III SA/Kr 151/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia NSA Piotr Lechowski WSA Tadeusz Wołek spr. AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2007 r. sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego " [...]" Spółka z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 28 lutego 2003 r. nr: [...] nr: [...] w przedmiocie długu celnego skargi oddala. "[...]" Sp, z o.o. w Urzędzie Celnym II w K., zgłaszała do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, towar określony jako syrop cukrowy z dodatkami chemicznymi: 1) w dniu [...].11.2002 r., według dokumentu SAD nr [...], 2) w dniu [...].11.2002 r., według dokumentu SAD nr [...]. Skarżąca zadeklarowała w zgłoszeniach celnych dla towaru kod [...] ze stawką celną obniżoną w wysokości 5%. Naczelnik Urzędu Celnego II w K. decyzjami z dnia: 1) [...].12.2002r. nr [...], 2) [...].12.2002r. nr [...], uznał przedmiotowe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanego kodu Taryfy celnej, stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego, ustalając kwotę długu celnego w wysokości: 1. [...] zł, 2. [...] zł. Sporny towar został zaklasyfikowany do kodu [...], ze stawką celną obniżoną w wysokości 30%. W uzasadnieniach decyzji organ celny l instancji wskazał, że z dołączonych do zgłoszeń celnych dokumentów, w szczególności z faktur, protokołów nr [...], nr [...] z kontroli importowanej partii produktu, orzeczeń nr [...], nr [...] o braku zastrzeżeń, co do jakości zdrowotnej importowanych środków spożywczych wydanych w dniu [...]11.2002 r., przez Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w B., certyfikatów jakości nr [...] i [...] z dnia [...].11.2002 r., nr [...] z dnia [...].11.2002r., wystawionych przez producenta, pisma Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. nr [...] z dnia [...].05.2002 r., opinii prof. Dr hab. W. W., pracownika Zakładu Biotechnologii i Mikrobiologii Żywności -Katedry Technologii i Oceny Żywności Szkoły Głównej Gospodarstwo Wiejskiego w W.-wynika, że przedmiotem zgłoszeń celnych był syrop cukrowy z cukru buraczanego z dodatkami chemicznymi. Przedmiotowy syrop, w składzie: - zawartość substancji suchych (BRIX) -69,00%, w tym - cukier 68,60 % -woda 31,00% - fosforan dwuamonowy 0,35% - pirosiarczyn sodu 0,05 % został zadeklarowany do kodu [...]. Zgodnie z brzmieniem Taryfy celnej, będącej załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11.12.2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 146, poz.1639 z późn. zm.), pozycja 2106 obejmuje " przetwory spożywcze gdzie indziej niewymienione ani niewłączone". Natomiast podpozycja 2106 90 obejmuje pozostałe przetwory spożywcze. Zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej (tom l), stanowiącymi na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 24.08.1999 r. obowiązujący akt prawny (Dz. U. Nr 74, póz. 830), pozycja 2106 obejmuje następujące przetwory spożywcze, pod warunkiem, że nie są one objęte jakąkolwiek inna pozycją w Nomenklaturze: przetwory spożywcze przeznaczone do spożycia przez ludzi, zarówno bezpośrednio, jak i po obróbce (takiej jak gotowanie, rozpuszczanie lub zagotowanie w wodzie, mleku itp.), przetwory składające się całkowicie lub częściowo ze środków spożywczych, stosowane do produkcji napojów lub przetworów przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Niniejsza pozycja obejmuje przetwory składające się mieszanin związków chemicznych (kwasów organicznych, soli wapniowych itd.) ze środkami spożywczymi (mąką, cukrem, mlekiem w proszku itp.), stosowane zarówno jako składniki produktów spożywczych, jak też dla polepszenia ich niektórych właściwości (wyglądu trwałości, itp.). Dlatego też, organ celny l instancji kierując się regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej uznał, że przedmiotowy syrop nie może być zaklasyfikowany do pozycji 2106 "przetwory spożywcze gdzie indziej niewymienione ani niewłączone", gdyż zgodnie z jej brzmieniem, warunek "gdzie indziej niewymienione ani niewyłączone" nie został spełniony, ponieważ syropy cukrowe w Taryfie celnej objęte są pozycją 1702. Regule 1 ORINS należy przypisać pierwszeństwo w stosunku do pozostałych reguł, ponieważ dalsze reguły ułożone są chronologicznie, opisując w sposób szczegółowy różne przypadki klasyfikacyjne. Potwierdza to komentarz dotyczący Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowane, zawarty w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej -Uwaga Wyjaśniająca (V) do reguły 1 ORINS, wskazując, iż brzmienie pozycji i wszystkich uwag do sekcji i działów z nimi związanych, jest najważniejsze, tzn. ma znaczenie podstawowe przy ustalaniu klasyfikacji. Pozycją 1702 Taryfy celnej obejmuje " Pozostałe cukry, łącznie z chemicznie czystymi laktozą, maltozą, glukozą i fruktozą, w postaci: syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; sztuczny miód zmieszany z miodem naturalnym lub nie; karmel". Zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej niniejsza pozycja obejmuje syropy sporządzone ze wszystkich cukrów (łącznie z syropem laktozowym i roztworami wodnymi innymi niż roztwory wodne chemicznie czystych cukrów z pozycji 2940), pod warunkiem, że nie zawierają dodatku aromatów i barwników. Pozycja ta obejmuje: - zwykłe syropy otrzymywane przez rozpuszczanie w wodzie cukrów objętych niniejszym działem, - soki i syropy otrzymane podczas ekstrakcji cukru z buraków, trzciny cukrowej, itd., które mogą zawierać jako zanieczyszczenia pektyny, substancje białkowe, sole mineralne, itp., - złocisty syrop, stołowy lub kulinarny syrop zawierający sacharozę i cukier inwertowany. Otrzymuje się go z syropu będącego pozostałością rafinacji cukru po krystalizacji i oddzieleniu cukru rafinowanego, albo cukru trzcinowego czy buraczanego przez inwersję części sacharozy lub dodanie cukru inwertowanego. Do pozycji 1702 należy, zatem klasyfikować syropy cukrowe ze wszystkich cukrów, pod warunkiem, że nie zawierają one dodatku aromatów lub barwników, bowiem brzmienie pozycji wyklucza ich obecność. Zgodnie z dokumentami załączonymi do zgłoszeń celnych, przedmiotowy towar jest syropem z cukru buraczanego z dodatkami chemicznymi (fosforan dwuamonowy 0,35%, pirosiarczyn sodu 0,05%), natomiast nie zawiera on aromatów ani barwników. Ponadto zgodnie z nomenklaturą za aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe uważa się takie preparaty, które przeznaczone są do konsumpcji jako napoje po zwykłym rozcieńczeniu z wodą lub dalszej obróbce. Na podstawie procentowego udziału poszczególnych składników syropu w suchej masie (cukier, dodatki), wynika, że 68,60 % składu stanowi cukier. Dodane do przedmiotowego syropu związki chemiczne - fosforan dwuamonowy E 343 i pirosiarczyn sodu E 223 posiadają właściwości konserwujące, przeciwutleniające, buforujące. Fosforan dwuamonowy to substancja wspomagająca spulchnienie i stabilizację ciasta oraz pożywka dla drożdży. Natomiast pirosiarczyn sodu, jako konserwant i przeciwutleniacz, może mieć zastosowanie m.in. przy utrwalaniu półproduktów spożywczych. Związki te przede wszystkim wpływają na trwałość środka spożywczego. Zgodnie z opinią prof. Dr hab. W. W. są one niezbędne do sporządzania nastawów winiarskich. Stanowisko skarżącej, że zawartość związków chemicznych w przedmiotowym syropie przekracza znacznie obowiązujące normy (wg rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27.12.2000r. - w sprawie wykazu dopuszczalnych ilości substancji dodatkowych i innych substancji obcych dodawanych do środków spożywczych a także zanieczyszczeń, które mogą znajdować się w środkach spożywczych lub używkach (Dz. U. z 2001 r., Nr 9, poz.72), ograniczając jego zastosowanie jedynie do procesu fermentacji, nie ma znaczenia dla klasyfikacji, ponieważ związki te nie wpłynęły na zmianę charakteru produktu i towar pozostaje nadal syropem cukrowym. Ponadto zgodnie z orzeczeniami nr [...], nr [...] o braku zastrzeżeń, co do jakości zdrowotnej importowanych środków spożywczych przedmiotowy syrop uzyskał zgodę Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na wprowadzenie do obrotu. Zdaniem organu celnego przeznaczenie importowanego syropu do produkcji w przemyśle winiarskim miałoby jedynie znaczenie wtedy, gdy sama Taryfa celna różnicowałaby w ten sposób klasyfikację towaru. Zgodnie ze swoim brzmieniem