III SA/Kr 1556/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Ewa Michna Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skarg A Sp. z o.o. w K na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2017 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa; z dnia 3 października 2017 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. B, tj. o zawartości alkoholu od 4,5% do 18%; z dnia 3 października 2017 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. C, tj. o zawartości alkoholu powyżej 18% skargi oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trzema odrębnymi decyzjami z dnia 3 października 2017 r. o sygn. akt [...], [...] oraz [...] wydanymi po rozpatrzeniu odwołań strony skarżącej A Sp. z o.o. od trzech odrębnych decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r.: 1. znak: [...] orzekającej o cofnięciu zezwolenia nr [...] z dnia [...] 2016 r. na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A tj. o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, związaną z organizacją przyjęć, wydanego dla A Sp. z o.o.- K, ul. W (aktualna siedziba K, ul. W), 2. znak: [...] orzekającej o cofnięciu zezwolenia nr [...] z dnia [...] 2016 r. na sprzedaż napojów alkoholowych kat. B tj. o zawartości alkoholu od 4,5 % do 18 %, związaną z organizacją przyjęć, wydanego dla A Sp. z o.o.- K, ul. W (aktualna siedziba K, ul. W), 3. znak: [...] orzekającej o cofnięciu zezwolenia nr [...] z dnia [...] 2016 r. na sprzedaż napojów alkoholowych kat. C tj. o zawartości alkoholu powyżej 18 %, związaną z organizacją przyjęć, wydanego dla A Sp. z o.o.- K, ul. W (aktualna siedziba K, ul. W), na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 oraz art. 18 ust. 10 pkt 2, w związku z art. 18 ust. 7 pkt 6 i art. 18 ust. 7 pkt 9 i art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.; zwanej dalej "ustawą" oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. W niniejszej sprawie trzema odrębnymi decyzjami z dnia [...] 2017 r. Prezydent Miasta orzekł o cofnięciu zezwoleń z dnia [...] 2016 r. na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, B i C związaną z organizacją przyjęć, wydanego dla A Sp. o.o. w K, ul. W. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że strona skarżąca - jak wynika z ewidencji prowadzonej przez Wydział Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta - nie posiadała zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w miejscu ich sprzedaży. Zezwolenia, którymi legitymowała się A Sp. z o.o., na które powoływała się prowadząc sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w lokalu "B" przy Placu [...] w K, dotyczą sprzedaży związanej z organizacją przyjęć w miejscu wskazywanym każdorazowo przez zleceniodawcę i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia sprzedaży lub podawania alkoholu w stałym punkcie sprzedaży lub imprez jednorazowych, do których uprawiają odrębne zezwolenia. Organ opisał przebieg postępowania, w szczególności w zakresie dowodów pozyskanych z Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej. Od powyższych decyzji odwołanie wniosła strona skarżąca. W odwołaniach wniesiono o przeprowadzenie w oparciu o przepis art. 136 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego. Ponadto, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 lub § 2 k.p.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia albo uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie w tym zakresie postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 ustawy poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, pomimo nie zaistnienia przesłanek tam wskazanych, iż Spółka nie przestrzegała określonych w ustawie zasad i warunków sprzedaży napojów alkoholowych; naruszenie art. 131 ust. 1 ustawy poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, iż strona skarżąca dopuściła się niezgodnej z ustawą reklamy i promocji napojów alkoholowych; naruszenie art. 17 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż strona skarżąca przy wykonywaniu działalności gospodarczej nie kieruje się zasadami uczciwej konkurencji i poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów konsumentów; naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie; naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu; naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek odmowy przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z przesłuchania świadków; brak rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do dowolnych i nieuprawnionych ustaleń; zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało art. 18 ust. 7 pkt 5, 181 ust. 4 oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy. Organ wskazał, iż konstrukcja powyższej regulacji prowadzi do wniosku, że ustawodawca w sposób związany określa przesłanki cofnięcia zezwolenia, nie pozostawiając organom administracji publicznej możliwości działania uznaniowego. Zaistnienie ściśle określonych okoliczności skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania w zakresie naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa materialnego. Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca otrzymała w dniu [...] 2016 r. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, od 4,5 % do 18 % oraz powyżej 18 % na podstawie art. 181 ust. 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch lat. Do zezwoleń nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 3a, ust. 5 pkt 5, ust. 6 pkt 2-4, ust. 7 pkt 4, 5 i 7, ust. 9, ust. 10 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 i 3. Organ podkreślił, że stosownie do zapisów zawartych w zezwoleniach zostały one wydane jako zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, związaną z organizacją przyjęć w miejscu wskazanym przez zleceniodawcę oraz z zachowaniem przez przedsiębiorcę takich warunków jak m.in.: wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego czy przestrzeganie innych zasad i warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych określonych przepisami prawa. W tej sytuacji o naruszeniu przepisów można mówić, jeśli ustalono, że strona skarżąca prowadziła sprzedaż napojów alkoholowych nie związaną z organizacją przyjęć w miejscu wskazanym przez zleceniodawcę, w szczególności przez ich podawanie innym osobom, a nie tylko gościom zlecającego przyjęcie, czy też sprzedawanie ich innym osobom, a nie tylko zlecającemu zorganizowanie przyjęcia oraz nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje, że zaskarżone decyzje w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych należy uznać za prawidłowe. Niewątpliwym ustaleniem organu opartym o dowód z protokołu z dnia 8 listopada 2016 r. sporządzonego przez uprawniony do tego organ kontroli - Państwową Inspekcję Handlową - jest okoliczność naruszenia warunków sprzedaży alkoholu poprzez jej sprzedaż na rzecz osób nie będących gośćmi zlecającego, a więc gośćmi przyjęcia, a osobami zaproszonymi do udziału w imprezie określanej jako zamknięta, a organizowanej przez samego przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie. W protokole zawarto opis przebiegu czynności kontrolowanego zakupu wyrobów alkoholowych w klubie B przy Pl. [...] w K. Z treści protokołu wynika, że pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej zostali zaproszeni do wzięcia udziału w imprezie zamkniętej organizowanej w w/w lokalu przez pracownicę strony skarżącej G. W. Powyższy charakter zaproszenia potwierdzony został następnie przez organ I instancji w drodze dowodu bezpośredniego, bowiem wzór zaproszenia na imprezę zamkniętą, tożsamy w treści z opisanym w protokole, dostarczył do akt K. L. - pełnomocnik strony skarżącej, przy piśmie z dnia 24 listopada 2016 roku. W piśmie tym wskazano również, że powyższa osoba jest zatrudniona na stanowisku Koordynatorki Promocji. Z powyższego wynika zatem, iż w warunkach niniejszej sprawy udowodnione zostało, że impreza zamknięta w dniu 8 listopada 2016 roku, jaka miała miejsce w lokalu przy Pl. [...] w K, na której sprzedawany był alkohol, organizowana była przez stronę skarżącą, a nie zlecającego C Sp. z o.o., a osoby którym zgodnie z protokolarnymi ustaleniami w/w kontroli, sprzedawany był alkohol, byli gośćmi strony skarżącej, a nie zlecającego. Ustalenia te świadczą o naruszeniu warunków określonych w zezwoleniu z dnia [...] 2016 r. dotyczących adresata sprzedaży alkoholu, którym miał być zlecający - organizator przyjęcia, a nie osoby zaproszone na przyjęcie przez zleceniobiorcę. Innym istotnym ustaleniem organu I instancji, warunkującym orzeczenie o cofnięciu zezwolenia, jest okoliczność niedopuszczalnej w związku z treścią art. 131 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, reklamy i promocji napojów alkoholowych. Organ wskazał treść art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy, który zawiera definicję pojęcia "promocja napojów alkoholowych". Zdaniem organu z treści powyższego przepisu można wywnioskować, że aby dane działanie mogło być nazwane promocją napojów alkoholowych, powinno posiadać dwie cechy. Musi być prowadzone w sposób publiczny, czyli kierowany do nieoznaczonego kręgu osób, oraz powinno mieć na celu zachęcenie do nabywania napojów alkoholowych W ocenie organu odwoławczego zachowanie pracowników strony skarżącej określanych jako promotorzy (m.in. G. W.), polegające na wręczaniu, napotkanym w miejscu publicznym przygodnym osobom zaproszeń do udziału w imprezie zamkniętej wraz z ofertą promocyjnego zakupu wyrobów alkoholowych, stanowi niedozwoloną w świetle treści ustawy promocję napojów alkoholowych. Zachowanie pracowników (tzw. promotorów) skierowane było do nieoznaczonego kręgu odbiorców, na co wskazuje dowód z protokołu kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej z dnia 8 listopada 2016 roku oraz załączony przez pełnomocnika przedsiębiorcy wzór ulotki/zaproszenia, a ponadto działanie to miało na celu zachętę do nabycia wyrobów alkoholowych w ramach promocji pod hasłem "[...]", w ramach której za jednorazową opłatą można było nabyć dowolną ilość zestawów obejmujących m.in. wódkę i sok, do czego zachęcały materiały promocyjne. Organ odwoławczy uznał, że zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak i postępowania przed organem I instancji nie było niezbędne przeprowadzenie dodatkowych dowodów polegających na przesłuchaniu wnioskowanych przez stronę skarżącą świadków, bowiem istotna dla sprawy okoliczność związana z promocją napojów alkoholowych została udowodniona dowodem z dokumentu - protokołu kontroli nr akt: [...]