III SA/Kr 1552/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. R. Firma "A" na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 lipca 2014r. nr [ ] w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym skargę oddala Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 7 lipca 2014r. znak [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r., znak [...] zmieniające dane zawarte w zgłoszeniu celnym do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu SAD [...] z dnia 25 lutego 2011r. w ten sposób , że pole 44 (dodatkowe informacje) : jest 071V=+1500,00 1DK7-FV/140/2011, a winno być 071V=+3000,00 1DK7-FV/140/2011, FV/147/2011. Powyższe postanowienia zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny ustalony przez organy celne : W dniu 25 lutego 2011 r. skarżąca B. R. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa A B. R. z B, działająca za pośrednictwem Agencji Celnej nr [...] D Sp. z o. o. z siedzibą w K, na podstawie dokumentu SAD [...] dokonała zgłoszenia celnego do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towaru opisanego w zgłoszeniu jako obuwie dziecięce z podeszwami zewnętrznymi i cholewkami z tworzywa sztucznego (13.320 par). Do przedmiotowego zgłoszenia celnego została dołączona m.in. deklaracja wartości celnej, faktura handlowa nr [...] z dnia 21 stycznia 2011, opiewającą na kwotę 3.996,00 USD (na warunkach CIF H wg Incoterms 2000), packing list, morski list przewozowy nr [...] wystawiony w dniu 25 października 2011r., list przewozowy CMR nr [...] wystawiony w H w dniu 24 lutego 2011r., fotokopia faktury VAT nr [...] z dnia 24 lutego 2011r. wystawiona za usługę transportową ww. towaru na trasie H - C na kwotę 1.500,00 zł (towar przewożony w kontenerze nr [...]). Towar został zwolniony do wnioskowanej procedury W wyniku kontroli celnej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w B w firmie skarżącej ujawniono zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów fakturę z tożsamym numerem i datą , jak faktura transportowa załączona do ww. zgłoszenia celnego oraz drugą, także zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów, fakturę wystawioną w dniu 25 stycznia 2011 r., nr [...]. Obie faktury opiewały na tę samą kwotę 1.500,00 zł, wystawione były przez tego samego przewoźnika, tj. D Sp. z o. o. z siedzibą w S, dotyczyły przewozu kontenera o tych samych numerach identyfikacyjnych, tj. [...], na tej samej trasie przewozu z H do miejscowości C. Różnica między tymi fakturami polegała na różnych ich numerach i datach wystawienia oraz na tym, że druga z faktur ujawniona w trakcie kontroli w firmie skarżącej , pomimo że została zaewidencjonowana w księgach rachunkowych , nie została przedstawiona organowi celnemu wraz ze zgłoszeniem celnym w dniu [...] 2011r. W wyniku ustaleń pokontrolnych stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zadeklarowanych w polu 44 przedmiotowego dokumentu SAD kosztów transportu, gdzie pod kodem 071V wskazano koszty transportu na łączną kwotę 1.500,00 zł. Stwierdzone nieprawidłowości zostały opisane w Protokole kontroli nr [...] z dnia 28 grudnia 2012r. Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń kontroli, nie wniosła zastrzeżeń, ani wyjaśnień do ww. protokołu. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego, postanowieniem znak [...] z dnia [...] 2013 r., wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego, a następnie w dniu [...] 2014 r. wydał postanowienie znak [...], którym zmienił nieprawidłowe dane zawarte w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. Organ celny w pozycji 1 dokumentu SAD, w polu 44 zamiast zadeklarowanych kosztów 071V=+1.500,00 zł, ustalił koszty określone jako 071V=+3.000,00 zł. W ocenie organu I instancji , przewozu towarów w kontenerze nr [...] dokonano transportem drogowym z H ( Niemcy ) do W w Polsce za kwotę łączną 3000,00 zł , zgodnie z fakturami [...] z dnia 24 lutego 2011r. i [...] z dnia 25 lutego 2011r. , wystawionymi przez firmę D Sp. z o.o.. Przewozu towaru na całej trasie jako podwykonawca dokonała firma Usługi Transportowe J J. K. za kwotę 1.845 zł – faktura VAT nr [...] z dnia 28 lutego 20112r. wystawiona na rzecz firmy D Sp. z o.o. W świetle wyjaśnień przewoźnika oraz importera , przewozu ww. kontenera dokonano na trasie H – W, bez przeładunku w C; nie było wystawionej innej faktury na odcinku C – W. W związku z powyższym – w ocenie organu - należało dokonać zmian w zgłoszeniu celnym uwzględniające powyższe okoliczności. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art.120, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U.2012.749) i wniosła o jego uchylenie i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca podniosła , że pomimo iż przepisy Ordynacji podatkowej nakładają na organy podatkowe obowiązki wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w niniejszej sprawie organ celny w prowadzonym postępowaniu oparł się jedynie na pisemnym oświadczeniu przewoźnika , bez wnikliwej analizy dokumentów , a w szczególności bez uwzględnienia okoliczności , że druga faktura została wystawiona pomyłkowo ( co wynikało z przesłuchania P. G. z firmy D Sp. z o. o.). Dyrektor Izby Celnej utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i organ I instancji dokonał prawidłowej zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym SAD nr [...] z dnia [...] 2011 r. W niniejszej sprawie stan faktyczny został ustalony w oparciu o analizę dokumentacji finansowo - księgowej firmy skarżącej ,w której ujawniono zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów fakturę o numerze [...] z dnia 25 lutego 2011r., wystawioną przez D Sp. z o. o. z siedzibą w S. Przedmiotowa faktura wystawiona była na firmę skarżącej tj. F.H. A z siedzibą w B, za usługę transportową na odcinku H - C, za transport kontenera nr [...]. Faktura ta dotyczyła zgłoszenia celnego z dnia [...] 2011r., nr [...]. W ocenie organu odwoławczego , faktura zadeklarowana w ww. zgłoszeniu celnym tj. nr [...] z dnia [...] 2011r., jak i faktura ujawniona w wyniku kontroli w firmie skarżącej tj. nr [...] z dnia [...] 2011r. – obie zaewidencjonowane w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów – dokumentowały koszty transportu towaru poniesione na terenie Wspólnoty do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju. Przedmiotem analizy organu celnego były również dokumenty dołączone do zakwestionowanego zgłoszenia celnego , m.in. list przewozowy CMR z dnia 24 lutego 2011 r. wystawiony przez firmę Usługi Transportowe J J. K., Ł, ul. N, w którym w polu 3 "Miejsce przeznaczenia (miejscowość, kraj)" nie dokonano żadnych wpisów, natomiast w polu 2 (odbiorca) widniały dane adresowe firmy skarżącej tj. Firmy Handlowej A B. R. w B.. Analizie poddano także kserokopię faktury VAT z dnia 24 lutego 2011 r. nr [...]. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił , że przewóz towaru objętego zakwestionowanym zgłoszeniem celnym został wykonany przez podwykonawcę usługi transportowej tj. firmę Usługi Transportowe J J. K. na trasie H – C; rozliczenie tej usługi nastąpiło na podstawie faktury przewozowej z dnia 28 lutego 2011r., nr [...] na kwotę 1.845,00 zł (w tym VAT 345,00 zł). W związku z powyższym , w ocenie organu odwoławczego , uzasadniona była zmiana zapisów w dokumencie SAD w zakresie kosztów transportu towaru poniesionych przez importera do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju (kod 071V). I tak w pozycji 1 SAD, w polu 44 zamiast zadeklarowanych kosztów 071 V=+1.500,00 należało przyjąć koszty określone jako 071V=+3.000,00. Ponadto Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia , że ustalenie kosztów transportu jest jednym z elementów podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług w imporcie . Dla poprawnej kalkulacji podatku koniecznym jest uwzględnienie składników wymienionych w art. 29 ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2004.535). Z przepisu tego wynika, że podstawa opodatkowania importu towarów obejmuje - o ile elementy takie nie zostały włączone do wartości celnej - prowizję, opakowania, transport i koszt ubezpieczenia. Dolicza się również opłaty oraz inne należności określone w odrębnych przepisach, jeżeli organy celne zostały zobowiązane do ich poboru (art. 29 ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług). Koszty dodatkowe wymienione w art. 29 ust. 15 ww. ustawy, to: prowizja, transport i ubezpieczenie, zwiększają podstawę opodatkowania, jeżeli zostały one poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Organ odwoławczy podniósł , że jednym z elementów podstawy opodatkowania jest transport poniesiony do miejsca przeznaczenia w kraju , przez które rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane ( art. 29 ust. 15 ww. ustawy) . W niniejszej sprawie , jak wynika z akt sprawy , transport towaru odbywał się na obszarze Wspólnoty z H do miejscowości C. Powyższa okoliczność wynika z faktury VAT na usługę transportu wystawiona zarówno przez D Sp. z o. o. , jak i faktura VAT wystawiona przez podwykonawcę tej usługi transportowej , tj. przez firmę Usługi Transportowe J J. K. z siedzibą w Ł. Organ celny przyznał, że w toku postępowania podwykonawca usługi transportowej J. K. oświadczył, że "docelowym