III SA/Kr 1618/14

Kraków, dnia 14 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w N na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A Sp. z o.o. z siedzibą w N zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 lipca 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2014 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. W skardze spółka zwarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podano, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skierowany w pierwszej kolejności do organu odwoławczego, a w razie jego nieuwzględnienia - do sądu administracyjnego - wynika, poza oczywistymi względami natury ekonomicznej (nieodwracalny w swojej istocie brak możliwości czerpania dochodu z automatów do gier funkcjonujących w punktach gier objętych uchylonym zezwoleniem) również z okoliczności faktycznych i proceduralnych, które spowodują, że brak wstrzymania wykonalności decyzji oznaczać będzie faktyczną, nieodwracalną utratę przez spółkę prawa do prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych na terenie Województwa. Wskazano, że wykonanie zaskarżonej, ostatecznej a zatem i wykonalnej decyzji administracyjnej oznacza fizyczną likwidację wszystkich punktów gier ujętych w uchylonym zezwoleniu, a zatem, obok działań logistycznych (tj. fizyczne wyłączenie działających tam automatów z eksploatacji, wywiezienie ich do innych punktów gier lub do magazynu), również obowiązek podjęcia przez spółkę szeregu czynności administracyjnych -między innymi zgłoszenia wycofania automatów z punktów gier i przemieszczenia ich w inne miejsce. Dodano, że jednoczesne przeprowadzenie wskazanej procedury "reaktywującej" owe punkty gier będzie ze swojej istoty niemożliwe do wykonania w krótkim czasie. Brak ochrony tymczasowej udzielonej spółce na czas trwania postępowania sądowego w l instancji oznaczać będzie, że nawet mimo ewentualnego wygrania sprawy spółka i tak do działalności nie będzie już w stanie powrócić i jej reaktywować. Uwzględniając czas trwania postępowania sądowego, a dalej również czas niezbędny dla przeprowadzenia wspomnianego postępowania weryfikacyjnego niezbędnego dla ponownego uruchomienia salonu, dojść można do przekonania, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji oznacza dla skarżącej spółki bezpowrotną utratę prawa do organizowania gier w przedmiotowej lokalizacji. Zatem brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wywoła dla skarżącej spółki obiektywnie trudne do odwrócenia, być może nawet nieodwracalne skutki, negatywne bez względu na treść wyroku sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. -dalej powoływana jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja (postanowienie) korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., II GSK 2060/11, LEX nr 98462 i z dnia 18 października 2011 r., II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., II GSK 1799/11, LEX nr 965117). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., II OSK 106/14). Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle kondycji finansowej wnioskodawcy, czyli całościowej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Natomiast za "trudne do odwrócenia skutki" należy uznać skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., l GZ 211/13 i postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2013 r., II GZ 671/13). Mając to na uwadze należy stwierdzić, że aby w niniejszej sprawie możliwe było wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Spółka winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne i wykazać ich istnienie, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Sąd badając przedstawione wyżej okoliczności, że wniosek spółki nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionego w treści skargi niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody. Skarżąca spółka podniosła, że szkoda ta sprowadzi się do utraty dochodów z punktów gier, w których prowadzona była działalność gospodarcza w oparciu o cofnięte zezwolenia. Uzasadniając wystąpienie tej przesłanki strona skarżąca nie zobrazowała w żadnej mierze jaki wpływ będzie ona miała na działalność spółki jako całości. Nie wskazano w uzasadnieniu wniosku żadnych danych potwierdzających ogólną kondycję finansową spółki, ani nie nadesłano żadnych dokumentów finansowych na poparcie tego elementu wniosku. Sąd zatem nie może odnieść prognozowanych danych dotyczących jedynie województwa [...] do całości dochodu i majątku spółki. Przechodząc natomiast do rozważenia przesłanki trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji podnieść należy, że zmiany wywołane wykonaniem zaskarżonej decyzji nie mają dla spółki znaczenia istotnego, gdyż utrata pozwolenia na prowadzenie działalności odnosi się tylko do terenu województwa [...]. Ponadto nie powoduje to trwałej zmiany w działalności, gdyż istnieje możliwość powrotu do prowadzenia działalności w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu procedura ta nie jest ani skomplikowana, ani nie może być uznana za nadmiernie wydłużoną, gdyż mają do niej zastosowanie przepisy procesowe między innymi dotyczące terminu załatwienia sprawy. Sąd nie neguje, iż w wyniku likwidacji punktów gier na terenie województwa małopolskiego spółka będzie musiała dokonać pewnych czynności administracyjnych zmierzających do ich odtworzenia, jednakże nie są to skutki trudne do odwrócenia czy też mogące wywołać znaczną szkodę w jej majątku. Podniesione przez skarżącą okoliczności, takie jak likwidacja punktu gry oraz związane z tym działania logistyczne, mogące spowodować trudne do odwrócenia skutki, nie zostały w niniejszej sprawie wystarczająco uprawdopodobnione. Podsumowując, strona skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia spółce znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności Sąd, działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.