przepis art. 23b ustawy o grach hazardowych określa procedurę badania sprawdzającego automat, co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie, że nie spełnia wymogów określonych w ustawie. Badanie sprawdzające przeprowadza na zlecenie Naczelnika Urzędu Celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23b ust. 3 ustawy o grach hazardowych). W niniejszym przypadku badanie takie przeprowadziło Laboratorium Celne Izby Celnej w P, figurujące w wykazie jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, prowadzonym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. W świetle powyższego Sąd podziela stanowisko organu, że samo zastrzeżenie strony skarżącej co do braku obiektywizmu jednostki badającej nie mogły stanowić podstawy do zmiany tego podmiotu. Podzielić zatem należy poglądy wyrażone w tym względzie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA: w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 851/12 oraz z dnia 9 kwietnia 2013 r., w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 172/12 z dnia 19 kwietnia 2012 r.). Wskazać także należy, że na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz przepisów wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 102, poz. 146 ze zm.), w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykształciło się stanowisko, że podstawę rozstrzygnięcia o zarejestrowaniu lub cofnięciu rejestracji automatu lub urządzenia do gier, stanowi wyłącznie dowód w postaci opinii uprawnionej jednostki badawczej, a nie jakikolwiek inny dowód np. opinia biegłego albo eksperyment funkcjonariusza celnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 listopada 2013 r., z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1221/12, z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 764/12). Pogląd ten znajduje także zastosowanie na gruncie obowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier, wyżej już powołanego, z tym zastrzeżeniem, że obecne rozporządzenie badanie kontrolne nazywa badaniem sprawdzającym. Wyniki takiego badania sprawdzającego jednostka badająca stwierdza w opinii zawierającej dane, o których mowa w § 1 ust. 3 (§ 7 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia). W świetle powyższych regulacji, materialnoprawną podstawą oceny wymagań dotyczących przedmiotowego automatu o niskich wygranych jest przepis art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, mimo że rejestracja tego automatu nastąpiła pod rządem przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Podstawę prawną cofnięcia rejestracji stanowi natomiast art. 23a ust. 7 ustawy, godnie z którym naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Ustalenie więc przez organ, że automat nie spełnia wymogów ustawowych jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji o cofnięciu rejestracji automatu do gier. Do wymogów ustawowych dla automatów do gier o niskich wygranych należą te, wskazane w przytoczonym wyżej przepisie art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, ograniczające wartość jednorazowej wygranej i wartość maksymalnej stawki w jednej grze. Zgodnie natomiast z art. 23b ust. 1 ustawy, na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać urządzenie lub automat badaniu sprawdzającemu. Stosownie do ust. 3 art. 23b, badanie sprawdzające przeprowadza jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. W świetle powyższej regulacji, dowodem mogącym stanowić podstawę ustalenia przez naczelnika urzędu celnego, że automat nie spełnia warunków określonych w ustawie może być wyłącznie opinia jednostki badającej, upoważnionej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Ustalenie takie nie może być dokonane na podstawie jakiegokolwiek innego dowodu. Powyższe oznacza, że Wydział Laboratorium Celnego przy Izbie Celnej w P spełnia wymagania ustawowe przewidziane w art. 23f ust. 1 pkt. 1 - 4 ustawy, dla jednostek badających upoważnionych przez Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Trafnie więc stwierdza WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r., II SA/Bk 851/12, że: "Organy prowadzące postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu nie mają uprawnienia do podważania czy weryfikacji upoważnień Ministra Finansów udzielonych jednostkom badającym do przeprowadzania badan automatów. Stąd zastrzeżenia strony co do obiektywizmu jednostki badającej, pozostającej w strukturach Służby Celnej, nie mogą stanowić dla organu wystarczającego uzasadnienia odmowy poddania automatu badaniu przez wyznaczoną jednostkę". Pogląd ten w pełni należy podzielić. Opinia biegłego R. R. nie ma i nie mogła mieć natomiast żadnej doniosłości prawnej w sprawie. Sprawozdanie z badania automatu – opinia z dnia 29 maja 2013 r., co dopiero wskazanej jednostki badawczej nie odwołuje się do niej. Wyniki czynności kontrolnych (z odtworzenia możliwości gry na przedmiotowym automacie), utrwalonych protokołem i na nośniku DVD weszły zaś w krąg okoliczności faktycznych sprawy, które zostały uwzględnione w ustaleniach i wnioskach jednostki badawczej, zawartych w sprawozdaniu z badania sprawdzającego z dnia 29 maja 2013 r. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Skoro – jak wynika z ustaleń jednostki badawczej - program gier na spornym automacie umożliwia rozgrywanie gier za stawkę o wartości wyższej niż wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze określonej w art. 129 ust. 3 ustawy, to okoliczność ta stanowiła podstawę do uznania, że automat nie spełnia warunków określonych w ustawie, a w efekcie obligowała właściwe organy do cofnięcia rejestracji automatu przed jej wygaśnięciem. Nie są więc trafne zarzuty podniesione w skardze – braku dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, skoro organ I instancji przeprowadził w tym zakresie dowód przewidziany prawnie z badania sprawdzającego. Strona skarżąca została też zawiadomiona o wyznaczonym na dzień 13 stycznia 2012 r. badaniu przedmiotowego automatu (zawiadomienie z dnia 30 grudnia 2011 r., doręczone 3 stycznia 201 r.; k. 62 akt administracyjnych) i miała zapewnioną możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego (postanowienie z dnia 12 czerwca 2013 r., k. 95 akt administracyjnych) przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Ustawa z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, która dodała do ustawy o grach hazardowych przepisy art. 23a-23f, stanowiące, co należy podkreślić, podstawę prawną cofnięcia rejestracji przedmiotowego automatu do gry została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod nr 2010/0622/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 239, poz. 2039 ze zm.). Z tego względu podniesione w tym zakresie w skardze zarzuty także nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.