. Kontrola ta przeprowadzona została przez Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej przy udziale osób reprezentujących stronę skarżącą. W ocenie organu odwoławczego całokształt materiału dowodowego, w tym również stanowisko strony prezentowane na etapie postępowania odwoławczego pozwala na stwierdzenie, że w sprawie zaistniała przesłanka skutkującą cofnięciem zezwoleń na sprzedaż alkoholu związana z naruszeniem warunków zezwolenia - sprzedaż alkoholu osobom nie będącym gośćmi zlecającego oraz naruszenie zasad sprzedaży alkoholu określonych w ustawie poprzez niedozwoloną promocję napojów alkoholowych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe decyzje skargi wniosła strona skarżąca - spółka A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która zaskarżonym decyzjom zarzuciła: naruszenie art. 18 ust. 10 pkt. 1 i 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt. 6 i 9 ustawy poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, pomimo nie zaistnienia przesłanek tam wskazanych, iż strona skarżąca nie przestrzegała określonych w ustawie zasad i warunków sprzedażny napojów alkoholowych, a w szczególności nieuprawnione przyjęcie iż prowadziła sprzedaż napojów alkoholowych nie związaną z organizacją przyjęć w miejscu wskazanym przez zleceniodawcę w szczególności przez ich podawanie innym osobom, a nie tylko gościom zlecającego przyjęcie, czy też sprzedawanie innym osobom, a nie tylko zlecającemu zorganizowanie przyjęcia oraz przyjęcie że impreza organizowana była przez stronę skarżącą, a nie zlecającego C Sp. z o.o., wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 131 ust. 1 ustawy poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, iż strona skarżąca dopuściła się niezgodnej z ustawą reklamy i promocji napojów alkoholowych, gdy tymczasem z przeprowadzonego postępowania dowodowego trudno wysnuć twierdzenia, iż dopuściła się takich naruszeń, wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez nie zastosowanie zasady prawdy obiektywnej i nie podjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz nie zastosowanie zasady pogłębiania zaufania poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania uczestników do władzy publicznej, wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § k.p.a. w z w. z art. 77 k.p.a., polegającym na niewłaściwym ich zastosowaniu, tj. bez przeprowadzenia wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, co więcej pominięcie zgłoszonych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych i pominięcie faktu, że nie został zachowany 7 - dniowy termin, w którym to strona mogła zapoznać się z materiałem dowodowym i wypowiedzieć się co do istoty sprawy (pracownik skarżącej zapoznał się z materiałem dowodowym w dniu 1 marca 2017 roku, a decyzja wydana została w dniu [...] 2017 roku, termin na zapoznanie kończył się stronie w dniu 3.03.2017 roku; skarżącej nie umożliwiono zatem przed wydaniem decyzji przedstawienia organowi swojej argumentacji i stanowiska), wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. w z w. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę skarżącą co do treści ustaleń organu oraz poprzedzających je dowodów, w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, a zatem nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a. w z w. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, oraz art. 80 k.p.a. poprzez: a. brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek odmowy przeprowadzenia zawnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu z przesłuchania świadków, b. brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych ustaleń faktycznych, a w szczególności zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego cofnięcia zezwoleń z dnia [...] 2016 roku na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, B, C związaną z organizacją przyjęć. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowania. Strona skarżąca zarzuciła: 1) Naruszenie art. 18 ust. 10 pkt. 1 i 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt. 6 i 9 ustawy poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, pomimo nie zaistnienia przesłanek tam wskazanych, iż strona skarżąca nie przestrzegała określonych w ustawie zasad i warunków sprzedażny napojów alkoholowych, wskazując że w żaden sposób nie naruszyła obowiązujących przepisów prawa, bowiem zgodnie z art. 181 ust. 4 ustawy zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na okres 2 lat mogą być wydawane przedsiębiorcom prowadzącym działalność polegająca na organizacji przyjęć. Zapis ten wprowadzono, aby umożliwić wydawanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przedsiębiorcom prowadzącym działalność kateringową. Spółka zajmuje się prowadzeniem działalności polegającej na przygotowywaniu i dostarczaniu żywności (w tym napojów alkoholowych) dla odbiorców zewnętrznych (katering). W wyjaśnieniach do załącznika do stosownego rozporządzenia wskazano, iż podklasa ta obejmuje przygotowywanie i dostarczanie żywności świadczone w oparciu o zawartą z klientem umowę, na określone uroczystości do miejsc przez niego wyznaczonych, czy przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych. Podkreślić przy tym należy, iż Spółka ma wpisany cały dział 56 do swej działalności. Trzeba zatem uznać, iż sprzedaż lub podawanie napojów alkoholowych podczas organizowanych imprez winno odbywać się w oparciu o takie zezwolenie, którym dysponuje strona skarżąca. Z właścicielem klubu, czyli spółką C sp. z o. o. (w którym odbywała się impreza zamknięta) łączy stronę skarżącą umowa o świadczenie usług z dnia 6.10.2016 roku na podstawie której Spółka mogła i miała pełne prawo dostarczać min. alkohol, a także obsługiwać imprezę. Strona skarżąca podniosła, iż nie bez znaczenia jest okoliczność, iż była to impreza zamknięta (o czym zresztą informowały napisy znajdujące się na drzwiach lokalu, a goście byli wyselekcjonowani i dysponowali zaproszeniami — co potwierdzili kontrolerzy). W ocenie strony skarżącej nie można zgodzić się z organem odwoławczym, iż prowadziła ona sprzedaż napojów alkoholowych nie związaną z organizacją przyjęć w miejscu wskazanym przez zleceniodawcę, w szczególności przez ich podawanie innym osobom, a nie tylko gościom zlecającego przyjęcie, czy też sprzedawanie innym osobom, a nie tylko zlecającemu zorganizowanie przyjęcia. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż materiał dowodowy - a w zasadzie dowód z protokołu z dnia 8 listopada 2016 r. sporządzonego przez Państwową Inspekcję Handlową - bo tylko na tym organ się opiera - zgromadzony w aktach sprawy wskazuje na tę okoliczność. Sama okoliczność, iż pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej zostali zaproszeni do wzięcia udziału w imprezie zamkniętej przez pracownicę strony skarżącej G. W., miałaby dowodzić że impreza zamknięta w dniu 8 listopada 2016 roku w lokalu przy PI. [...] w K, na której sprzedawany był alkohol, organizowana była przez A Sp. z o.o., a nie zlecającego C Sp. z o.o., a osoby którym zgodnie z protokolarnymi ustaleniami w/w kontroli, sprzedawany był alkohol, byli gośćmi strony skarżącej, a nie zlecającego - jest dalece nieuzasadnione w sytuacji, gdy organ nie przeprowadził żadnego szczegółowego postępowania dowodowego w tym zakresie. Jak wskazali kontrolerzy, zostali oni zaproszeni na imprezę zamkniętą poprzez wręczenie im stosownych zaproszeń opatrzonych konkretną datą imprezy i inicjałami osoby która dokonywała zaproszenia. Na drzwiach lokalu widniał napis "impreza zamknięta", przed wejściem Selekcjonerzy dokonywali sprawdzenia, czy goście dysponowali stosownymi zaproszeniami, a w sytuacji gdy wiek gościa budził wątpliwości, prosili go o potwierdzenie wieku przy pomocy stosownego dokumentu. Impreza obsługiwana była zatem przez zleceniobiorcę (czyli spółkę zajmująca się kateringiem), a klub należał do zleceniodawcy. 2) Naruszenie art. 131 ust. 1 ustawy poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, iż strona skarżąca dopuściła się niezgodnej z ustawą reklamy i promocji napojów alkoholowych gdy tymczasem z przeprowadzonego postępowania dowodowego trudno wysnuć twierdzenia, iż dopuściła się takich naruszeń. Działanie strony skarżącej jej zdaniem nie może zostać uznane za promocję alkoholu, bowiem nie było prowadzone w sposób publiczny (szczątkowe informacje o promocji bez podawania marek alkoholi kierowane były do konkretnie wybranych osób, którym wręczano zaproszenia - byli to samotni mężczyźni w wieku powyżej 21, o określonym profilu wizualnym) i nie miało na celu zachęcania do nabywania napojów alkoholowych (celem była promocja klubu i oferowanego przezeń tańca, a nie zachęcanie do nabywania napojów alkoholowych). Zdaniem strony skarżącej z punktu widzenia prawa nie dopuściła się ona zakazanej ustawą promocji, czy reklamy napojów alkoholowych, bowiem pracownicy Spółki nigdy nie informowali przechodniów, jakie marki alkoholi są podawane w ramach promocji, nigdy też celem nie była promocja alkoholu (celem była promocja klubu), informacja była konstruowana w sposób ogólny i kierowana indywidualnie do konkretnego zindywidualizowanego kręgu osób (grupą docelową byli bowiem samotni mężczyźni powyżej 21 roku życia o określonym profilu wizualnym). 3) Naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez nie zastosowanie zasady prawdy obiektywnej i nie podjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz nie zastosowanie zasady pogłębiania zaufania poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania uczestników do władzy publicznej. Pomimo wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, które to zeznania były kluczowe dla wyjaśnienia niniejszej sprawy, nie przeprowadzono w/w dowodu stwierdzając, iż sprawa została wyjaśniona, bez potrzeby przesłuchania świadków. 4) Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę (nie zachowano ustawowych 7 dni do wypowiedzenia się przez skarżącą, gdyż przedstawiciel strony skarżącej zapoznał się z materiałem dowodowym w dniu 1 marca 2017 roku, a decyzja została wydana w dniu [...] 2017 roku, natomiast termin na zapoznanie upływał w dniu 03.03.2017 roku) co do treści ustaleń organu oraz poprzedzających je dowodów, w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, i nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca zarzuciła, iż organ nie przeprowadził wnioskowanych przez stronę dowodów, nie pozwolił wypowiedzieć się stronie co do zebranych w sprawie dowodów, a stanowiska kontrolerów, którzy w swoich protokołach wielokrotnie wskazywali, iż otrzymali stosowne zaproszenia, pozytywnie przeszli weryfikację przeprowadzoną przez selekcjonerów, widzieli napis informujący o imprezie zamkniętej, obsługiwani byli przez personel zatrudniony przez Zleceniobiorcę, zostały przez organ pominięte. Strona skarżąca podniosła, iż organ I instancji, poprzez swoje zachowanie, naruszył najważniejszą zasadę k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Co do tego zarzutu strony skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle się nie wypowiedziało. 5) Naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a., oraz art. 80 k.p.a. Strona skarżąca zarzuciła, iż wbrew obowiązującym przepisom prawa, a to art. 77 i 78 k.p.a. organ I instancji nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania dowodowego, bowiem nie przesłuchał zgłaszanych przez stronę skarżącą świadków, pomimo iż zostali oni wskazani na ważne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W odpowiedziach na skargi organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, wnosząc o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargi są niezasadne i jako takie podlegają oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności skarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktów administracyjnych we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji wydane zostały bez naruszenia prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Podstawę prawną rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 487 z późn. zm., zwanej dalej: "u.w.t."). O prawidłowości zastosowania stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji przepisów prawa materialnego, a to art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 oraz art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 oraz art. 131 ust. 1 ww. ustawy, decydujące znaczenie mają niewadliwe ustalenia faktyczne. I tak, stosownie do art. 18 ust. 10 pkt 1 zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych (zezwolenie, o którym mowa w ust. 1) cofa się w przypadku: 1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw; b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4; 2) nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 u.w.t. warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu oraz przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa. Na gruncie analizowanej sprawy było bezsporne, że skarżący, tj. A otrzymał – na wniosek złożony w dniu 22 września 2016 roku - w dniu [...] 2016 r. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa związaną z organizacją przyjęć, na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości od 4,5 do 18 % oprócz piwa związaną z organizacją przyjęć oraz na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % związaną z organizacją przyjęć (zezwolenia nr, odpowiednio,[...], [...] oraz [...]). Każda z powyższych decyzji opatrzona była zastrzeżeniem, że przyjęcia odbywać się mają w miejscu wskazanym przez zleceniodawcę oraz wymieniała cztery warunki sprzedaży: wniesienie stosownej opłaty, zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u uprawnionych przedsiębiorców, wykonywanie działalności gospodarczej jedynie w zakresie objętym zezwoleniem i tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu oraz przestrzeganie innych zasad warunków określonych przepisami prawa. Dwuletni okres zezwoleń wynikał z art. 181 ust. 4 u.w.t. W tej sytuacji o naruszeniu powyższych przepisów można mówić tylko wówczas, gdy w sposób niewadliwy ustalono, że strona skarżąca naruszyła warunki sprzedaży napojów alkoholowych przez ich sprzedaż poza miejscem wymienionym w zezwoleniu, podawanie innym osobom, a nie tylko gościom zlecającego przyjęcie, oraz nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw; sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4. W ocenie sądu zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest wystarczający dla stwierdzenia, że strona skarżąca naruszyła warunki