III SA/Kr 1473/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata po wniesieniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego WSA z dnia 24 października 2014 r. w dniu 31 marca 2015 r. w sprawie ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r. znak: [....], [....], [....] i [....] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia oddalić wniosek Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dwoma synami i dwiema córkami. Ponadto zadeklarował brak nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych, zaś swoje miesięczne dochody oszacował na kwotę 529 zł zasiłku stałego i 140-200 zł zasiłku okresowego. Uzasadnienie swoich starań ograniczył do wzmianki, o zastosowaniu ustawy o pomocy społecznej na podstawie art. 79 Konstytucji. Referendarz sądowy WSA postanowieniem z dnia 24 października 2014 r. oddalił wniosek skarżącego ustanowienie adwokata oraz umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych. K. Ś. wniósł sprzeciw od orzeczenia referendarza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej "ppsa": Stosownie do art. 245 § 1 ppsa prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Art. 246 § 1 ppsa stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W swoim wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Należy jednak zauważyć, że skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. "a" ppsa, który stanowi, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skoro zatem skarżący korzysta w niniejszej sprawie z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy. Jeżeli natomiast chodzi o wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata, to Sąd uznał, że zastosowanie znajduje art. 247 ppsa, zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Wyjaśnić trzeba, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 ppsa jest więc dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt II FZ 109/12 oraz w powołanych tam innych orzeczeniach NSA). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 140/05 (powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO z dnia 30 czerwca 2014 r. znak: [....], [....], [....] i [....], stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącego od wymienionych w tym postanowieniu pism i decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Podkreślić trzeba, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż zaskarżone przez K. Ś. pisma i decyzje nie istnieją. W takiej sytuacji wniesione przez skarżącego odwołanie nie mogło zostać rozpoznane i należało stwierdzić jego niedopuszczalność. Skoro przedmiotowa skarga K. Ś. została wniesiona na postanowienie SKO stwierdzające niedopuszczalność odwołania od nieistniejących pism i decyzji, to, w ocenie Sądu, skarga ta jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 ppsa. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 247 ppsa i art. 260 ppsa.