III SA/Kr 1625/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi K. R. "A" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Decyzją z dnia 25 października 2013 r. znak [.....] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania K. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" K. R., od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [....] 2013 r. znak [....] nakładającej na K. R. karę pieniężną w wysokości 11 350 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego wskazano przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), dalej "u.t.d", Ip. 5.2, Ip. 5.3, Ip. 5.4, Ip. 6.3.7, Ip. 6.3.6, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 7, art. 8, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370.8 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. nr 92, poz. 879 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.). Uzasadniając rozstrzygnięcie Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne rozstrzygnięcia. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [....] 2013 r. znak [....] nałożył na K. R. karę pieniężną w wysokości 11 350 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: 1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku, 3. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, 4. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, 5. brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, 6. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 9-16.10.2012r. a zostały one stwierdzone w protokole kontroli nr [....]. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach u.t.d. oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy; przestrzeganie przepisów ruchu drogowego w zakresie transportu drogowego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 98, poz. 602 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970 r., (Dz.U. z 1999 r., nr 94, poz. 1086 i 1087 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców. Zakres kontroli obejmował okres od 1.01.2012r. do 30.06.2012r. Dnia 8 lipca 2013 r. K. R. złożył odwołanie, zarzucając decyzji naruszenie przepisów ustawy w szczególności art. 92b i 92c, jak również art. 7, art. i art. 80 K.p.a. Skarżący odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą tachografu wskazań w zakresie prędkości, aktywności kierowcy i przebytej drogi, wyjaśnił, że tachograf ulegał awarii z powodu uszkodzenia bezpiecznika. Nadmienił, że w dniach 17 i 26 stycznia 2012 r. pojazdem wykonywano przejazdy w ramach napraw. Odnośnie nieokazania wykresówek wyjaśnił, iż w toku postępowania przedłożył wszystkie dokumenty i nie jest dla niego zrozumiałe dlaczego organ nakłada karę za brak wykresówki na podstawie brakującego zapisu kilometrów. Wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli jak wynika z dokumentów przedłożonych podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy przedsiębiorca zatrudniał do 10 kierowców. Stwierdzono, że stosownie do art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Przytoczono treść przepisów, w myśl których: - zgodnie z art. 92a ust. 4 ww. ustawy, za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. - zgodnie z art. 92a ust. 5 ww. ustawy, jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. - zgodnie z art. 92a ust. 6 ww. ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. - zgodnie z art. 92b ust. 1-2 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 94, poz. 108611087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt l lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Organ przywołał treść art. 4 pkt 22 u.t.d. określającego ustawy, rozporządzenia organów wspólnotowych i umowy regulujące obowiązki lub warunki przewozu drogowego. Odnośnie naruszenia Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. (przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu), wskazał, że stosownie do art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 5.2 załącznika do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut. Organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych, iż kierowca S. K. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 48 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 18 minut od godziny 20:42 dnia 07.06.2012 r. do godziny 02:00 dnia 08.06.2012 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości 350 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia lp 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. (skrócenie dziennego czasu odpoczynku) organ wskazał, że w myśl art. 8 ust. 1-4 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku . Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 5.3 załącznika do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 100 zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych kierowcy S. K., że: - kierowca o godzinie 07:05 dnia 12.06.2012 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 2 minuty nieprzerwanego odpoczynku w godzinach 01:53 do godziny 06:55 dnia 13. 06. 2012r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 58 minut. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 700 złotych. - kierowca o godzinie 03:34 dnia 21.06.2012r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 2 minuty nieprzerwanego odpoczynku w godzinach 19:32 dnia 21.06.2012r. do godziny 03:34 dnia 22.06.2012r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 58 minut. Kara za mniejsze naruszenie wynosi 100 złotych. - kierowca o godzinie 05:09 dnia 28.06.2012 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 11 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach 22:58 dnia 28.06.2012r. do godziny 05:09 dnia 29.06.2012r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 49 minut. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 złotych. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości 1 300 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. (skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku) organ wskazał, że stosownie do art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia (WE) 561/2006 "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku". "Regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin; "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin; "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: * dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub * jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 50 złotych, za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 100 złotych. Analiza zapisów cyfrowych pobranych z karty kierowcy S. K. wykazała, że kierowca w dniu 16.06.2012 r. o godzinie 18:35 rozpoczął tygodniowy cykl pracy po wykonaniu 24 godzinnego odpoczynku. Najpóźniej po sześciu 24-godzinnych okresach kierowca powinien rozpocząć kolejny tygodniowy odpoczynek, w niniejszym przypadku 45 godzinny, który powinien rozpocząć się dnia 22.06.2012r. o godzinie 18:30. W tym okresie rozliczeniowym tj. od dnia 16.06.2012 r. do dnia 22.06.2012 r. do godziny 18:30 kierowca wykorzystał 18 godzin i 53 minuty odpoczynku. Kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 26 godzin i 7 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości 2 650 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia Ip. 6.3.6 załącznika nr 3 do u.t.d. (naruszenie zasad i warunków używania urządzenia rejestrującego – brak wymaganych wpisów w wykresówce) organ wskazał, że stosownie do art. 15 ust. 5 lit. b rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje: brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: 1. imienia lub nazwiska kierowcy 2. numeru rejestracyjnego pojazdu 3. miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki 4. miejsca lub daty końcowej używania wykresówki 5. stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu 6. stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu, karą pieniężną w wysokości 50 złotych sankcjonuje za każdy brakujący element. Organ odwoławczy stwierdził, że wykresówka kierowcy K. R. z dnia 10.02.2012r. z pojazdu o nr rej. [.....] nie zawierała wymaganego wpisu stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 50 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (nierejetrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego w wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi) organ przypomniał, że zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Wskazano, że stosownie do art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b, c i d: a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem l, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem l B, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 kierowcy: zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów, które opisano w dalszej części uzasadnienia decyzji. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 5000 zł sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej.