III SA/Kr 1598/15

Kraków, dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 października 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2015 r. orzekającą, że utrata dobrej reputacji A. K., będącego zarówno przedsiębiorcą jak i pełniącym funkcję zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie A. K. Usługi Transportowe Handel [...], prowadzącego działalność w zakresie przewozu rzeczy na podstawie licencji Nr [...] wydanej w dniu 20 stycznia 2004 r. oraz posiadającego certyfikat kompetencji zawodowych Nr [...] stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w art. 7 d ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Od tej decyzji A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący podniósł, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje wszczęcie postępowania w przedmiocie utraty licencji w zakresie przewozu rzeczy, co skutkować będzie pozbawieniem skarżącego możliwości wykonywania pracy zarobkowej, a tym samym będzie to oznaczało pozbawienie go jedynego źródła dochodów. Organ administracji publicznej nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływanej jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Dokonując w opisanej wyżej sytuacji oceny złożonego wniosku, biorąc pod rozwagę charakter i przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd doszedł do przekonania, że nie da się wskazać ewentualnych zagrożeń, uzasadniających dopuszczalność jego wstrzymania. Nie powoduje ono bowiem dla skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani też powstania trudnych do odwrócenia skutków. Objęta wnioskiem o wstrzymanie decyzja stwierdza, że utrata dobrej reputacji przez przedsiębiorcę i jednocześnie zarządzającego transportem, stanowi proporcjonalną reakcję za orzeczony prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinie prawo o ruchu drogowym, który skutkuje utratą dobrej reputacji. Decyzja ta nie podlega wykonaniu, gdyż pozbawiona jest cech wykonalności i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Ma jedynie charakter ustalający, a zatem ze swej istoty nie może spowodować trudnych do odwrócenia skutków i znacznej szkody. Nie upoważnia ona bowiem do bezpośredniego cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu, a stanowi jedynie jeden z etapów do wszczęcia takiego postępowania w przyszłości. Z tego powodu decyzja ta nie nadaje się do wykonania i jako taka nie może stanowić dla strony skarżącej źródła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.