pozycja 1702 obejmuje m.in. "... syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących..." bez względu na przeznaczenie. Kserokopia litewskiej wiążącej informacji taryfowej przedłożona przez skarżącą nie zobowiązuje polskich organów celnych do stosowania kodu HS deklarowanego przez eksportera, ponieważ polskie przepisy prawne nie są tożsame z przepisami Litwy. Zgodnie z przepisem art.13 § 1 ustawy Kodeks celny, cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. W myśl art.13 § 3 pkt 4 tej ustawy, Taryfa celna obejmuje obniżone stawki celne określone w umowach zawartych między Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów. Stawki celne są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania. Dla przedmiotowego towaru, zgodnie z zapisem ust. 1 pkt d w związku z ust. 5 pkt 8 części pierwszej Postanowień wstępnych A Stawki celne i części drugiej -Tabela stawek celnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11.12.2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 146, póz. 1639 z późn. zm.) stawka celna obniżona została określona w Taryfie celnej oraz pochodzenie towaru zostało udokumentowane, zgodnie z wymogami określonymi w art. 16 pkt 1b i art. 21 pkt b umowy międzynarodowej - tj. Protokole 3 do Umowy o wolnym handlu miedzy Rzeczpospolitą Polską a Republiką Litwy (Dz. U. z 1996 r. Nr 158, póz. 807 i Dz. U. Nr 105 z 1998 r., póz. 657). Skarżąca złożyła odwołania od powyższych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w K. , zarzucając naruszenie art.65 §4 pkt 2b, art.85 §1 Kodeksu celnego oraz art. 121 §1, art.122, art.124, art.191 iart.197§1 Ordynacji podatkowej. W szczególności w odwołaniach podniosła zarzut nie powołania przez organ celny biegłego dla pełnej analizy składu spornego towaru. Brak opinii biegłego oraz negowanie przedstawianych przez skarżącą wyjaśnień bez uzasadnionych przyczyn stanowiło, zdaniem skarżącej naruszenie przepisów w zakresie swobodnej oceny materiału dowodowego określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Taki tryb postępowania naruszał zasady określone w art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej i kłóci się z zasadami demokratycznego państwa prawa zawartymi w art. 2 Konstytucji RP, a także zasadami praworządności formalnej wynikającymi z art. 7 Ustawy Zasadniczej. Skarżąca podniosła, że ze względu na wysoką zawartość dodatków chemicznych dodanych w celu końcowego wykorzystania, sporny towar zostaje pozbawiony cech czystego syropu możliwego do wykorzystania do bezpośredniego spożycia, a zatem należy go sklasyfikować do pozycji 2106. Prawidłowość klasyfikacji spornego towaru do pozycji 2106 potwierdzają zarówno wyjaśnienia tej pozycji (pkt B: "niniejsza pozycja obejmuje przetwory składające się z mieszanin związków chemicznych(kwasów organicznych, soli wapniowych, itd.) ze środkami spożywczymi (mąką, cukrem, mlekiem w proszku, itd.)", jak i opinia wydana przez Zakład Biotechnologii i Mikrobiologii Żywności Katedry Technologii i Oceny Żywności Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w W. podpisana przez prof. dr hab. W. W. Według tej opinii dodatki chemiczne znajdujące się w spornym towarze zmieniają skład syropu cukrowego, ograniczając jego zastosowanie do procesu fermentacji winiarskiej. Ponieważ syropy te nie spełniają wymagań stawianym syropom cukrowym ogólnego stosowania, dlatego też nie mogą być klasyfikowane do tego samego działu. Zdaniem skarżącej, spornego towaru nie należy klasyfikować do kodu PCN 1702, gdyż ustawodawca wskazał odrębną pozycję klasyfikacji taryfowej syropu barwionego i aromatyzowanego. Zarówno barwienie jak i aromatyzacja syropu może odbywać się również z użyciem substancji chemicznych. Zatem wolą ustawodawcy było wyłączenie z grupy syropów czystych używanych w przemyśle spożywczym do bezpośredniego spożycia lub wykorzystania, syropów zanieczyszczonych. Taką substancją jest sporny syrop. Zgodnie z intencją ustawodawcy syropy zanieczyszczone chemicznie, analogicznie jak barwione czy aromatyzowane klasyfikuje się do pozycji 2106 taryfy celnej. Skarżąca podkreśliła, że również Departament Środków Taryfowych i Pozataryfowych Głównego Urzędu Ceł, w piśmie z dnia [...].11.2000 r. Nr [...] zawarł stwierdzenie, że: "Do kodów [...], [...], [...], [...] klasyfikuje się natomiast: - aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe będące roztworami wodnymi cukru z dodatkiem naturalnych lub syntetycznych substancji nadających im smak (np. pewnych owoców lub roślin: malin, czarnej porzeczki, cytryny, mięty itp.), zawierające lub nie dodatek kwasu cytrynowego i konserwantów", uznać należy, że naturalne lub syntetyczne substancje - są związkami chemicznymi, które po dodaniu do produktu nadają mu smak lub aromat. Zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27.12.2000r. - w sprawie wykazu dopuszczalnych ilości substancji dodatkowych i innych substancji obcych dodawanych do środków spożywczych a także zanieczyszczeń, które mogą znajdować się w środkach spożywczych lub używkach, za barwniki - uznaje się preparaty otrzymywane ze środków spożywczych i innych naturalnych źródeł surowcowych uzyskane w procesie fizycznej i / albo chemicznej ekstraktacji, w której ekstrahuje się selektywnie pigmenty odpowiednio pod kątem ich odżywczych albo aromatycznych składników (np. żółć chinolinowa jest barwnikiem o symbolu E 104). Aromaty - to substancje spożywcze do nadania zapachu i lub smaku. Substancje aromatyczne są to substancje chemicznie zdefiniowane o właściwościach aromatyzujących. W związku z powyższym należy uznać barwiony syrop cukrowy z dodatkiem żółci chinolinowej -E 104 - za syrop z dodatkiem związku chemicznego. Importowany przez skarżącą towar zawiera związki chemiczne, nie nadające produktowi ani smaku, ani barwy. Zdaniem skarżącej w tej sytuacji organ celny wydał decyzje w oparciu o niedostateczny materiał dowodowy, a także błędną analizę posiadanego materiału dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się przeciwko stosowaniu w prawie daninowym zasady "in dubio pro fisco". Tym bardziej, że zagraniczne dokumenty, certyfikat producenta oraz Wiążąca Informacja Taryfowa Litewskich Władz Celnych potwierdzają rację skarżącej. Mając na uwadze harmonizację systemów celnych państw tworzących poszczególne grupy międzynarodowej współpracy i wymiany handlowej organ celny nie może odrzucać wskazań taryfikacyjnych innych organów celnych bez odniesienia się do merytorycznej strony podnoszonych w nich kwestii. Takie działanie organu celnego w przedmiotowej sprawie pozostaje w sprzeczności z zasadami określonymi w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, który nakazuje dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem skarżącej organ celny naruszył przepisy o właściwości, ponieważ dokonując ponownego wymiaru podatku VAT w przedmiotowych zgłoszeniach celnych dokonał obliczeń i wymiaru podatku VAT i zażądał jego wpłaty na swoje konto naruszając w ten sposób przepisy o właściwości w szczególności art. 11 c ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym: "Jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości". Właściwym w zakresie zmiany pierwotnego wymiaru podatku VAT był wyłącznie organ podatkowy. Zdaniem skarżącej powinno to doprowadzić do stwierdzenie nieważności decyzji. Po rozpatrzeniu odwołań Dyrektor Izby Celnej w K. decyzjami z dnia 28.02.2003r.: 1. nr [...], 2. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu celnego l instancji. W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skarżącej odnośnie klasyfikacji celnej spornego towaru wskazał, że deklarowana przez skarżącą podpozycja Taryfy celnej o kodzie 2106 90 98 O obejmuje: Przetwory spożywcze gdzie indziej niewymienione ani niewłączone: -Pozostałe [inne niż: koncentraty proteinowe i teksturowane substancje proteinowe: -Pozostałe [inne niż: fondue z sera; złożone preparaty alkoholowe, inne niż na bazie substancji zapachowych, w rodzaju używanych do produkcji napojów, aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe]: -Pozostałe [inne niż: niezawierające tłuszczów mleka, sacharozy, izoglukozy, glukozy lub skrobi lub zawierające w masie mniej niż 1,5 % tłuszczu mleka, 5% sacharozy lub izoglukozy, 5% glukozy lub skrobi]. Naczelnik Urzędu Celnego w K. ustalił klasyfikację produktu według kodu PCN 1702 90 99 O, która opisana została w następujący sposób: Pozostałe cukry, włącznie z chemicznie czystymi laktozą, maltozą, glukozą i fruktozą, w postaci stałej; syropy cukrowe niezawierające dodatku środków aromatyzujących lub barwiących; sztuczny miód, nawet zmieszany z miodem naturalnym; karmel: -Pozostałe, włącznie z cukrem inwertowanym i innymi cukrami oraz mieszankami syropów cukrowych, zwierającymi w masie, w stanie suchym, 50% fruktozy [inne niż: laktoza i syrop laktozowy; cukier klonowy i syrop klonowy; glukoza i syrop glukozowy niezawierające fruktozy lub zawierające w stanie suchym mniej niż 20% fruktozy w masie; glukoza i syrop glukozowy, zawierające w masie, w stanie suchym, powyżej 50%fruktozy, z wyłączeniem cukru inwertowanego]: -Pozostałe [inne niż: maltoza chemicznie czysta; izoglukoza; maltodekstryna i syrop maltodekstrynowy; sztuczny miód, również zmieszany z miodem naturalnym; karmel; syrop inulinowy. Wyjaśnienia do Taryfy celnej w uwagach dla pozycji 2106 (str. 205 - 208) stanowią, że pozycja ta obejmuje niektóre, niżej wymienione przetwory spożywcze, pod warunkiem, że nie są [one] objęte jakąkolwiek inną pozycją w Nomenklaturze. W uwadze 12 do pozycji (str. 207) wskazano, że niniejsza pozycja obejmuje preparaty do produkcji lemoniady lub innych napojów, składające się np. z aromatyzowanych lub barwionych syropów będących roztworami cukru z dodatkiem naturalnych lub 1 syntetycznych substancji nadających im smak, np. pewnych owoców lub roślin l (malin, czarnej porzeczki, cytryny, mięty itd.), zwierające lub nie dodatek kwasu cytrynowego i konserwantów. W pozostałych uwagach znajdują się informacje, zgodnie z którymi pozycja 2106 dotyczy preparatów służących do produkcji napojów lub przetworów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, pod warunkiem jednak, że są to dodatki słodzące lub aromatyzujące produkty finalne. Natomiast uwaga (B) do pozycji 1702 w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej informuje, że pozycja ta obejmuje syropy sporządzone ze wszystkich cukrów (łącznie z syropem laktozowym i roztworami wodnymi rnrtyurr rrfż roztwory wodne chemicznie czystych cukrów z pozycji 2940), pod warunkiem, że nie zawierają dodatku aromatów i barwników. Pozycja 2940 posiada następującą treść: Cukry, chemicznie czyste, inne niż sacharoza, laktoza, maltoza, glukoza i fruktoza; etery cukrów, acetale cukrów i estry cukrów i ich sole, inne niż produkty z pozycji 2937, 2938 lub 2939. Z powyższych uwag wynika, że przed zaklasyfikowaniem konkretnego produktu do pozycji 2106 należy dokonać eliminacji pozostałych pozycji Taryfy celnej. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrywany syrop jest mieszaniną sacharozy z wodą, z niewielkim dodatkiem środków chemicznych w postaci fosforanu dwuamonowego i pirosiarczynu sodu, przeznaczonym do fermentacji wyrobów winiarskich, po rozcieńczeniu i dodaniu soków owocowych. Fosforan dwuamonowy (diamonowy) E 342b wzbogaca mieszaninę o azot, konieczny dla zastosowania jej jako nastawu winiarskiego. Pirosiarczyn sodu (E 223) jest z kolei niezbędny podczas fermentacji nastawów winiarskich dla przeciwdziałania rozwojowi niepożądanej mikroflory. Syrop nie zawiera ani aromatów ani barwników. Okoliczność, że zawartość związków chemicznych dodanych do produktu przekracza znacznie obowiązujące normy, wykluczając możliwość zastosowania go do celów innych niż do fermentacji winiarskiej, nie wyklucza zaliczenia preparatu do pozycji 1702. Wyraźnie natomiast wskazano, że z zasady wszystkie syropy cukrowe, będące roztworami sacharozy w wodzie, zaliczane są do pozycji 1702. Dopiero dodatek substancji aromatyzujących lub barwiących powoduje konieczności rozważenia klasyfikacji według kodu PCN 2106. Nie zalicza się do takich substancji środków konserwujących ani będących pożywkami w fermentacji alkoholowej. Zupełnie bez związku ze sprawą pozostają rozważania zawarte w odwołaniach dotyczące syropu z dodatkiem żółci chinolinowej (E 104). Środek taki nie występuje w składzie spornego syropu. W odniesieniu do zarzutu niepełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, organ odwoławczy wskazał, że w treści oświadczeń składanych przez skarżącą w postępowaniu przed organem l jak i II instancji nie znalazły się stwierdzenia podważające skład chemiczny ustalony na podstawie zebranych dowodów. Ustaleń tych nie podważały również organy celne. Skoro, zatem uznano, że jest to okoliczność udowodniona i niesporna, tym samym brak podstaw do przeprowadzania dalszych badań i zasięgania opinii kolejnego biegłego. Byłoby to niezgodne z zasadą dążenia do możliwie szybkiego załatwienia sprawy w postępowaniu celnym. W odniesieniu do kompetencji rozstrzygania o klasyfikacji celnej organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 278 ustawy Kodeks celny, centralnym organem w sprawach celnych jest Minister Finansów, zaś organem celnym -Naczelnik Urzędu Celnego oraz Dyrektor Izby Celnej. Klasyfikacja towarów wg Nomenklatury Scalonej, jako jeden z elementów postępowania administracyjnego należy do prowadzących to postępowanie polskich organów celnych. Klasyfikacja towaru według kodu PCN dokonywana przez inne podmioty jest istotnym dowodem w sprawie, ale nie ma charakteru wiążącego dla rozstrzygnięcia. Również treść Aktu Potwierdzającego Klasyfikację Towaru, wydanego przez organy celne Litwy, nie jest wiążąca w postępowaniu celnym przed polskimi władzami celnymi. Zgodnie z obowiązującymi w Polsce zasadami klasyfikacji taryfowej sporny syrop należy zaklasyfikować odmiennie, niż zostało to wskazane w tym dokumencie zagranicznym. W niniejszej sprawie nie występują uzasadnione wątpliwości, których rozwiązanie wymagałoby sięgnięcia do wskazówek płynących z rozstrzygnięć obcych organów państwowych. Dowód ten został wzięty pod uwagę, ale ze względu na sprzeczność z obowiązującym prawem oraz stanem faktycznym, wnioski w nim zawarte zostały odrzucone. Tym samym zarzut niewłaściwego wyjaśnienia sprawy i naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniony. Skarżąca była informowana o stanie sprawy, udzielono jej również wszelkich koniecznych informacji i wyjaśnień. Podniesiony w odwołaniach zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej nie został w żaden sposób uprawdopodobniony. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ l instancji przepisów regulujących właściwość rzeczową w związku z obliczeniem kwoty podatku od towarów i usług stwierdził, że zgodnie z art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 10, póz. 50 z późniejszymi zmianami) organ celny zobowiązany jest do poboru podatków należnych z tytułu importu towarów oraz wpłaty kwoty tych podatków na rachunek urzędu skarbowego, właściwego ze względu na siedzibę organu celnego. Przepis ten stanowi podstawę do działania organu celnego jako inkasenta, którym zgodnie z art. 9 Ordynacji podatkowej jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego, obliczenie kwoty należnego podatku od towarów i usług oraz pobranie go mieściło się w ramach kompetencji ustawowych Naczelnika Urzędu Celnego l w K. Na powyższe decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. skarżąca wniosła skargi, domagając się ich uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych mające wpływ na wynik postępowania, tj. art. 121 §1, art. 122, art. 124, art. 131 § 3, art. 140, art. 191, art. 197 §1 ustawy-Ordynacja podatkowa. Skarżąca wskazała, że organ celny ustalił klasyfikację taryfową importowanego towaru w oparciu o jego nazwę i skład chemiczny przesądzając o klasyfikacji taryfowej do pozycji [...]