[....], wykazała, że: - w dniu 17.01.2012 r. w godzinach 08:48 - 20:40 tachograf zarejestrował jazdę bez karty w sumie 2 godziny i 9 minut. Stan początkowy licznika pojazdu wyniósł 588476 km., a końcowy 588549. Różnica kilometrów wyniosła 73 km. - w dniu 18.01.2012 r., w godzinach 07:44 - 23:12 tachograf zarejestrował jazdę bez karty w sumie 6 godzin i 21 minut. Stan początkowy licznika pojazdu wyniósł 588549 km., a końcowy 588946. Różnica kilometrów wyniosła 397 km. - w dniu 19.01.2012 r., w godzinach 07:36 - 15:39 tachograf zarejestrował jazdę bez karty w sumie 4 godziny i 23 minuty. Stan początkowy licznika pojazdu wyniósł 588946 km., a końcowy 589237. Różnica kilometrów wyniosła 291 km. - w dniu 26.01.2012 r., w godzinach 09:23 - 13:33 tachograf zarejestrował jazdę bez karty w sumie 57 minut. Stan początkowy licznika pojazdu wyniósł 589237 km., a końcowy 589257. Różnica kilometrów wyniosła 20 km. Potwierdzeniem jazdy bez karty w ww. okresach jest również fakt, iż na kartach kierowców wykonujących przewozy na rzecz przedsiębiorcy nie ma zarejestrowanych wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W wyniku analizy wykresówek z pojazdu o nr rej. [....] z dnia 17/18.05.2012 r., i 18/19.05.2012 r., należących do K. R. organ wskazał, że kierowca rozpoczął jazdę w miejscowości G. a zakończył w S. pokonując 304 km. Natomiast w dniu 18/19.05.2012 r. rozpoczął jazdę w S. a zakończył w J. pokonując 288 km. Z wykresówek wynika, iż kierowca przebył trasę 592 km. Z faktur nr [.....] z dnia [....] 2012r., oraz [....] z dnia [....] 2012r. wystawionych przez K. R., jak również z analizy mapy drogowej wynika, że w dniach 17.05.2012r. i 18.05.2012r., kierowca przejechał 984 km. Analiza wykresówki z pojazdu o nr rej. [....] K. R. z dnia 21.05.2012 r. wykazała, iż kierowca rozpoczął jazdę w miejscowości J. a zakończył w miejscowości S. pokonując 264 km. Natomiast z faktur: [....] z dnia [....] 2012 i [.....] z dnia [....] 2012 oraz analizy mapy wynika, że przejechano 552 km. Analiza wykresówki z pojazdu o nr rej. [.....] K. R. z dnia 22.05.2012 r., wykazała, iż kierowca rozpoczął jazdę w miejscowości G. a zakończył w miejscowości G. pokonując 381 km. Natomiast z faktur: [....] z dnia [....] 2012 i [.....] z dnia [....] 2012 oraz analizy mapy wynika, że przejechano 602 km. Analiza wykresówki z pojazdu o nr rej. [....] K. R. z dnia 29.05.2012r, wykazała, iż kierowca rozpoczął jazdę w miejscowości Z. a zakończył w miejscowości S. pokonując 484 km. Natomiast z faktur: [....] z dnia [....] 2012 i [....] z dnia [....] 2012 oraz analizy mapy wynika, że przejechano 755 km. Analiza wykresówki z pojazdu o nr rej. [....] K. R. z dnia 30/31.05.2012 r., oraz 31.05/01.06.2012 r. wykazała, iż kierowca rozpoczął jazdę w dniu 30/31.05.2012 r. w miejscowości S. a zakończył w miejscowości G. pokonując 358 km. W dniu 31.05/01.06.2012 r. kierowca rozpoczął jazdę w miejscowości G. a zakończył w miejscowości T. pokonując 366 km. Z wykresówek wynika, iż przejechano 724 km. Natomiast z faktur: [....] z dnia [....] 2012 i [....] z dnia [....] 2012 oraz analizy mapy wynika, że przejechano łącznie 1056 km. Organ odwoławczy wskazał, iż przedsiębiorca podczas przesłuchania w dniu 16 października 2012 r., w charakterze świadka zeznał, iż w ww. okresach gdzie wynikają rozbieżności (pomiędzy zapisem na wykresówkach a tym co wynika z faktur) w ilości przejechanych kilometrów nie rejestrowana była aktywność kierowcy. Natomiast przedsiębiorca zeznał, że jeździł bez karty kierowcy w dniach 17, 18, 19, 26 stycznia 2012 r. Skarżący w odwołaniu podniósł, że tachograf w maju 2012r. ulegał awarii, a w dniach 17-26 stycznia 2012 r., przewozy wykonywano będąc zwolnionym z przestrzegania przepisów rozporządzenia 561/2006, gdyż wykonywano przejazdy w ramach napraw i konserwacji. Organ odwoławczy nie dał wiary argumentacji zawartej w odwołaniu. Wskazano, że skarżący ograniczył się w postępowaniu wyłącznie do składania wyjaśnień, że wykonywane przewozy nie podlegały przepisom rozporządzenia 561/2006, natomiast nie przedłożył żadnych dokumentów np. faktur za wykonane naprawy, mogących wskazywać, iż powoływana okoliczność miała miejsce. Złożone wyjaśnienia nie zostały poparte żadnymi dowodami potwierdzającymi tezy skarżącego. Organ wskazał również, że argumentacja przedstawiona przez skarżącego w odwołaniu przeczy zeznaniom złożonym w toku postępowania, które zostały utrwalone w protokole przesłuchania strony w dniu [....] 