III SA/Kr 16/13

Kraków, dnia 28 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. D. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 24 października 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W skardze na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2012 r. skarżący A. D., działający przez pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł może zagrozić płynności finansowej przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego, a w konsekwencji wyrządzenia mu poważnej szkody finansowej, bowiem jest to jedyne źródło utrzymania jego rodziny. W przypadku bankructwa nie będzie zaś możliwe odwrócenie skutków wadliwej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej jako P.p.s.a.),Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849). W pierwszej kolejności należało ocenić dopuszczalność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy skargą objęte jest postanowienie organu drugiej instancji o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości możliwość żądania wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, bowiem decyzja ta wydana jest w granicach tej samej sprawy co zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji. Wprawdzie postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczy kwestii procesowej (odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania), niemniej zapadło ono w ramach sprawy administracyjnej rozstrzygniętej nieostatecznie decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r., której wstrzymania żąda skarżący. Pojęcie "granic danej sprawy" było analizowane w literaturze i orzecznictwie (por. np. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, J. P. Tarno: "Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego", str. 83). Z rozważań tych wynika, że w wypadku tym chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym. Na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalania tożsamości tej sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych - to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa - to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Mając na uwadze powyższe, należało przyjąć dopuszczalność żądania wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji w skardze na postanowienie organu drugiej instancji. Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii wstrzymania wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł zasadnicze znaczenia ma ocena, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem tej decyzji, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania może dojść do rozpatrzenia odwołania i jej ewentualnego wzruszenia. Na wnioskodawcy spoczywa przy tym obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, ograniczając się do lakonicznego i skrótowego uzasadnienia. W takiej sytuacji Sąd pozbawiony został możliwości oceny zasadności wniosku, polegającej na zbadaniu, czy wykonanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł może rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącej. Uzasadnieniem przyznania ochrony tymczasowej nie może być samo ryzyko wyegzekwowania nałożonej kary. Skarżący, będąc uczestnikiem obrotu gospodarczego jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, winien w swej działalności uwzględniać potrzebę przeznaczenia określonych kwot pieniężnych na związane z tą działalnością postępowania administracyjne, w tym ewentualne kary pieniężne, zwłaszcza, że przedmiotem jego działalności jest wykonywanie transportu lądowego pasażerskiego. Nieprzekonująco zatem brzmią twierdzenia o spodziewanym bankructwie skarżącego w razie egzekucji należności z tytułu kary za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1273/12, z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 497/12, z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 106/12, z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12). Brak danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową strony nie pozwolił na ocenę, czy wykonanie tej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),orzekł jak w sentencji.