. Przedmiotem sporu jest importowana mieszanina cukru oraz substancji chemicznych rozpuszczonych w wodzie (syrop cukrowy z dodatkiem substancji chemicznych). Zdaniem skarżącej tożsamość towaru nie została potwierdzona badaniami chemicznymi jego składu. Organ celny nie pobrał próbek towaru w celu ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotem importu jest syrop niemieszczący się w proponowanej przez skarżącą pozycji taryfy celnej. Organ zaznaczając, że przedmiotem sporu jest klasyfikacja towarowa, a nie skład chemiczny spornego towaru, ustalając skład towaru dał wiarę informacjom zawartym w dokumentach stanowiących podstawę do dokonania zgłoszeń celnych. Zdaniem skarżącej brak jest materiału dowodowego wykluczającego sporny towar z grupy syropów barwionych czy aromatyzowanych. Uznanie jego składu przez organ celny w oparciu o posiadany materiał dowodowy, wskazuje na konieczność zaakceptowania przez ten sam organ innych informacji, w tym dowodu w postaci zagranicznego WIT potwierdzającego zastosowaną przez skarżącą klasyfikację taryfową. Wybiórcze traktowanie części posiadanego materiału dowodowego oraz jego zastosowanie na klasyfikacyjne jest niezgodne z zasadą swobodnej oceny materiału do określonej przez art. 191 Ordynacji podatkowej, który nakłada na organ konieczności oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem skarżącej organ dopuści nadużycia prawa wywodząc, że okoliczności składu chemicznego jest dostatecznie udowodniona, a pozostałe okoliczności nie. Według dokumentu wskazującego na klasyfikację towarową wys przez zagraniczne władze celne kraju eksportu okoliczność ta w ocenie sl jest udowodniona i winna być traktowana za udowodnioną tak jak okoliczność chemicznego. Brak dostatecznego wyjaśnienia rozbieżności w kwestii trakti przez organ celny tego samego materiału dowodowego w sposób oczywisty zasady proceduralne określone w art. 122 Ordynacji podatkowej nakładające organ celny obowiązek podjęcia wszelkich możliwych działań w celu dok wyjaśnienia sprawy. Wobec uzasadnionych wątpliwości skarżącej, stosownym materiałem dowodowym w postaci zagranicznej wiążącej m taryfowej wydanej przez władze celne kraju eksportu oraz certyfikatu jakości wydanego producenta, nie można uznać stanowiska organu celnego 1B właściwe. Twierdzenie organu celnego, że przedmiotem sporu nie jest skład chemiczny a klasyfikacja taryfowa wskazuje na rozgraniczenie toku postępowania w celu ustalenia prawdy obiektywnej. Nie przekłada się to jednak na ustalenie jej na podstawie materiału dowodowego, a jedynie wskazuje na uznanie w sposób wybiórczy części okoliczności za nadające się do tego postępowania, a części za nadające się do uznania ich za udowodnione. Niezrozumiałe, zatem jest twierdzenie organu celnego, że skład chemiczny towaru nie ma w przedmiotowym sprawie znaczenia. Organ celny kierując się zasadą prawdy obiektywnej, mając na wadze powstałe wątpliwości winien powołać w oparciu o 197 § 1 Ordynacji podatkowej dowód w postaci biegłego dla przeprowadzenia przez niego stosownej analizy. Zawartość w spornym syropie dodatków chemicznych przekraczająca wielokrotnie dopuszczalne wartości związków chemicznych wskazuje. Że nie mogą one pochodzić z procesu produkcji spornego towaru, a zatem zostały dodane w celu uzyskania zamierzonego efektu i jego przeznaczenia, oraz końcowego zamierzonego efektu i jego przeznaczenia, oraz końcowego wykorzystania. W sposób zasadniczy sporny towar został pozbawiony cech czystego syropu do bezpośredniego spożycia. Zawartość środków chemicznych, zgodnie z wyjaśnieniami do taryfy celnej szczającej środki spożywczymi uje, że sporny syrop winien być klasyfikowany do pozycji 2106 -przetwory spożywcze gdzie indziej niewymienione ani niewłączone. Prawidłowość klasyfikacyjnej spornego towaru do wskazywanej przez skarżącą pozycji 2106 potwierdzają również wyjaśnienia tej pozycji w pkt. B. Zdaniem skarżącej prawidłowość deklarowanej klasyfikacji taryfowej potwierdza również opinia wydana przez Zakład Biotechnologii i Mikrobiologii Żywności Katedry Technologii i Oceny Żywności Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w W. podpisana przez prof. dr hab. W. W. W opinii tej stwierdzono m.in., że dodatki chemiczne znajdujące się w spornym towarze zmieniają skład syropu cukrowego, ograniczając jego zastosowanie do procesu fermentacji winiarskiej. Ponieważ syropy te nie spełniają wymagań stawianym syropom cukrowym ogólnego stosowania, dlatego też nie mogą być kwalifikowane do tego samego działu. W sposób jednoznaczny wyklucza ona proponowaną przez organ celny, z uwagi na brak dokonania przez organ celny przesądzenia klasyfikacji taryfowej, pozycję taryfy celnej obejmującą typowe syropy cukrowe. Uznanie, zatem przez organ celny na mocy art. 191 Ordynacji podatkowej pozwalającej na swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, stwierdzonych w wyniku zawężonego zakresu postępowania dowodowego okoliczności za wystarczająco udowodnionych, jest wobec braku przeprowadzenia dowodu w postaci opinii biegłego, niezgodne z prawem. Skarżąca podniosła, że ustawodawca wskazał pozycję odrębną klasyfikacji taryfowej syropu barwionego i aromatyzowanego. Barwienie i aromatyzacja syropu odbywa się z użyciem substancji chemicznych. Zdaniem skarżącej, wolą ustawodawcy było wyłączenie syropów zanieczyszczonych z grupy syropów czystych używanych w przemyśle spożywczym do bezpośredniego spożycia lub wykorzystania, określonych w pierwszej części pozycji taryfy celnej 1702. Ustawodawca ustanowił, zatem w sposób celowy pozycję taryfy celnej 1702 90 99 O -pozostałe, do której klasyfikować należy zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy celnej dla tej pozycji inne syropy cukrowe określone przez niego w trzech grupach (uwaga B) syropy cukrowe: (1) Zwykłe syropy otrzymywane przez rozpuszczenie w wodzie cukrów objętych niniejszym działem. (2) Soki i syropy otrzymane podczas ekstrakcji cukru z buraków, trzciny cukrowej, itd. Mogą one zawierać Jako zanieczyszczenia pektyny, substancje białkowe, sole mineralne, itd. (3) Złocisty syrop, stołowy lub kulinarny syrop zawierający sacharozę i cukier inwertowany. Otrzymuje się go z syropu będącego pozostałością rafinacji cukru po krystalizacji i oddzieleniu cukru rafinowanego, albo z cukru trzcinowego czy buraczanego przez inwersje części sacharozy lub przez dodanie cukru inwertowanego. Taką substancją jest przedmiot sporu taryfikacyjnego pomiędzy organem celnym a skarżącą. Zdaniem skarżącej ustawodawca klasyfikując syrop cukrowy z dodatkiem związków chemicznych nadających mu barwę lub aromat (aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe) do pozycji 2106 taryfy celnej potwierdził to w wyjaśnieniach do taryfy celnej przez użyte w nich określenie, że pozycja 2106; obejmuje przetwory składające się z mieszanin związków chemicznych ze środkami! spożywczymi. Bezspornym, zatem jest uznanie barwników i aromatów za związki) chemiczne. j Skarżąca jak w odwołaniach wskazała na pismo Departamentu Środków Taryfowych i Pozataryfowych Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].11.2000 r. zawierającej stwierdzenie, że; ! "Do kodów PCN 2106 90 30 O, 2106 90 51 O, 2106 90 55 O, 2106 90 59 O klasyfikuje się natomiast: - aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe będące roztworami wodnymi cukru z dodatkiem naturalnych lub syntetycznych substancji nadających im smak (np. pewnych owoców lub roślin: malin, czarnej porzeczki, cytryny, mięty itp.), zawierające lub nie dodatek kwasu cytrynowego i konserwantów". Dlatego też zdaniem skarżącej uznać należy, że naturalne lub syntetyczne substancje - są związkami chemicznymi, które po dodaniu do produktu nadają mu smak lub aromat. Skarżąca jak w odwołaniach powołała się również na treść rozporządzeń Ministra Zdrowia z dnia 27.12.2000r. - w sprawie wykazu dopuszczalnych ilości substancji dodatkowych i innych substancji obcych dodawanych do środków spożywczych a także zanieczyszczeń, które mogą znajdować się w środkach pożywczych lub używkach. Zdaniem skarżącej należy uznać barwiony syrop cukrowy z dodatkiem żółci cholinowej syrop z dodatkiem związku chemicznego. Powyższe wyjaśnienia oraz przedłożone certyfikaty producenta wskazują, że sporny zwiera związki chemiczne, czemu organ celny nie przeczy. Pomimo, nie nadają one produktowi ani smaku, ani barwy znajdują się one w jego chemicznym składzie. Skarżąca podniosła zarzut pozostawienia bez rozważenia podanego przfli skarżącą przykładu związku chemicznego o nazwie żółci cholinowej mieszczącej się w ramach definicji "barwniki" zgodnie z cytowanym rozporządzeniem. Uznanie przez organ celny, że przykład nie posiada związku ze sprawą, ponieważ brak jest substancji w składzie chemicznym spornego towaru i bez uzasadnienia odrzucił okoliczności wskazywanych przez skarżącą, wykracza poza ramy obowiązujący zasad prowadzenia postępowania dowodowego. Skarżąca wskazała związał podanego przez siebie przykładu z przedmiotem sporu, a organ celny, podejmując merytorycznych rozważań, odrzucił przykład ten z powodu braku formalnego związku ze sprawą. Skarżąca wskazała jak w odwołaniach na stworzenie przez ustawodawcę możliwości klasyfikacji towarowej, czyli utworzenie kodu PCN 2106-dla grupy przetworów spożywczych gdzie indziej niewymienionych ani niewłączonych, swoim brzmieniem obejmuje przetwory składające się z mieszanin związków chemicznych kwasów organicznych, soli wapniowych itd.) ze środkami spożywczymi (mąką, cukrem, mlekiem w proszku itd.)