2012 r. Złożone przez skarżącego w tym dniu zeznania są jasne i nie budzą wątpliwości. Przedsiębiorca zeznał, iż aktywności kierowcy nie były rejestrowane jak również, że za brakujące kilometry winny być tarcze, gdyż były używane jednakże zostały zgubione. Skarżący w toku przesłuchania nie wskazywał okoliczności awarii tachografu, którą to okoliczność podniósł dopiero w treści odwołania. Zatem gdyby okoliczność awarii tachografu miała faktycznie miejsce to strona na tą okoliczność złożyłaby stosowne zeznania. Nadto organ wskazał, że w myśl art. 4 pkt a rozporządzenia 561/2006, przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zatem przewozem drogowym jest każda podróż. Natomiast strona podnosząc okoliczności wyłączające wykonywane przez nią przewozy spod regulacji ww. rozporządzenia winna podnoszoną okoliczność udowodnić. Zdaniem organu odwoławczego stwierdzone naruszenie jest bezsporne, wobec czego kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 5 000 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia Ip 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d (nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie – dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień) organ wskazał, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85, pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem l B. Stosownie do art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców, pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1. zapisów na wykresówkach; 2. wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3. plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4. innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; 5. rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca: 1) udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 6.3.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień. Organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał wykresówek, danych cyfrowych z karty kierowcy bądź tachografu cyfrowego lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu: - Analiza wykresówek kierowcy S. K. z pojazdu o nr rej. [.....] wykazała, że pomiędzy tarczą z dnia 23.03.2012r., a 27.03.2012r, brak jest 124km. Organ l instancji stwierdził brak 1 wykresówki. - Analiza wykresówek kierowcy K. R. z pojazdu o nr rej. [....] wykazała, że pomiędzy tarczą: * z dnia 09.05.2012r., a 10.05.2012r., brak jest 192 km. Organ l instancji stwierdził brak 1 wykresówki. * z dnia 06.06.2012r., a 08.06.2012r., brak jest 342 km. Organ l instancji stwierdził brak 1 wykresówki. * z dnia 15.06.2012r., a 16.06.2012r., brak jest 352 km. Organ l instancji stwierdził brak 1 wykresówki. W sumie przedsiębiorca nie udokumentował aktywności ww. kierowców za 4 dni. Przedsiębiorca podczas przesłuchania w dniu [....] 2012 r., w charakterze świadka zeznał, iż braki kilometrów wynikają z faktu, iż jeździł używając wykresówek lecz zostały one zgubione. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości 2 000 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Skarżący w odwołaniu podniósł, że organ w każdym przypadku stwierdził brak jednej tarczy podczas gdy brakowało od 124 km do nawet 352 km. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przyjęto założenie, iż w przeciągu jednego dnia kierowca mógłby przejechać ok 500 km. Zatem w przypadku braku zapisu do 500 km stwierdzono brak 1 tarczy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrola w siedzibie przedsiębiorcy prowadzona jest przez organ l instancji w celu weryfikacji zgodności prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Stwierdzane podczas kontroli naruszenia przepisów stają się przedmiotem prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Odnośnie zarzutu, iż organ l instancji nie przychylił się do wniosku strony i nie przesłuchał kierowcy S. K., organ odwoławczy wyjaśnił, iż takowe przesłuchanie nie było konieczne. Działanie organu l instancji było prawidłowe i zgodne z obowiązującym prawem. Organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji zgromadził wszystkie dowody i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności mające znaczenie dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Na poparcie odmowy przesłuchania świadka organ odwoławczy przywołał wyroki NSA; z dnia 2 października 1998 r. (I SA/Gd 1863/96), gdzie stwierdzono, że "w razie gdy organ stwierdzi, że żądanie przeprowadzenia dowodu złożono w celu przewleczenia sprawy to może takowego nie uwzględnić" oraz z dnia 5 maja 1998 r. (III SA 193/97), ze stanowiskiem , że "organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu". Przytaczając treść przepisu art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy i wobec tego na przedsiębiorcy spoczywa również obowiązek kontroli kierowcy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy Ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3, rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. W ocenie organu odwoławczego brak też możliwości uwzględnienia przesłanek egzoneracyjnych, o jakich mowa w art. 92b u.t.d. Właściwa organizacja i dyscyplina pracy ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych implikuje obowiązek bezwzględnego przestrzegania norm w