i zasady sprzedaży napojów alkoholowych określone w zezwoleniach. Podkreślić należy, że zarówno sam fakt, jak i przebieg przeprowadzonej przez pracowników Państwowej Inspekcji Handlowej kontroli nie wynika jedynie z jej protokołu (sygnowanego zresztą przez pracownika firmy), ale znajduje potwierdzenie w niekwestionowanych przez stronę skarżącą materiałach, takich jak załączone do akt sprawy materiały promocyjne oraz paragony zakupu alkoholu. Również przyjęty przez organy obu instancji sposób kolportowania zaproszeń na odbywającą się tego dnia imprezę (wręczenie przez pracownicę A ulotek określonej, tj. informującej m.in. o możliwości nabycia alkoholu w atrakcyjnych warunkach, treści przypadkowym przechodniom) nie był kontestowany przez stronę skarżącą. W powyższym piśmie wskazano jedynie, że przeprowadzone zostały czynności w zakresie obserwacji zachowań osób zatrudnionych w klubie, mające na celu weryfikację przestrzegania obowiązków związanych z posiadaniem kasy rejestrującej i ewidencjonowanie przy jej użyciu sprzedaży detalicznej. Wprawdzie w piśmie wskazano, że w wyniku prowadzonej obserwacji stwierdzono sprzedaż napojów alkoholowych na rzecz osób przebywających w klubie, ale nie zostało ustalone kim były te osoby, czy była to sprzedaż, czy też podawanie napojów alkoholowych. Jest znamienne, że zarówno w piśmie z dnia 2 marca 2017 roku (k. 143), jak i w odwołaniach od decyzji wydanych z upoważnienia Prezydenta Miasta, prezes spółki nie podważa stanu faktycznego odnośnie wydarzeń z dnia 8 listopada 2016 roku (ani też generalnej formuły organizacji przez jego firmę imprez), lecz koncentruje się jedynie na prezentowaniu interpretacji sytuacji prawnej, zakresu zezwoleń, relacji pomiędzy obiema kierowanymi przez niego spółkami czy też wykładni przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko prezentowane wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2012 r., II GSK 1812/11), zgodnie z którym w razie złamania któregokolwiek z warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w u.w.t., zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia jest obligatoryjne, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Dlatego też, mając na uwadze również ratio legis tejże ustawy, uznać należy, że zarówno wykroczenie poza ramy zezwolenia, jak i naruszenie zakazu reklamy stanowią – każde z osobna – samoistną przesłankę rozstrzygnięcia o ww. treści. W przedmiotowej sprawie zdaniem sądu urzeczywistniły się oba obligujące organ do wydania decyzji o cofnięciu decyzji czynniki. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z art. 131 ust. 1 i 9 u.w.t. jednoznacznie wynika, że zakaz reklamy i promocji napojów alkoholowych jest zakazem absolutnym, z zastrzeżeniem jedynie dwóch wyjątków: reklamy i promocji napojów alkoholowych prowadzonej wewnątrz pomieszczeń hurtowni, punktów prowadzących wyłącznie sprzedaż napojów alkoholowych i punktów prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, oraz reklamy piwa, której to zakaz doznaje szeregu ograniczeń w ust. 1 ww. przepisu. W pozostałym zakresie prowadzenie reklamy bądź promocji alkoholu (a przecież w realiach przedmiotowej sprawy oferta dotyczyła również wódki oraz whiskey) jest bezwzględnie zabronione. Dlatego też do sytuacji A sp. z o.o. (zwłaszcza, że strona skarżąca nie kwestionuje takiego, a nie innego sposobu pozyskiwania klienteli) bez żadnych wyłączeń znajdzie zastosowanie definicja legalna przewidziana w art. 21 ust. 1 pkt 2 u.w.t., według której pod pojęciem promocji napojów alkoholowych należy rozumieć publiczną degustację napojów alkoholowych, rozdawanie rekwizytów związanych z napojami alkoholowymi, organizowanie premiowanej sprzedaży napojów alkoholowych, a także inne formy publicznego zachęcania do nabywania napojów alkoholowych. Z całą pewnością – wbrew zarzutowi skarżącego – działanie "promotorki" polegające na oferowaniu przypadkowym, nieznanym w momencie wręczania im zaproszenia, osobom możliwości nabycia alkoholu w ramach promocji "[...]" stanowi desygnat "premiowanej sprzedaży". W żadnej mierze nie przekonuje argumentacja prezesa zarządu, jakoby skoncentrowanie się na określonym profilu klienta, brak podawania nazw poszczególnych wyrobów alkoholowych czy wreszcie inna intencja towarzysząca przedsiębiorcy pozbawiały ww. aktywność cech promocji. Otóż jest oczywistym, że wiele dostępnych na rynku produktów jest adresowanych przede wszystkim do przedstawicieli poszczególnych grup społecznych będących potencjalnie najbardziej zainteresowanymi daną usługą bądź towarem. Zasadnicze znaczenie ma to, że z propozycją skorzystania z oferty "[...]" styczność miał mieć każdy przechodzień posiadający określone cechy (płeć, wiek, brak towarzystwa kobiety), który tylko pojawił się w będącej wszakże miejscem publicznym okolicy lokalu. Innymi słowy, nie było z góry przewidzianej, zamkniętej i imiennej listy gości, a działania pracownicy spółki były nakierowane na potęgowanie popytu na określonego rodzaju rozrywkę. Poza