-stosowane zarówno jako składników spożywczych, jak też dla polepszenia niektórych właściwości (wyglądu trwałości td.). Zdaniem skarżącej organ celny opierając się na nieznanych dla skarżącej źródłach i niewskazanych materiałach literatury fachowej, uznał, że dodane związki chemiczne w postaci pirosiarczynu potasu i fosforanu dwuamonowego nie są konserwantami nadającymi produktowi trwałość i wygląd. Stwierdzenie to, nie poparte materiałem dowodowym niezgodne jest ze stanem faktycznym, gdyż w rzeczywistości związki chemiczne w postaci w/w w swojej charakterystyce są również konserwantami. Reasumując powyższy wywód w ocenie skarżącej, ustawodawca tworząc podpozycję taryfy celnej 2106 90 95 O wskazał na przynależność do niej, zgodnie z regułami klasyfikacji taryfowej, produktów zawierających związki chemiczne nadające tym produktom barwę i aromat. Ustawodawca wydzielił dodatkową podpozycję o kodzie 2106 90 98 O -pozostałe i w myśl Wyjaśnień do taryfy celnej klasyfikuje się do niej produkty składające się ze związków chemicznych zmieszanych ze środkami spożywczymi, co odpowiada charakterystyce oraz składowi chemicznemu spornego towaru. Związki te nadają również trwałość i wygląd, co jest zgodne z Wyjaśnienia do taryfy celnej do w/w pozycji wskazującymi również na fakt stosowania mieszaniny związków chemicznych ze środkami spożywczymi, a w związku z tym ich przynależność taryfową do tej pozycji. Kompozycja tych związków chemicznych tworząca substancję pomagającą w przetwarzaniu żywności lub jej składników, niemożliwą do spożycia jako składnik żywności, ma za zadanie osiągnięcie zamierzonego przez producenta końcowego efektu technologicznego. Dlatego też sporny towar nie może z uwagi na zawartość związków chemicznych być klasyfikowany do jakiejkolwiek innej pozycji taryfy celnej niż 2106. W ocenie skarżącej potwierdza to prawidłowość deklarowanej przez skarżącą pozycji taryfy celnej. Również wywód organu celnego zawarty w uzasadnieniu skarżonych decyzji, w sposób oczywisty potwierdza prawidłowość działania skarżącej, a powstaje w wyniku analizy zapisów treści tej taryfikacyjnej pozycji. Wynika z niej, że do pozycji 2106 90 98 O dopuszcza się klasyfikację spornego towaru. Organ celny w sposób nieświadomy sam przyznaje i stwierdza, że klasyfikacja do tej pozycji towaru będącego przedmiotem sporu jest możliwa i następuje na zasadzie zapisów treści: Pozostałe (inne niż: niezawierające tłuszczów mleka, sacharozy, izoglukozy, glukozy lub skrobi lub zawierające w masie mniej niż 1,5 % tłuszczu mleka, 5 % sacharozy lub izoglukozy, 5 % glukozy lub skrobi) Z treści tej wynika, że stanowi ona zaprzeczenie prezentowanego przez organ celny stanowiska. Zawarcie we wskazaniach tej pozycji zapisu o treści: "inne niż;...", w sposób oczywisty umożliwia klasyfikację taryfową spornego towaru, ponieważ pozycja ta wyklucza tylko wymienione w tym zapisie, przy zachowaniu składu chemicznego, grupy towarów. Naczelny Sąd Administracyjny, wypowiadał się wielokrotnie przeciwko stosowaniu w prawie daninowym zasady "in dubio pro fisco" stwierdzając, że wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść strony. Wątpliwości w przedmiotowym sporze zostały rozstrzygnięte z naruszeniem tego stanowiska. Skarżąca przedłożyła dodatkowe dokumenty w postaci certyfikatu producenta oraz Wiążącej Informacji Taryfowej Litewskich Władz Celnych, które potwierdzają prawidłowość działania skarżącej. Zdaniem skarżącej, organ nie dokonał analizy stanowiska zagranicznych organów celnych, których klasyfikacyjne wskazania zgodne są z zastosowaną przez skarżącą pozycją taryfy celnej. Powyższe potwierdzone zostało w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego sygnatura akt V 5 SA 2207/01. W wyroku tym Sąd uznał, że przy zasadniczym sporze dotyczącym charakteru poszczególnych składników importowanego produktu należało przeprowadzić ich badania laboratoryjne. Za błędne również uznał Sąd całkowite pominięcie WIT-u wystawionego przez zagraniczne władze celne. Wskazał, że, pomimo, iż nie wiąże on wprost polskich organów celnych, ale należało go przeanalizować i merytorycznie uzasadnić ewentualne jego odrzucenie. Mając na uwadze harmonizację systemów celnych państw tworzących szczególne grupy międzynarodowej współpracy i wymiany handlowej organ celny nie może odrzucać wskazań taryfikacyjnych innych organów celnych bez odniesienia się do merytorycznej strony podnoszonych w nich kwestii. Takie działanie organu celnego w przedmiotowej sprawie pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadami określonymi w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, który nakazuje dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Uznanie za słuszne i wystarczające przesądzeń klasyfikacyjnych wobec wielu wątpliwości, bez szczegółowego wyjaśnienia kwestii spornych stanowi o naruszeniu zasad postępowania administracyjnego. "Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego" (wyrok NSAz 12.11.1993r.,IISA1867/93). Odrzucenie zagranicznej wiążącej informacji taryfowej, bez wyjaśnienia i podania powodów zajęcia takiego stanowiska, było przedmiotem wielu postępowań przed Naczelnymi Sądami Administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku sygn. akt. V SA 2/02 stwierdził, że na organie celnym wydającym decyzje ciąży obowiązek wyjaśnienia sprzeczności WIT-u z odmiennym stanowiskiem prezentowanym przez organ celny. W pisemnym uzupełnieniu skarg skarżąca ponownie wskazała, że prezentowane przez organ celny stanowisko jest niezgodne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a skarżone decyzje nie zawierają uzasadnienia odmowy zastosowania wskazań klasyfikacyjnych mających swoje odniesienie do pozycji 2106 zawartych w Wiążącej Informacji Taryfowej wystawionej przez władze celne Litwy. Ponownie wskazała na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznające za błędne działanie organu polegające na całkowitym pominięcie WIT-u wystawionego przez zagraniczne władze celne oraz, że pomimo faktu, że nie wiąże on wprost polskich organów celnych, należało go przeanalizować i merytorycznie uzasadnić ewentualne jego odrzucenie. Brak merytorycznego odniesienia się organu celnego do kwestii poruszanych przez skarżącą i dowodu w postaci WIT-u wydanego przez litewskie organy celne wskazuje zdaniem skarżącej na nie posiadanie przez organ celny argumentacji prawnej możliwej do zajęcia i przeciwstawienia kontrargumentów do twierdzeń skarżącej. Zdaniem skarżącej nie bez znaczenia jest, że przepisy prawa na podstawie, których wydany został przedmiotowa Wiążąca Informacja Taryfowa obowiązują wszystkie państwa, które są członkami ustawodawstwa międzynarodowego w przedmiocie sporu, ratyfikowanego przez wewnętrzne regulacje prawne. Zarówno Litwa jak i Polska kierują się tymi samymi klasyfikacyjnymi zasadami i jest niezrozumiałe dla skarżącej bezwzględne odrzucenie litewskiego WIT-u. W sposób oczywisty stanowi to o działaniu organu celnego z pozycji "siły" i autorytetu formalnego. Bezspornym w sprawie jest przedmiot importu - syrop cukrowy z dodatkiem substancji chemicznych. Zdaniem skarżącej tabelaryczne-wzajemne przeciwstawienie pozycji taryfy celnej odnoszącej się do przedmiotu w sposób oczywisty wyklucza możliwość zastosowania pozycji celnej 1702 90 99 O przyjętej przez organ celny, tym bardziej, że wydany przez zagraniczne władze celne WIT oparty jest o te same zasady klasyfikacji taryfowej towarów. Za brakiem możliwości zastosowania kodu przyjętego przez organy celne przemawia fakt szczegółowego określenia procentowego udziału poszczególnych składników w produkcie, jak również specyfika składu chemicznego tych produktów. Zdaniem skarżącej, ustawodawca klasyfikując syrop cukrowy z dodatkiem związków chemicznych nadających mu barwę lub aromat (aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe) do