zakresie prowadzenia pojazdu, odbierania wymaganych przerw lub odpoczynków. Przytaczając treść art. 92c ust. 1 u.t.d. uznał organ, że nie zachodzą przesłanki z ust. 1 pkt 1 i 2 do umorzenia wszczętego postępowania. Zdaniem organu naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców realnie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym, przy czym część naruszeń dotyczyła samego przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy. Podkreślono też, że naruszenia mają charakter wielokrotny. Odnosząc się do zarzutu, że organ I instancji wydał decyzję z obrazą art. 77 k.p.a. organ odwoławczy zajął stanowisko, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji nie uchybił obowiązkowi podania przepisów prawnych, na których podstawie wydał zaskarżoną decyzję. Zawarł również wskazanie wszystkich faktów, potwierdzających stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Nadto przytoczone są w sposób prawidłowy podstawy prawne i podane odpowiednie przepisy prawne do każdego naruszenia, wraz ze wskazaniem miejsca ich publikacji. Zdaniem organu odwoławczego naruszenia w postaci nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu powodują zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na uniemożliwienie prawidłowej analizy aktywności kierowcy i weryfikację jego czasu jazdy, odebrania przez niego wymaganych przerw lub odpoczynków. W odniesieniu do kolejnych naruszeń w postaci przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz skrócenia dziennego czasu odpoczynku zważyć należy, że realnie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Ponadto w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Wskazano, że znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazuje na tożsame przesłanki z tymi wyrażonymi w poprzednim stanie prawnym (sprzed 01.01.2012r.) w art. 92 ust. 4 i art. 93 ust. 7 u.t.d. Przywołując tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 989/08) wskazano, że skarżący powinien przedłożyć dowody na okoliczności, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Prowadzenie właściwej kontroli pracy kierowców leży w interesie przedsiębiorcy. Zapewnienie kierowcy prawidłowej organizacji zadania przewozowego i jego bieżąca kontrola nie dają podstaw do naruszenia norm czasu jazdy. Przytoczono stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 31 marca 2008r. sygn. akt TK- SK 75/06 (OTK-A 2008/2, 30, LEX 358047), który stwierdził "(...) że regulacje zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia." Zaznaczono, że również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2010r. sygn.. akt II GSK 976/09 stwierdził, że " jedynie zaistnienie nie dających się przewidzieć zdarzeń lub okoliczności stanowi podstawę do wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Nie ulega więc wątpliwości, że jest to przepis wyjątkowy, odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Te motywy zdaniem Głównego Inspektora Transportu drogowego przemawiały za utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniósł K. R. Nie formułując wniosków procesowych skargę oparto na zarzutach naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 par. 1, 80 a także 107 par. 3 kodeksu postępowania administracyjnego oparto na zarzutach zaniechania wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego a w szczególności odrzucenia wniosku o przesłuchanie skarżącego i kierowcy, oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, której konsekwencją są błędne ustalenia. Zdaniem skarżącego jako podmiot kontrolowany niezasadnie obciążony został naruszeniami związanymi z czasem pracy kierowców pomimo stałego nadzoru i prawidłowej organizacji czasu pracy. Naruszenia prawa materialnego – przepisu art. 92 b ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym upatruje skarga w nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej mimo, że zapewnił właściwą organizację pracy i dyscyplinę pracy wymaganą w stosunku do przewozów drogowych i zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszenia przepisów rozporządzenia WE 561/2006 oraz do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego . Uzasadniając tak sformułowane zarzuty powtórzono argumentację odwołania. Zdaniem skarżącego przyjęte przez organ naruszenia z l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w całym zakresie opisanych przypadków nie miały miejsca. Co do dni 17-18.05, 18-19.05, 21.05, 22.05, 29.05 oraz 30-31 maja 2012r., odwołał się do złożonych pisemnych wyjaśnień z 22.10.2012r. jako pominiętych przez organ, że sam naprawiał psujący się bezpiecznik powodujący nieprawidłowe działania tachografu, który