miejscem rozładunku kontenera [...] była W., na całej trasie kontener przewożony był przez moją firmę." Ponadto skarżąca w toku postępowania również oświadczyła , że towar był przewożony na trasie H - W. Odnosząc się do powyższego, zdaniem organu z żadnych dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania nie wynika jednak, że przewóz towaru faktycznie objął deklarowany odcinek, tj. do W. Organ ponadto podniósł , że ani J. K. , ani firma D Sp. z o.o. nie wyjaśnili , dlaczego na wystawionych fakturach wskazano , że przewóz odbywał się na trasie H - C , skoro – jak twierdzili - docelowym miejscem rozładunku kontenera [...] była W. W toku postępowania nie przedstawiono dodatkowej faktury na przewóz przedmiotowego kontenera na trasie C – W. Na pytanie organu, dlaczego na ten sam przewóz wystawiono dwie faktury transportowe, Prezes Spółki D Sp. z o.o. stwierdził , że była to pomyłka w księgowaniu . Mając na uwadze powyższe okoliczności organ pierwszej instancji zasadnie – zdaniem organu odwoławczego – zmienił w dokumencie SAD w polu 44 zapisy dotyczące kosztów transportu poniesione przez skarżącą jako importera do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju i zamiast zadeklarowanych kosztów 071V =+1.500,00 -- przyjął koszty określone jako 071V=+3.000,00. Dyrektor Izby Celnej podniósł, że ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług w imporcie uwzględnia się wartość celna towaru powiększoną o należne cło (art. 29 ust.13 ustawy), przy uwzględnieniu dodatkowych kosztów wymienionych w art. 29 ust.15 ustawy , a to prowizji , transportu i ubezpieczenia , które zwiększają podstawę opodatkowania , jeżeli zostały one poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Pierwszym miejscem przeznaczenia jest zdefiniowane jako miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie , na podstawie którego towary są importowane. W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wykazało , że transport towaru na obszarze Wspólnoty odbywał się z Hamburga do miejscowości C, które należało uznać za pierwsze miejsce przeznaczenia na terytorium kraju w rozumieniu art.29 ust.15 ustawy. Stan faktyczny w niniejszej sprawie wynikał z ustaleń pokontrolnych oraz ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Organ pierwszej instancji , w ocenie organu odwoławczego , nie naruszył ani przepisów materialnych , ani proceduralnych i brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Na powyższe postanowienie wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art.120, 122, 180, 187§ 1, 188 i art.145 § 2ustawy z dnia29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (DZ.U. 2012.749) oraz błędne i dowolne ustalenie stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi podniesiono , że koszty transportu ustalone przez organy celne wynikały z błędnego wystawiania faktur przez przewoźników , co nie zostało w należyty sposób wyjaśnione przez funkcjonariuszy celnych. W sprawie nie dokonano wnikliwej analizy dokumentów, nie wyjaśniono wzajemnych sprzeczności między fakturami za przewóz i oparto się jedynie na pisemnym oświadczeniu przewoźnika. Mimo, że dokument CMR zawierał braki co do miejsca przewozu towaru , organ nie przesłuchał w charakterze świadka kierowcę samochodu . Skarżąca stwierdziła, że kwota wynikająca z faktury transportowej obejmuje również koszty transportu na trasie z C do magazynów w W. W ocenie skarżącej , w niniejszej sprawie nie można zarzucać celowego uszczuplenia należności podatkowych w sytuacji , gdy podatek naliczony pomniejsza podatek należny, natomiast cło jest kosztem uzyskania przychodu . Organy celne , mimo ciążących na nich obowiązków określonych w art.180, 187 § 1Ordynacji podatkowej , z obowiązków tych się nie wywiązały . Skarżąca na poparcie swojego stanowiska powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżąca zarzuciła , że pomimo iż organ prowadził 20 postępowań celnych i 20 postępowań podatkowych w sprawach dotyczących 20 zgłoszeń celnych , nie połączył tych spraw do wspólnego prowadzenia , mimo iż organ celny wydał jedną decyzję dotyczącą zabezpieczenia należności podatkowych. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art.145 § 1Ordynacji podatkowej poprzez nie dopuszczenie do działania jej pełnomocnika uznając, że do każdego z 20 prowadzonych postępowań celnych i 20 postępowań podatkowych należało przedłożyć oddzielne pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów celnych skarżąca podniosła, że pełnomocnictwo ogólne złożone w organie administracji państwowej upoważnia pełnomocnika do wszelkich działań w imieniu mocodawcy. Użyte w art.137 § 3 Ordynacji podatkowej określenie " dołącza" do akt postępowania pełnomocnictwo oznacza , zdaniem skarżącej, obowiązek wykazania , że danej osobie zostało udzielone pełnomocnictwo , a także obowiązek jednoznacznego oświadczenia , że w konkretnej sprawie pełnomocnik zamierza skorzystać z tego pełnomocnictwa. Jednokrotne złożenie pełnomocnictwa do urzędu skarbowego/celnego , obejmującego kilka/kilkanaście grup czynności , do których upoważniony jest pełnomocnik , czyni zadość dyspozycji art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie w zakresie ustaleń stanu faktycznego. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nie połączenia spraw do łącznego prowadzenia organ stwierdził, że połączenie takie jest możliwe , lecz stanowi uprawnienie organu prowadzącego postępowania , natomiast nie jest to powinnością tego organu. Z kolei odnosząc się do zarzutu nie dopuszczenia do działania pełnomocnika organ stwierdził , że zgodnie z art.137 § 3 Ordynacji podatkowej , pełnomocnik dołącza oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy . Zdaniem organu, za akta uważa się dokumenty zebrane w toku konkretnego postępowania , opisane sygnaturą , kwalifikacja prawną i in. Dla każdej sprawy zakłada się odrębne akta. Oznacza to, że obowiązkiem pełnomocnika jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć pełnomocnictwo do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje : Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa materialnego i procesowego. Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.2012.270) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza , że mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § 1 ww. ustawy , skarga nie zasługuje na uwzględnienie , gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca dokonała – za pośrednictwem agencji celnej - zgłoszenia celnego towarów objętych zgłoszeniem celnym SAD OGL nr [...], do którego dołączyła m.in. fotokopię faktury VAT nr [...] z dnia 24 lutego 2011r. wystawioną za usługę transportową ww. towaru na trasie H - C na kwotę 1.500,00 zł (towar przewożony w kontenerze nr [...]). Bezsporną jest również w sprawie okoliczność , że funkcjonariusze celni w trakcie kontroli przeprowadzonej w firmie skarżącej ujawnili zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów fakturę wystawioną w dniu 25 stycznia 2011 r., nr [...] opiewającą na tę samą kwotę, co faktura dołączona do zgłoszenia celnego. Istotne jest, że obie faktury zostały wystawione przez tego samego przewoźnika, tj. D Sp. z o. o. z siedzibą w S i dotyczyły przewozu kontenera o tych samych numerach identyfikacyjnych, tj. [...], na tej samej trasie przewozu z H do miejscowości C. Obie faktury różniły się natomiast numerami i datą ich wystawienia . Fakt, że ujawniona w trakcie kontroli druga faktura, pomimo, że była zaewidencjonowana w księgach rachunkowych , nie została przedstawiona organowi celnemu wraz ze zgłoszeniem celnym w dniu [...] 2011r., uzasadniała wszczęcie przez organ celny postępowania z urzędu , tym bardziej , że skarżąca nie zakwestionowała ustaleń kontroli . W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ celny pierwszej instancji ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy dokonał analizy dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego oraz dokumentacji finansowo – księgowej firmy. Ponadto organ zwrócił się do przewoźnika przedmiotowego kontenera tj. D Sp. z o.o. o złożenie wyjaśnień dotyczących transportu , jak również do podwykonawcy tej usługi transportowej. Prezes Spółki D stwierdził, że wystawienie dwóch faktur na ten sam przewóz stanowiło "pomyłkę w księgowaniu " . Natomiast podwykonawca usługi transportowej J. K. potwierdził, że wykonywał przewóz na trasie H – C. Okoliczność ta została potwierdzona fakturą VAT [...] z dnia 24 lutego 2011r.wystawioną dla D Sp. z o.o., której kserokopia znajduje się w aktach sprawy ( k.54). W piśmie z dnia 30 czerwca 2013r. J. K. oświadczył, że zlecenie obejmowało usługę transportową na trasie H - C. Skarżąca kwestionując ustalenia wynikające z powyższych dokumentów podniosła , że towar był przewożony na trasie H – W. Co prawda J. K. w piśmie z dnia 14 października 2013r. oświadczył, że docelowym miejsce rozładunku kontenera [...] była W , a na całej trasie kontener był przewożony przez jego firmę. Mimo podejmowanych przez organ celny prób wyjaśnienia rozbieżności między dokumentami , a oświadczeniami skarżącej, ani skarżąca, ani wystawca faktury , ani podwykonawca usługi transportowej skutecznie nie podważyli zapisów w dokumentach znajdujących się w firmie skarżącej , z których wynikało , że