III SA/Kr 1435/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na pismo Prezydenta Miasta z dnia 14 marca 2011r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). Pismem z dnia 7 września 2010r. T. P. zwróciła się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o zapewnienie bezpłatnego transportu dla jej syna K. ucznia klasy I Szkoły Podstawowej zgodnie z art. 17 ust. 2, ust. 3 i ust. 3a ustawy o systemie oświaty. Pismem z dnia 23 września 2010r. nr [...] Prezydent Miasta poinformował T. P., że zgodnie z art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty bezpłatny transport do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum przysługuje uczniom niepełnosprawnym realizującym specjalny tryb nauki. W związku z tym organ wezwał T. P. o dostarczenie orzeczenia o niepełnosprawności jej syna. W piśmie z dnia 1 października 2010r. P. P., reprezentowany przez adwokata, podtrzymał wniosek T. P. z dnia 7 września 2010r. Wyjaśnił, iż wraz z wnioskiem T. P. przedłożyła pismo Prezydenta Miasta z dnia 2 lipca 2010r. w sprawie skierowania do klasy integracyjnej oraz orzeczenie z dnia [...] 2009r. nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego, w którym określono rodzaj niepełnosprawności dziecka. W odpowiedzi Prezydent Miasta przesłał pismo z dnia 2 listopada 2010r. nr [...], w którym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 23 września 2010r. Pismem z dnia 16 listopada 2010r. pełnomocnik P. P. ponownie wniósł o zapewnienie bezpłatnego transportu do szkoły dla K. P. W odpowiedzi w piśmie z dnia 3 grudnia 2010r. nr [...] Prezydent Miasta stwierdził, iż strona w piśmie z dnia 16 listopada 2010r. nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności, które spowodowałyby zmianę dotychczasowego stanowiska organu. Pismem z dnia 25 lutego 2011r. pełnomocnik P. P. wezwał w jego imieniu Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa i zmiany zajętego w niniejszej sprawie przez organ stanowiska. W odpowiedzi Prezydent Miasta przesłał pismo z dnia 14 marca 2011r. nr [...], w którym podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 2 listopada 2010r. nr [...]. Pismem z dnia 18 kwietnia 2011r. P. P., w którego imieniu działał adwokat, wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta polegającą na tym, że organ, ostatecznie pismem z dnia 14 marca 2011r., odmówił uznania uprawnienia małoletniego K. P. do bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły, przysługujących mu na podstawie art. 17 ust. 3 i ust. 3a ustawy o systemie oświaty. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta do uznania uprawnienia małoletniego K. P. do bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły. Pismem z dnia 22 lipca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał pełnomocnika skarżącego o sprecyzowanie skargi poprzez wskazanie, czy jej przedmiotem jest akt Prezydenta Miasta odmawiający uznania uprawnienia małoletniego K. P. do bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły, czy też jest nim bezczynność Prezydenta Miasta i na czym ona polega. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2011r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż podstawę prawną skargi stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a jej przedmiotem jest odmowa uznania przez Prezydenta Miasta uprawnień małoletniego K. P. przysługujących mu na podstawie art. 17 ust. 3 i ust. 3a ustawy o systemie oświaty. Pismem z dnia 24 października 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał pełnomocnika skarżącego o podanie daty i numeru aktu Prezydenta Miasta będącego przedmiotem skargi. W piśmie z dnia 2 listopada 2011r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż przedmiotem skargi P. P. jest akt Prezydenta Miasta z dnia 14 marca 2011r. nr [...], który stanowi odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 25 lutego 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżone niniejszą skargą pismo Prezydenta Miasta z dnia 14 marca 2011r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Odpowiedź na wezwanie nie jest bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest ona również aktem prawa miejscowego ani też innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z treści art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie czynnością warunkującą skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Ma ono na celu stworzenie organowi możliwości zmiany swojego stanowiska. Organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa może uwzględnić wezwanie, podtrzymać swoje dotychczasowe stanowisko, albo pozostawić je bez odpowiedzi. Brak odpowiedzi organu nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi, na co wskazuje regulacja zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu odwoławczym, bo wezwanie nie uruchamia trybu odwoławczego, nie zastępuje i nie ma mocy dokonania zmiany w treści aktu objętego wezwaniem. Należy zatem stwierdzić, iż odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo organu nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 p.p.s.a., a w związku z tym skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.