po naprawach przez jakiś czas prawidłowo rejestrował dane. Skarżący podniósł, że dowodem na awarię tachografu byłoby jego przesłuchanie. Dodatkowo podniesiono, że ustalenia organu co do długości tras przejechanych w tym okresie, oparte na analizie faktur są błędne i nie potwierdzone przez stronę. Opis tras w fakturach przewozowych był jedynie orientacyjny, a faktycznie i realnie wykonane trasy przewozów były inne. Wykazanie tego mogło się odbyć tylko przez przesłuchanie skarżącego. W odniesieniu do tego samego rodzaju naruszeń w dniach od 17.01.2012r. do 26.01.2012r., dotyczących samochodu nr rej. [....], skarżący powołując się na " art. 3 lit g7" Rozporządzenia ( WE) 561/2006 podniósł, że samochód ten w powyższym okresie nie podlegał przepisom tego rozporządzenia w związku z pracami remontowymi i konserwacyjnymi. Podał, że 17 stycznia 2012r. zakupił uszkodzony samochód i opisał trasy związane z przeprowadzaną diagnozą i naprawą. Twierdząc, że nie miał obowiązku stosowania kart kierowcy podniósł, że dowody na te okoliczności dołączył w trakcie postępowania. Dodatkowo złożył przy skardze fakturę z [....] 2012r. Skarżący zakwestionował także ustalenie dotyczące nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień. Podniósł, że za okres czasu od dnia 13.01.2012r. do 16.06.2012r. przedstawił wszystkie wykresówki oraz dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu. W szczególności zakwestionował ustalenia, że brak wszystkich wykresówek kierowcy S. K. Stwierdził, że w przesłuchaniu w dniu [...] 2012r. nie zeznał, że wykresówki zgubił. Skarżący wyjaśnił, że w odniesieniu do zarzucanego braku jego wykresówek co do samochodu nr rej. [....], to we wskazanych w decyzji okresach, za które zdaniem organu brak jego wykresówek tj., w dniach 9.05.2012 do 10.05.2012, 6.06.2012 do 8.06.2012, korzystał z samochodu do przejazdów z rodziną, a w dniach 15.06. do 16.06.2012 uczestniczył w spotkaniach [...] w K. Zdaniem skargi organ nie przytoczył dowodów którym dał wiarę i nie odrzucił dowodów przedstawionych przez stronę. Zdaniem skarżącego jego wyjaśnienie i przedstawione dowody pozostają w sprzeczności z ustaleniami organu, w szczególności udokumentował że nadzorował pracę kierowcy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia faktyczne i stanowisko prawne. Wskazując na przepis art. 74 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym podkreślono, że skarżący podpisał protokół kontroli, który stał się dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami ( administracyjnymi ( tj. Dz. U. 2012, poz. 270 z późn zm.- dalej ustawa P.p.s.a.) w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. 2000, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sprawując tę kontrolę, stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a podstawę uwzględnienia skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji w części lub w całości stanowi stwierdzenie; a) naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde zatem nawet ewentualne naruszenie prawa materialnego daję podstawę do uwzględnienia skargi, lecz tylko takie które miało wpływ na wynik sprawy, a więc na jej rozstrzygnięcie. Naruszenie przepisów postępowania, tylko wtedy stanowi podstawę uwzględnienia skargi, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem gdy istnieje prawdopodobieństwo, że gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy mogło by być inne. Kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi Wojewódzki Sąd Administracyjny do wniosku , że nie zachodzą podstawy określone przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a –c P.p.s.a., do uwzględnienia skargi. Nie zachodzą także przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., gdyż nie dopatrzył się Sąd by zachodziły podstawy nieważności opisane art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ma też przesłanek do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W związku z zarzutami skargi, niezbędne staje się przytoczenie przepisów mających w sprawie zastosowanie. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. 