faktury dotyczyły przewozu na odcinku H – C. Twierdzenia ww. podmiotów nie zostały udokumentowane innymi fakturami, z których wynikałoby rozliczenie kosztów transportu na odcinku C – W. W ocenie Sądu uzasadnione jest stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że koszty transportu podlegające doliczeniu do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu powinny dotyczyć przewozu towarów objętych zakwestionowanym zgłoszeniem celnym na trasie z H do miejscowości C, która jest pierwszym miejscem przeznaczenia na terytorium kraju w rozumieniu art. 29 7ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług i koszty te zostały udokumentowane fakturą nr [...] dołączoną do zgłoszenia celnego oraz fakturą nr [...] ujawnioną w podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów. W ocenie tej nie sposób pominąć faktu , że w dołączonym do zgłoszenia celnego liście przewozowym CMR z dnia 24 lutego 2011r. pole nr 3 dotyczące miejsca przeznaczenia towaru pozostało nie wypełnione , a pytania organu celnego o wyjaśnienie tej kwestii , skierowane do D Sp. z o.o. oraz do J. K., pozostały bez odpowiedzi. Sąd podzielił stanowisko organów , że postępowanie w zakresie ustalenia kosztów transportu poniesionych do pierwszego miejsca przeznaczenia na terenie kraju , zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy , natomiast stan faktyczny został ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy . Twierdzenia skarżącej podważające ustalenia organów , nie zostały poparte żadnymi dowodami, stąd nie mogły być skuteczne. Podkreślenia wymaga okoliczność, że obie faktury dokumentujące koszty transportu do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju znajdowały się w dokumentacji księgowej skarżącej , która je do tej dokumentacji włączyła bez zastrzeżeń i nie wykazała, by podejmowała czynności zmierzające do dokonania korekty faktur np. poprzez wyeliminowanie z obrotu ujawnionej przez organy faktury nr [...] z dnia 25 stycznia 2011r. , czy też do zmiany wskazanego miejsca docelowego transportu towaru. Skarżąca nie przedstawiła faktury dokumentującej rozliczenie się z przewoźnikiem na odcinku C – W, ani też organ – mimo podejmowanych w tym zakresie działań – nie uzyskał od przewoźnika , ani od podwykonawcy usługi transportowej takiego dokumentu. Wbrew zarzutom skarżącej , obie faktury nie są wzajemnie sprzecznie , ani się nie wykluczają i – jak wyżej podniesiono – zostały włączone do dokumentacji księgowej przez skarżącą. Konsekwencją tych działań jest uznanie tych dokumentów za dowody w sprawie, przy czym, jak słusznie podniósł Dyrektor Izby Celnej, ustawodawca przyznał księgom podatkowym szczególną moc dowodową, wyposażając je w tzw. domniemanie prawdziwości (art. 193 par. 1 Ordynacji podatkowej). Obie, wyżej wskazane faktury objęte są zatem domniemaniem prawdziwości i uzasadniały ustalenie kosztów transportowych w oparciu o informacje zawarte w tych dokumentach. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić , że skarżąca brała czynny udział w prowadzonym postępowaniu, była zapoznana z całością zgromadzonego materiału dowodowego , składała w terminie środki zaskarżenia oraz wnioski dowodowe o uzupełnienie materiału dowodowego i wnioski te zostały uwzględnione przez organ w zakresie ustalenia istotnych - z punktu widzenia rozstrzygnięcia - okoliczności sprawy. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nie połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia prowadzonych przez organ celny postępowań w sprawie zgłoszeń celnych dokonanych przez skarżącą, Sąd w całości podzielił argumentacje Dyrektora Izby Celnej, że połączenie spraw stanowi uprawnienie organu i to organ decyduje , czy i w jakim zakresie połączy sprawy . Sąd również podzielił stanowisko organu w zakresie interpretacji art.137 § 3 Ordynacji podatkowej, z którego wynika obowiązek przedłożenia przez pełnomocnika oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy identyfikowanej jej numerem ( sygnaturą , znakiem ) . Jak wyżej podniesiono, skarżąca działała w rozpatrywanej sprawie osobiście i wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego . Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd uchyla zaskarżone orzeczenie na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu , jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień . W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem , gdyż ani argumentacja skargi , ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad , o których mowa w art.145 ww. ustawy , dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 tej ustawy , orzekł jak w sentencji.