pozycji 2106 taryfy celnej użył określenie, że pozycja obejmuje przetwory składające się z mieszanin związków chemicznych ze środkami spożywczymi. Bezspornym jest, zatem uznanie barwników i aromatów za związki chemiczne. W związku z tym, naturalne i syntetyczne substancje, które po dodaniu do produktu nadają mu smak, aromat - są związkami chemicznymi. Potwierdza to zarówno literatura fachowa jak i rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2000 r. w sprawie wykazu dopuszczalnych ilości substancji dodatkowych i innych substancji obcych dodawanych do środków spożywczych a także zanieczyszczeń, które mogą znajdować się w środkach spożywczych lub używkach. Zatem poza wątpliwością pozostaje fakt stworzenia przez ustawodawcę możliwości klasyfikacji towarowej, czyli utworzenie kodu PCN 2106 - grupy przetworów spożywczych gdzie indziej niewymienionych ani niewłączonych, która swoim brzmieniem obejmuje przetwory składające się z mieszanin związków chemicznych ze środkami spożywczymi stosowane zarówno jako składniki produktów spożywczych, jak też dla polepszenia niektórych właściwości. Ustawodawca wskazał poprzez utworzenie podpozycji taryfy celnej 2106 na przynależność do niej, zgodnie z regułami klasyfikacji taryfowej, produktów zawierających związki chemiczne nadające tym produktom barwę i aromat. Wydzielenie zaś jeszcze jednej dodatkowej podpozycji taryfy celnej 2106 90 98 O wskazuje zgodnie z jego składem chemicznym i charakterystyką, na przynależność do niej towaru, który jest przedmiotem sporu. Zawarte w nim związki chemiczne nadają mu również trwałość i wygląd, co jest zgodne z wyjaśnienia do taryfy celnej w zakresie w/w pozycji wskazującymi na fakt stosowania mieszaniny związków chemicznych ze środkami spożywczymi, a w związku z tym ich przynależność taryfową do tej pozycji. W kolejnym pisemnym uzupełnieniu skarg skarżąca podniosła, że organ celny nie stosuje się do rozporządzeń Komisji Wspólnot Europejskich załączając Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3482/89 z dnia 20 listopada 1989 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej. Zdaniem skarżącej, klasyfikacyjny wywód i przesądzenie o przynależności spornego towaru do pozycji 2106 został wydany przez Litewskie Organy Celne na podstawie w/w rozporządzenia, załączając pismo Ministerstwa Finansów Litwy wraz z tłumaczeniem. Polska jako członek Wspólnoty Europejskiej winna nie tylko zastosować wskazane wykładnie, ale także uznać wydany w przedmiotowej klasyfikacji WIT litewski. Komisja Wspólnot Europejskich uwzględniając rozporządzenie (nr EWG2658) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej stwierdza, że preparaty spożywcze zawierające w swoim składzie aspartam, acesulfan są klasyfikowane do kodu CN 2106 90 99 co zgodne jest z przepisami 1 i 6 zasad ogólnych dotyczących interpretacji Nomenklatury Scalonej. Z powodu zmiany właściwości produktu, traci on swój charakter jako cukier o kodzie CN 1701 i stanowi preparat spożywczy, a dodane substancje chemiczne stanowią tylko 0,8 % produktu gotowego (wynika to z uwag do pozycji 2106 póz. 10 akapit 2). Na podstawie powyższego zdaniem skarżącej, pomimo, iż w/w dodatki chemiczne w postaci aspartamu, acesulfanu nie są środkami aro barwiącymi, są natomiast związkami chemicznymi, ich dodanie w sposób zmienia charakter wyrobu, co powoduje zmianę jego klasyfikacyjnej pr To rozporządzenie dowodzi, że syrop cukrowy z dodatkami, których dodanie zasadniczo jego charakter, winien być klasyfikowany do pozycji 2106, klasyfikacji taryfowej spornego towaru dokonane poprzez analizę wyjaśnień do taryfy celnej oraz jej prawne usankcjonowanie w/cytowanego rozporządzenia w sposób oczywisty potwierdza zgłoszenia towaru polskim organom celnym. Ponadto klasyfikacja spornego towaru oparta została na wykładni nr referencyjny IE-02NT-14-1334-1 wydanej w dniu 12.04.2002 r. przez Klasyfikacji Stawek Irlandii z okresem jej ważności do dnia 11.04. Przedmiotowa wiążąca informacja taryfowa wskazuje w sposób jedno; towar będący przedmiotem sporu - produkt zawierający w składzie syrop z chemicznymi, winien być klasyfikowany do pozycji 2106. Wykładnia przedmiotowym WIT w sposób oczywisty wykazuje, ze zawarte w nim dodatki postaci - środków emulgujących, które są związkami chemicznymi (a chemiczne znajdują się w produkcie będącym przedmiotem sporu) przypór go do pozycji 2106,co w sposób oczywisty zaprzecza wywodom organu klasyfikującym przedmiot sporu do pozycji 1702 ale przecie wszystkim sposób klasyfikacji taryfowej zastosowanej przez skarżącą. Skarżąca podniosła również, że dokonana klasyfikacja przez spółkę oparta także na rozporządzeniu Komisji Wspólnotowej Nr 3482/89 z dnia 20 listopada r. dotyczącym klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej. Zdaniem skarżącej odrzucenie Wiążącej Informacji Taryfowej wydanej zagraniczne organy celne stanowić będzie o naruszeniu prawa spowodowane brakiem stosownej wiedzy na temat istniejących na polu międzynarodowym dotyczących klasyfikacji taryfowej spornego towaru. Niezależnie od powyższego art. 2 § 2 ustawy- Kodeks celny stanowi umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Polskę mają pierwszeństwa stosowaniu przed przepisami prawa krajowego. W świetle tej normy rozpór Komisji Wspólnotowej Nr 3482/89 z dnia 20 listopada 1989r. dotyczącego niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej oraz rozporządzenie Komisji Mr 2658/87, pierwszeństwo w stosowaniu przed normami prawa krajowego. Mając na uwadze dokonaną analizę całego materiału dowodowego, skarżąca wniosła o włączenie do materiału dowodowego przesyłanego w załączeniu urzędowego tłumaczenia WIT nr IE-02NT-14-1334-1 jako dowodu wskazującego na prawidłowość zastosowanej klasyfikacji taryfowej. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o ich oddalenie i wskazał na argumenty zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. W szczególności wskazał, że Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) zamieszczone we wstępie do Taryfy celnej, mają dla orzecznictwa organów celnych charakter wykładni normatywnej (wiążącej) w sprawach Mi celnej towarów i wymierzania należności celnych. Przedmiotem importu był towar określony w dokumentach dołączonych zgłoszenia celnego jako "syrop cukrowy z dodatkami chemicznymi", poza pozostaje skład w/w towaru, określony w certyfikatach jakości. Z dokumentów tych wynika, iż omawiany syrop zawiera w swoim składzie substancje suche - BRIX (69%), w tym: cukier (68,6%), woda (31,0%), fosforan dwuamonowy (0,35%), pirosiarczyn sodu (0,05%). Skarżąca domaga się, by przedmiotowy towar był klasyfikowany do pozycji 2106, która obejmuje: "Przetwory spożywcze gdzie indziej niewymienione ani niewłączone". Natomiast podpozycja 2106 90 obejmuje pozostałe przetwory spożywcze. Zgodnie z treścią Wyjaśnień do Taryfy celnej - tom l (załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24.08.1999r, Dz.U. Nr 74, poz.830), pozycja 2106 Taryfy celnej obejmuje następujące przetwory spożywcze, pod warunkiem, że nie są objęte jakąkolwiek inną pozycją w Nomenklaturze: A) przetwory przeznaczone do spożycia przez ludzi, zarówno bezpośrednio, jak i po obróbce (takiej jak gotowanie, rozpuszczanie lub zagotowanie w wodzie, mleku itp.); B) przetwory składające się całkowicie lub częściowo ze środków spożywczych, stosowane do produkcji napojów lub przetworów przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Niniejsza pozycja obejmuje przetwory składające się z mieszanin związków chemicznych (kwasów organicznych, soli wapniowych, itd.) ze środkami spożywczymi (mąką, cukrem, mlekiem w proszku itp.), stosowane zarówno jako składniki produktów spożywczych, jak też dla polepszenia ich niektórych właściwości (wyglądu, trwałości itd.). Tym samym z brzmienia pozycji 2106 Taryfy celnej, jak również z treści wspomnianych Wyjaśnień, wprost wynika warunek, iż zaklasyfikowanie danego towaru do tej pozycji będzie możliwe tylko wówczas, gdy towar ten nie został objęty inną pozycją Taryfy celnej. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy zdaniem organu odwoławczego, "przyporządkowanie" sprowadzonego przez skarżącą syropu cukrowego do w/w pozycji Taryfy celnej byłoby pod warunkiem, że nie został on objęty inną pozycją Taryfy. Taka sytuacja jednak - w ocenie Dyrektora Izby Celnej w K. - nie zachodzi w odniesieniu do spornego towaru ponieważ zgodnie z brzmieniem tej pozycji Taryfy celnej, obejmuje ona: "Pozostałe cukry, łącznie z chemicznie czystymi maltozą, glukozą i fruktozą, w postaci stałej; syropy cukrowe niezawierające środków aromatyzujących lub barwiących; sztuczny miód zmieszany z miodem naturalnym lub nie; karmel". Dodatkowo z treści Wyjaśnień do póz. 1702 Taryfy celnej (uwaga B) wynika, iż pozycja ta obejmuje syropy sporządzone ze wszystkich cukrów (łącznie z syropem laktozowym i roztworami wodnymi innymi niż roztwory wodne chemicznie czystych cukrów z pozycji 2940), pod warunkiem, że nie zawierają dodatku aromatów i barwników. W oparciu o zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, iż zgłoszony przez skarżącą do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym syrop jest mieszaniną sacharozy z wodą z niewielkim dodatkiem środków chemicznych w postaci fosforanu dwuamonowego i pirosiarczynu sodu. Istotne przy tym jest to, że syrop ten nie zawiera ani aromatów ani barwników. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w K., skoro przedmiotem importu był towar określony jako syrop cukrowy, który jest wymieniony w pozycji 1702 Taryfy celnej, i skoro przedmiotowy syrop spełniał warunki określone w treści Wyjaśnień do pozycji 1702 Taryfy celnej, to mając na względzie treść reguły 1 ORINS jak również brzmienie pozycji 2106 (i treść wyjaśnień do tej pozycji), należy uznać, że sporny syrop nie mógł być zaklasyfikowany do pozycji Taryfy celnej deklarowanej przez skarżącą. W skargach zarzucono, że tożsamość spornego syropu nie została potwierdzona badaniami chemicznymi jego składu, oraz że organ nie pobrał próbek towaru. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ odwoławczy wyjaśnił, iż weryfikacja zgłoszenia celnego w przedmiotowej sprawie została dokonana w trybie przewidzianym w art.70 Kodeksu celnego. Zgodnie z tym przepisem, po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może przystąpić do jego weryfikacji, polegającej w szczególności na; 1) kontroli zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów; organ celny może zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów w celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, 2) rewizji celnej towarów z możliwością pobrania próbek w celu przeprowadzenia ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli. Z literalnego brzmienia w/w przepisu jasno wynika, że pobranie przez organ celny próbek towaru przy przeprowadzaniu weryfikacji zgłoszenia celnego, jest jego uprawnieniem i organ ten nie jest zobligowany do przeprowadzania dalszej analizy zgłoszenia nie budzi zastrzeżeń. Ponieważ w omawianej sprawie do zgłoszenia celnego dołączone zostały certyfikaty jakości, określające skład chemiczny przedmiotowego syropu cukrowego, Naczelnik Urzędu Celnego II w K. uznał te dokumenty za wystarczające do ustalenia stanu towaru. Bezpodstawny jest zarzut, że organ celny zawarł w swoim rozstrzygnięciu twierdzenie zgodnie z którym, skład chemiczny towaru nie ma w przedmiotowym sporze znaczenia. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż zarówno w zaskarżonych decyzjach jak i w decyzji organu l instancji taki pogląd nie został wyrażony, a użycie sformułowania "skład chemiczny nie jest sporny", nie może być interpretowane jako kwestionowanie znaczenia tego składu dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Bezzasadnym jest również zarzut, że w ocenie organów związki chemiczne wchodzące w skład spornego towaru, tj. pirosiarczyn potasu i fosforan dwuamonowy, nie są konserwantami nadającymi produktowi trwałość i wygląd. W uzasadnieniu decyzji organu celnego l instancji znalazło się stwierdzenie, iż "Dodane do przedmiotowego syropu związki chemiczne - fosforan dwuamonowy E343 (0,35%) i pirosiarczyn sodu E223 (0,05%) mają właściwości konserwujące, przeciwutleniające, buforujące". Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organy celne obu instancji opinii taryfikacyjnej wydanej przez władze celne Litwy, Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił, iż udzielona przez wspomniane władze celne - na wniosek producenta -informacja taryfowa, nie wywołała skutków w sferze praw i obowiązków celnych skarżącej. Ta informacja była adresowana do litewskiego producenta towaru objętego informacją, i tylko w stosunku do niego wywoływała skutki prawne. W żadnym jednak razie informacja nie była wiążąca zarówno dla skarżącej jak również dla polskich organów, które korzystają z pełnej suwerenności w zakresie orzekania w sprawach celnych. Fakt udzielenia informacji taryfowej przez władze celne innego państwa, nie powoduje sam w sobie skutków w stosunku do podmiotów, które w świetle obowiązujących w Polsce przepisów Kodeksu celnego obowiązane są do dokonania prawidłowego zgłoszenia towaru do procedury celnej, w tym do określenia prawidłowego kodu taryfy celnej. Tym samym w ocenie Dyrektora Izby Celnej w K., skarżąca nie mogła skutecznie korzystać z tej adresowanej do innego podmiotu i wydanej przez władze innego państwa zwłaszcza, że wydano ją w indywidualnej sprawie. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, iż w zakresie klasyfikacji taryfowej spornego syropu cukrowego, organy celne nie były również związane opinią prof. Dr hab. W. W. W końcowej części tej opinii wyrażono pogląd , że dodatki chemiczne w ilościach znajdujących się w ilościach znajdujących się w opiniowanym syropie , celowe z punktu widzenia technologii winiarstwa, zmieniają skład syropu ograniczając jego zastosowanie do procesu fermentacji winiarskiej. Podniesiono również iż z uwagi na fakt, że przedmiotowy syrop " cukrowym ogólnego stosowania, dlatego też nie może być zakwalifikowany do tego działu. Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił, iż zgodnie z art. 279 Kodeksu celnego organami celnymi są naczelnik urzędu celnego - jako organ pierwszej 'instancji oraz dyrektor izby celnej – jako organ odwoławczy. Do zadań tychże organów należy m. in. dokonywanie wymiaru i poboru należności celnych. Jednym zaś z elementów prowadzonego przez te organy postępowania jest klasyfikacja towarów wg Nomenklatury Scalonej. Natomiast klasyfikację towaru według kodu PCN dokonaną przez inne podmioty, należy organu wydającego rozstrzygnięcie. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w K. podniósł, iż kryterium przeznaczenia przedmiotowego syropu - do którego w swojej opinii odnosi się prof. dr hab. W. W. - nie może być decydującym przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej tego towaru. Taryfa celna nie różnicuje, bowiem towarów w zależności od ich przydatności i celów wykorzystania. Natomiast wspomnianą klasyfikację przeprowadza się w oparciu o zakres przedmiotowy towaru. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25.07.1996r. w sprawie V S.A. 1504/94 (ONSA 1995, nr 4, póz. 172), kryterium przeznaczenia wyznaczać winien nie nabywca towaru (importer), lecz jego producent. W sytuacji, bowiem pozostawienia importerowi możliwości deklarowania przy odprawie celnej przeznaczenia towaru i uznania takiego oświadczenia za wiążące dla organów celnych w zakresie dokonywanej klasyfikacji taryfowej, doszłoby do sytuacji pozwalającej na zupełnie swobodną i uchylającą się spod kontroli możliwość wpływania osób zainteresowanych na wysokość długu celnego, co zaprzecza istocie prawa celnego, którego znacząca funkcją jest funkcja fiskalna (podobnie wyrok NSA z dnia 24.09.2002r. sygn. akt V S.A 2206/01) Odnosząc się do zarzutu naruszenie przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 122 Ordynacji podatkowej i wynikającej z niego zasady prawdy obiektywnej oraz przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w tym art.180, art. 191 i art. 197 w/w ustawy, Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił, że w doktrynie wskazuje się, że organ dokonując oceny dowodów, powinien kierować się wiedzą oraz zasadami doświadczenia życiowego, jak również winien zachować określone reguły. Do reguł tych należą m.in. wymóg oparcia rozstrzygnięcia na wszechstronnej ocenie zebranego materiału dowodowego oraz przeprowadzenia rozumowania z zasadami logiki. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w K., wniosek wyprowadzony przez organy celne obu instancji z zebranego materiału dowodowego, odnośnie klasyfikacji spornego towaru do pozycji 1702 Taryfy celnej, nie wykraczał poza swobodną ocenę dowodów (art.191 Ordynacji podatkowej). Odnosząc się do zarzutu odstąpienia przez organy celne od przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił, iż dokonując Klasyfikacji taryfowej towarów wprowadzanych na polski obszar celny, organy celne zobowiązanne są do przestrzegania obowiązujących dacie zgłoszenia przepisów prawa, a w szczególności Kodeks celny oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia taryfy celnej. 19 Okolicznością bezsporną jest, że przedmiotowy syrop nie zawiera ani aromatów barwników. Mając na uwadze powyższe zgodzić należy się ze stanowiskiem organowi celnych, że prawidłową klasyfikacją dla przedmiotowego towaru jest kod 1702 Taryfy celnej. Do tej pozycji należy klasyfikować syropy cukrowe ze wszystkich cukrów niezawierające dodatku aromatów lub barwników, chociaż mogących zawierać dodatki chemiczne jak pirosiarczyn potasu lub fosforan dwuamonowy, które to substancje mają właściwości konserwujące, przeciwutleniające, buforujące. Odnośnie pozostałych zarzutów skarg tj. nie ustalenia tożsamości towaru i rm przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w tym zakresie, Sąd podzielił stanowisko organów celnych, iż nie zachodziła taka konieczność z uwagi na stwierdzenie składu towaru innymi dowodami. W szczególności Sąd podziela stanowisko organów, za weryfikacja zgłoszeń celnych w przedmiotowej sprawie została dokonana w trybie przewidzianym w art.70 Kodeksu celnego. Zgodnie z tym przepisem, po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może przystąpić do jego weryfikacji, polegającej w szczególności na: 1) kontroli zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów; organ celny może zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów w celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, 2) rewizji celnej towarów z możliwością pobrania próbek w celu przeprowadzenia ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli. Z literalnego brzmienia tego przepisu jasno wynika, że pobranie przez organ celny próbek towaru przy przeprowadzaniu weryfikacji zgłoszenia celnego, jest jego uprawnieniem i organ ten nie jest zobligowany do przeprowadzania dalszej analizy zgłoszonego towaru, w szczególności zaś, gdy jego stan nie budzi zastrzeżeń. Ponieważ w omawianej sprawie do zgłoszeń celnych dołączone zostały certyfikaty jakości, określające skład chemiczny przedmiotowego syropu cukrowego, Naczelnik Urzędu Celnego II w K. uznał te dokumenty za wystarczające do ustalenia stanu towaru. Zgodnie z treścią art. 197 Ordynacji podatkowej-opinie biegłych pomocne są wówczas, gdy zachodzą wątpliwości dotyczące przedmiotu importu oraz ustalenia jego tożsamości a takich wątpliwości w rozpoznawanej sprawie nie było. Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Celnej w K. co do zarzutu pominięcia przez organy celne obu instancji opinii taryfikacyjnej wydanej przez władze celne Litwy. Udzielona przez litewskie władze celne - na wniosek producenta - informacja taryfowa, nie wywołała skutków w sferze praw i obowiązków celnych skarżącej. Ta informacja była adresowana do litewskiego producenta towaru objętego informacją i tylko w stosunku do niego wywoływała skutki prawne. W żadnym jednak razie informacja nie była wiążąca zarówno dla skarżącej jak również dla polskich organów celnych, które korzystają z pełnej suwerenności w zakresie orzekania w sprawach celnych. Fakt udzielenia informacji taryfowej przez władze celne innego państwa, nie powoduje sam w sobie skutków w stosunku do podmiotów, które w świetle obowiązujących w Polsce przepisów Kodeksu celnego obowiązane są do dokonania prawidłowego zgłoszenia towaru do procedury celnej, w tym do określenia prawidłowego kodu taryfy celnej. Tym samym, skarżąca nie mogła skutecznie korzystać z tej adresowanej do innego podmiotu i wydanej przez władze innego państwa zwłaszcza, że wydano ją w indywidualnej sprawie. Dokument ten wydany przez litewskie władze celne nie jest normą prawną natomiast zgodnie z przepisem art. 120 Ordynacji podatkowej stosowanym odpowiednio zgodnie z dyspozycją art.262 Kodeksu celnego, do postępowań w sprawach celnych- organy celne działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z przepisem art.5 Kodeksu celnego wiążąca informacja taryfowa jest to decyzja administracyjna, wydana na wniosek strony, w indywidualnej sprawie, która wiąże organy celne oraz osobę. Stosowana jest w odniesieniu do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona. Decyzja litewskich władz celnych nie jest, zatem wiążąca dla polskich władz celnych. Podobnie Sąd odnosi się do wskazywanego przez skarżącą dokumentu BTI nr referencyjny [...] wydanego w dniu [...].04.2002r. przez Oddział Klasyfikacji Stawek Irlandii. Ocena opinii prof. dr hab. W. W., dokonana przez organy celne nie budzi zastrzeżeń, bowiem ilość dodatków chemicznych znajdujących się w spornym syropie, ograniczające jego zastosowanie, nie jest kryterium decydującym o klasyfikacji taryfowej tego towaru, decyduje o tym zakres przedmiotowy, a nie przeznaczenie. Trafnie również Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 279 Kodeksu celnego organami celnymi są naczelnik urzędu celnego - jako organ pierwszej instancji oraz dyrektor izby celnej - jako organ odwoławczy. Do zadań tychże organów należy m.in. dokonywanie wymiaru i poboru należności celnych. Jednym zaś z elementów prowadzonego przez te organy postępowania jest klasyfikacja towarów wg Nomenklatury Scalonej. Natomiast klasyfikację towaru według kodu PCN dokonaną przez inne podmioty, należy uznać jedynie za podlegający ocenie dowód w konkretnej sprawie, nie mający charakteru wiążącego dla organu wydającego rozstrzygnięcie. Sąd podzielił również stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że przedmiotem postępowania przed organami celnymi była sprawa indywidualna w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym. Taki sam indywidualny charakter mają orzeczenia sądów administracyjnych. Dlatego też powołany przez skarżącą wyrok WSA w Białymstoku nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Ponadto wyrok ten dotyczył klasyfikacji towaru o nazwie [...] o składzie: cukier 96%, kwasek cytrynowy 3,8%. Strona tego postępowania wnioskowała o zaklasyfikowanie towaru do pozycji 1701 a więc innej aniżeli wskazywana w niniejszej sprawie 1702, natomiast organ ceny w zaskarżonej decyzji dokonał klasyfikacji towaru do pozycji 2106. Zdaniem Sądu nie są zasadne zarzuty skarg wskazujące na naruszenie przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 122 Ordynacji podatkowej i wynikającej z niego zasady prawdy obiektywnej oraz przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w tym art. 180, art. 191 i art. 197 w/w ustawy. Organ dokonując oceny dowodów, powinien kierować się wiedzą oraz zasadami doświadczenia życiowego, jak również winien zachować określone reguły. Do reguł tych należą m.in. wymóg oparcia rozstrzygnięcia na wszechstronnej ocenie zebranego materiału dowodowego oraz przeprowadzenia rozumowania z zasadami logiki. W ocenie Sądu wniosek wyprowadzony przez organy celne obu instancji z zebranego materiału dowodowego, odnośnie klasyfikacji spornego towaru do pozycji 1702 Taryfy celnej, nie wykraczał poza swobodną ocenę dowodów wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu w przedmiotowych sprawach nie została naruszona zasada zaufania do organów państwa wynikająca z art. 121 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że niezadowolenie skarżącej z rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonych decyzjach organu II instancji, niezgodnie z jej oczekiwaniami, nie może być uznane za naruszenie w/w zasady, jak i zasady praworządności zawartej w art.120 Ordynacji podatkowej, ani też zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art.122 ustawy. Sąd nie stwierdził w organów celnych naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wynik sprawy. Dokonana przez organ odwoławczy ocena wiarygodności dowodowej zebranych w toku postępowania dowodów nie nasuwa zastrzeżeń. jej zupełności oraz zgodności ze wskazaniami wiedzy, nie daje, zatem uznania jej za dowolną. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, póz. 1270)-orzekł jak w sentencji.