tym art. 21 ust. 1 pkt 2 u.w.t nie zawiera wymogu eksponowania konkretnej marki alkoholu, lecz lege non distinguente mieści w sobie wszelkie formy publicznego zachęcania do nabywania napojów alkoholowych. Brak działania w interesie konkretnego producenta nie dyskwalifikuje zatem tej przesłanki. Wreszcie nie można uznać za relewantną podnoszonej w skardze okoliczności, iż głównym celem przedsiębiorcy była promocja klubu, nie zaś promowanie alkoholu "samo w sobie". Otóż motywy przyświecające podmiotom gospodarczym wolą legislatora nie mają doniosłości prawnej w przedmiocie naruszenia ustawowych zakazów. Świadczy o tym zarówno literalne brzmienie analizowanego przepisu, jak i - pomocniczo - wykładnia teleologiczna; ratio legis ustawy, której zasadniczym celem (w odróżnieniu od, choćby, ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji) nie jest bowiem ochrona rynku przed nadmiernym uprzywilejowaniem poszczególnych jego uczestników (firm), lecz zdrowie psychofizyczne społeczeństwa, względnie "moralne i materialne dobro Narodu" (preambuła). Sąd podziela wyrażany w judykaturze pogląd, że zakaz promocji alkoholu określony w ustawie ma charakter powszechny, a zatem dotyczy nie tylko podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży alkoholu, co oznacza, iż promocja alkoholu nie musi pozostawać w związku przyczynowym dotyczącym warunków sprzedaży alkoholu (tak m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt II GSK 162/14 z dnia 11 marca 2015 r., CBOSA). Reasumując, niesłusznie strona skarżąca dopatruje się naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 131 ust. 1 u.w.t. Organ drugiej instancji zasadnie bowiem zakwalifikował działania personelu A (wykonywane za wiedzą i zgodą zarządu) jako prowadzenie niedozwolonej promocji, o której mowa w ww. przepisie, co – jak powyżej zasygnalizowano – stanowi samoistną przesłankę cofnięcia zezwolenia. Przechodząc do zarzucanego w skardze uchybienia w zakresie art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9 u.w.t. Sąd zauważa, że wszystkie trzy wydane w dniu [...] 2016 roku zezwolenia oparte zostały na tożsamej podstawie materialnoprawnej, tj. art. 18 ust. 1 i art. 181 ust. 4 u.w.t. Tak skonstruowany konglomerat przepisów (w brzmieniu obowiązującym w trakcie postępowania administracyjnego) odnosi się do zezwoleń udzielanych przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć (zezwolenie doprecyzowuje "w miejscu wskazanym przez zleceniodawcę"). Ponieważ w procesie wykładni powszechnie obowiązujących przepisów prawa dominującą pozycję musi zajmować wykładnia literalna, nieodzownym jest precyzyjne ustalenie pojęć użytych przez ustawodawcę. Zgodnie ze słownikową definicją (https://sjp.pwn.pl/sjp/przyjecie;2512107.html) przyjęciem jest wystawny posiłek dla zaproszonych gości. Nie sposób zatem interpretować tego pojęcia inaczej, aniżeli wydarzenia polegającego na - znajdującym swoją przyczynę w jakiejś konkretnej okazji - ucztowaniu (spożywaniu posiłków) osób wybranych z uwagi na jakąś szczególną cechę, zwłaszcza znajomość z organizatorem. W polskim kontekście kulturowym będą to zatem w szczególności urodziny, jubileusze, wesela, przyjęcia komunijne lub z okazji chrzcin, świętowanie jakiegoś sukcesu w ściśle określonym gronie. Żadną miarą nie przystaje natomiast do intuicji językowej obiektywnego interpretatora zaliczenie do tego kręgu rozrywki sprowadzającej się do wstępu przypadkowych osób do lokalu serwującego alkohol i owoce, za które to zresztą produkty sami goście zobowiązani są uiścić należność. Otrzymywane przez nich niejako ad hoc "zaproszenia" to przecież nic innego, jak kupony rabatowe czy wręcz bony towarowe, a więc swego rodzaju forma płatności za usługę. Nie ma to więc praktycznie nic wspólnego z uczestnictwem w "wystawnym posiłku dla zaproszonych gości". Powyższa konstatacja znajduje swoje umocnienie w wykładni systemowej. Otóż generalna zasada określająca obrót napojami alkoholowymi została określona w art. 18 ust. 1 u.w.t. Tryby przewidziane w art. 181 u.w.t. należy postrzegać jako pewnego rodzaju modyfikacje ogólnych reguł. Winny one znajdować zastosowanie do ściśle zdefiniowanych przez ustawę układów sytuacyjnych o charakterze podmiotowo-przedmiotowym. Zgodnie z niekwestionowaną dyrektywą interpretacyjną exceptiones non sunt extendendae odstępstwa należy wykładać w sposób ścisły, albowiem wyjątek ma moc obowiązującą jedynie w takim zakresie, jak to wprost wynika z jego treści i nie może być w drodze zabiegów interpretacyjnych o charakterze teleologicznym rozszerzany na sytuacje pod jakimś względem analogiczne. Tym bardziej zatem konieczne w ocenie sądu jest wierne trzymanie się słownikowej definicji analizowanej przesłanki. Zresztą gdyby racjonalny ustawodawca zechciał dopuścić możliwość udzielania tzw. zezwoleń cateringowych takim podmiotom jak skarżący, z pewnością sięgnąłby po odpowiednie pojęcie. Mógłby być nim np. zwrot "impreza rozrywkowa" użyty w treści art. 16 ust. 1 bądź inne należycie oddające