III SA/Kr 1608/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk po rozpoznaniu w dniu 13 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić wniosek. Pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r., uzupełnionym pismami z dnia 18 i 26 sierpnia 2014 r. D. S. (dalej: skarżąca) skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Skarżąca zwróciła się jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia ww. skargi. W jego uzasadnieniu podała, że cierpi na długotrwałą chorobę (zwichnięcie nogi, zaburzenia psychosomatyczne, alergia i bóle głowy). Do wniosku skarżąca załączyła kopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 17 lipca 2014 r., z którego wynika, że skarżąca zgłosiła się do lekarza "z powodu zaostrzenia dolegliwości somatycznych w przebiegu choroby podstawowej", a objawy te "według relacji pacjentki utrzymują się od kilku tygodni". Z zaświadczenia wynika, że w stosunku do skarżącej zastosowano farmakoterapię. Do wniosku dołączono również kopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 18 sierpnia 2014 r., z którego wynika, że skarżąca zgłosiła się do lekarza "z powodu pogorszenia stanu ogólnego (bóle głowy kołatania serca, bóle brzucha) w wyniku somatyzacji choroby podstawowej – od ok. 2 tygodni". Ponadto skarżąca podała, że w dniach od 7 do 12 sierpnia 2014 r. przebywała w znacznej odległości od placówki pocztowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1-4 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się wraz ze skargą za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, dołączając do niego przedmiotową skargę, jak również, że pisma te zostały wniesione za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Przechodząc do merytorycznej oceny tego wniosku należy przypomnieć, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych, które analizowały zagadnienie braku winy w uchybieniu terminu wskazuje się, że sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I FZ 381/12; LEX nr 1239193). Tylko bowiem nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jednak muszą zostać spełnione określone warunki. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany i nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione (por. postanowienie NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II FZ 551/11; LEX nr 966189). Tymczasem z wyjaśnień skarżącej i przedłożonych kopii zaświadczeń lekarskich nie wynika, by skarżąca cierpiała w chwili upływu terminu do wniesienia skargi, na jakąkolwiek nagłą chorobę, która realnie uniemożliwiła wniesienie skargi w terminie. Zaświadczenia te w istocie nie stanowią orzeczenia lekarza o wystąpieniu choroby, a jedynie relację "wywiadu" zebranego od skarżącej jako pacjentki. Świadczą zatem wyłącznie o tym, że skarżąca poinformowała autora tych zaświadczeń o swoich dolegliwościach. Nawet jednak, gdyby zawierały one stanowcze orzeczenie lekarza o wystąpieniu takich objawów, jak relacjonowała skarżąca, to z uwagi na ich charakter, nie świadczą one o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, by którykolwiek ze wskazanych w tych zaświadczeniach objawów uniemożliwiał jej samodzielne wniesienie skargi lub skorzystanie z pomocy osób trzecich w omawianym zakresie. Za uznaniem tak dalekiego wpływu wspomnianych objawów na możliwość prowadzenia własnych spraw nie przemawiają również zasady logiki ani doświadczenia życiowego. Ponadto w ocenie Sądu o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi nie świadczy również fakt, że skarżąca – jak podaje – pozostawała w miejscu odległym od placówki pocztowej, w której mogłaby nadać skargę. Należy bowiem pamiętać, że o braku winy można mówić bowiem wyłącznie wówczas, gdy strona dołożyła wszelkiej należytej staranności, aby dokonać czynności procesowej w terminie lecz uniemożliwiły jej to przeszkody niemożliwe do przezwyciężenia. Strona skarżąca była natomiast świadoma, od chwili doręczenia jej zaskarżonej decyzji, tj. od dnia 11 lipca 2014 r., że w ciągu kolejnych 30 dni może wnieść skargę do sądu administracyjnego. Zachowanie należytej staranności w trosce o własny interes wymagało od skarżącej takiego pokierowania swoimi sprawami, aby złożenie skargi było możliwe. Natomiast świadome pozostawanie w bliżej niesprecyzowanym przez skarżącą miejscu, z którego – zdaniem skarżącej – nie było możliwości nadania skargi, stanowiło suwerenną decyzję skarżącej i w żadnym wypadku nie umniejsza jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżąca, zamieszkująca stale w K, nie uprawdopodobniła bowiem, by nie mogła przebywać wówczas w miejscu, z którego byłaby w stanie wnieść skargę. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.