zamierzenia prawodawcy co do zakresu "nadzwyczajnego" zezwolenia. Co więcej, brzmienie art. 43 ust. 19 pkt lit. b ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. ) przekonuje, że także i pojęcia "dyskoteka" legislator nie uważa za nazbyt potoczne i korzysta z niego, gdy chce unormować daną materię. Skoro tedy w art. 181 ust. 4 u.w.t. ograniczono się jedynie do słów ekwiwalentnych semantycznie z "wystawnym posiłkiem dla zaproszonych gości", to oznacza, że świadomie zrezygnowano z uproszczonego trybu zezwoleniowego w odniesieniu do takich przedsięwzięć, jakie prowadzi spółka A. Powyższych wniosków w najmniejszym stopniu nie mogą podważyć twierdzenia skarżącego odwołujące się do określenia profilu firmy w Polskiej Klasyfikacji Działalności, ani też zamkniętego charakteru imprezy. Otóż ocenie organów (oraz Sądu) nie podlega całokształt gospodarczej aktywności spółki, a jej (to jest jej przedstawicieli) konkretne zachowania ujawnione w dniu 8 listopada 2016 roku. Z kolei podnoszenie kwestii prowadzenia selekcji osób pragnących wejść do lokalu pod kątem wieku oraz posiadanego zaproszenia jest na gruncie niniejszej sprawy bezprzedmiotowe. Z jednej bowiem strony, faktyczną podstawą decyzji o cofnięciu zezwolenia nie było naruszenie zakazu sprzedaży alkoholu nieletnim, lecz inne uchybienia. Z drugiej, sam fakt kontrolowania tego, czy klient zakupił bilet wstępu na imprezę nie przesądza o niedostępności wydarzenia dla osób postronnych. Konkludując, w ocenie sądu organy dokonały prawidłowej wykładni zarówno art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 i art. 18 ust. 7 pkt 6 i 9, jak i art. 131 u.w.t. Autor skarg podniósł jednak w stosunku do decyzji Kolegium także zastrzeżenia natury proceduralnej (dowodowej). Zarzuty 3-6 należy – do czego skłania uzasadnienie wniesionych środków – rozważyć wspólnie. Pomijając ogólną tezę o niedostatecznym poziomie realizacji zasady prawdy materialnej, sprowadzają się one do nieprzeprowadzenia przez organy dowodów z zeznań wnioskowanych świadków. Jak wynika z datowanego na dzień 24 listopada 2016 roku pisma zatytułowanego "wnioski dowodowe oraz uwagi" wniesione przez reprezentującego spółkę K. L., każdy z dwunastu wnioskowanych świadków miał być przesłuchany na okoliczność "prowadzenia imprezy zamkniętej w lokalu, selekcji gości, stosowania zaproszeń". Jednak – jak to wynika z poczynionych wyżej rozważań prawnych – okoliczności te same w sobie nie są sporne, gdyż zasadnicza kontrowersja dotyczy zagadnienia interpretacji zapisów ustawy i subsumpcji względnie niekwestionowanego stanu faktycznego pod odpowiednie normy. Sąd przypomina, że zakres postępowania dowodowego winien być zrelatywizowany do faktów istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia (arg. ex art. 75 § 1 i 78 § 1 k.p.a.). Żaden z organów nie negował tego, że organizator imprezy posługiwał się ulotkami zaproszenia czy też zatrudniał selekcjonerów. Przeprowadzenie przesłuchań na ww. okoliczności z całą pewnością nie doprowadziłoby do uzupełnienia substratu faktycznego sprawy, zwłaszcza in faworem skarżącego. Jak najbardziej zatem zgodnie z prawem, w szczególności zgodnie z art. 80 k.p.a., organy odstąpiły od przeprowadzenia ww. czynności. Brak pisemnej formy postanowienia o odmowie dopuszczenia dowodu nie może być – wobec jego niezaskarżalnego charakteru – uznany za uchybienie mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, o którym mowa w 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (tak też m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1572/13). Odnosząc się do zawartego niejako "w ramach" zarzutu 4 twierdzenia o braku możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału sąd stwierdza, że jest ono bezpodstawne. Wezwanie (k. 109) o możliwości zapoznania się z materiałem zostało prawidłowe doręczone (k. 110), zaś strona – co sama przyznaje w piśmie na k. 143 – z tego uprawnienia skorzystała najpóźniej w dniu 2 marca 2017 roku. Decyzja organu pierwszej instancji nie została zatem wydana przed tą czynnością. Żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie nakazuje, by w sytuacji odbycia przez stronę wizyty w siedzibie organu i realizacji rzeczonego uprawnienia, obowiązkowym było dodatkowe "odczekanie" do końca okresu określonego w wezwaniu. Tego typu bierności stoi bowiem na przeszkodzie zasada załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki, o której mowa w art. 35 § 1 k.p.a. Trudno zresztą wyobrazić sobie w realiach niniejszej sprawy wpływ takiego sposobu procedowania na wadliwość decyzji, skoro stanowisko przedsiębiorcy było niezmienne na przestrzeni całego postępowania, a ww. pismo zawierało jedynie podtrzymanie korzystnej dla spółki propozycji interpretacji przepisów prawa. Podsumowując, zdaniem Sądu postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły bowiem okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Natomiast sporządzone uzasadnienia wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargi w całości.