2013r. poz. 1414 z późn. zm. – dalej u.t.d.), przedmiotem ustawowej regulacji jest określenie między innymi odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego; a) podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, b) kierowców, c) osób zarządzających transportem, d) innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym. Rozdział 11 ustawy reguluje kary pieniężne za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez podmioty określone w art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d. Otwierający Rozdział 11 przepis art. 92 określa zasady odpowiedzialności kierujących oraz zarządzających przedsiębiorstwem lub osób zarządzających transportem w przedsiębiorstwie. Natomiast przepis art. 92a określa zasady odpowiedzialności pomiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W myśl art. 92a ust.1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Zgodnie natomiast z przepisem art. 92a ust. 3 pkt 1) suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Przepis art. 92a w ust. 4 stanowi, że za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Jest poza sporem, że przedmiotowe kary pieniężne nałożone zostały za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego jako w podmiocie wykonującym przewóz drogowy względem którego suma wysokości nałożonych kar pieniężnych nie może przekroczyć kwoty określonej art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1 artykułu 92a u.t.d. określa – stosownie do ust. 6 art. 92a, załącznik nr 3 do ustawy. Przepisy załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym mają zatem charakter przepisów prawa materialnego, gdyż określają przesłanki zakwalifikowania określonych stanów faktycznych jako naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, oraz wysokość kary pieniężnej za takie naruszenie. Trzeba zarazem zaznaczyć, że wysokość kar pieniężnych przypisanych do konkretnego naruszenia ma charakter sztywny i organom nie służy kompetencja do ich miarkowania. Przepis art. 4 ustawy definiuje użyte w ustawie określenia. Stosownie do art. 4 pkt 22 obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz z szeregu innych aktów wyliczonych w punktach a –y. Między innymi obowiązki lub warunki przewozu drogowego w rozumieniu ustawy określone są rozporządzeniem Rady ( EWG) nr 3821/85 z dnia 20 czerwca 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym ( Dz. UE. L 370 z 31.12.1985, str. 21) – pkt 22 lit. a, czy w Rozporządzeniu ( WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady ( EWG) nr 3821/85 i WE 2135/98, jak również uchylającym Rozporządzenie Rady ( EWG) nr 3820/85 ( Dz. U. UE. L 2006.102.1 z późn. zm.) – dalej rozporządzenie ( WE) nr 561/2006 – pkt 22 lit. h. Oczywiście do przepisów określających obowiązki lub warunki przewozu drogowego art. 4 pkt 22 lit. r. zalicza także ustawę z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców ( Dz. U. 2012 poz. 1155 ze zm.). Jak wynika z art. 1 rozporządzenia ( WE) 561/2006 ( dalej rozporządzenie 561/006) jego przedmiotem jest ustanowienie przepisów dotyczących czasu prowadzania pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy osób i rzeczy w celu ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego, a także przyczynienie się do polepszenia metod monitorowania i egzekwowania przepisów przez Państwa Członkowskie oraz poprawa warunków pracy w transporcie drogowym. Art. 10 ust. 2. rozporządzenia 561/2006 obliguje przedsiębiorstwo transportowe do organizacji pracy kierowców zatrudnionych lub pozostających w jego dyspozycji w taki sposób, aby mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia ( EWG) nr 3821/85 ( a więc dotyczącego urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym) oraz przepisów rozdziału II tego rozporządzenia ( a więc przepisów dotyczących załogi, czasów prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku). Uzyskanie przez Państwo Polskie statusu Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej spowodowało, że powyższe akty ogłoszone w dzienniku ustaw, stanowią część krajowego porządku prawnego i są bezpośrednio stosowane na zasadach określonych Konstytucją RP a w szczególności w jej art. 91. Podmiot wykonujący przewóz drogowy obligowany jest do spełnienia wynikających z prawa krajowego jaki i implementowanych do porządku krajowego przepisów unijnych, obowiązków dotyczących dokumentowania, że spełnia obowiązki lub warunki przewozu drogowego. Brak takiej dokumentacji uniemożliwia lub utrudnia kontrolę spełnienia przez prowadzącego przewóz drogowy ustawowych obowiązków lub warunków przewozu. Przepisy załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zawierają opis kilkudziesięciu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne podmioty wykonujące czynności związane z tym przewozem, a określone w art. 92a ust. 7. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, za które przewidziane są grzywny dla kierującego, określa załącznik nr 1 do ustawy, a wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez osoby zarządzające przedsiębiorstwem lub zarządzające transportem w przedsiębiorstwie oraz wysokość grzywien za te naruszenia, określa załącznik nr 2 ( art. 92 ust. 2 i ust. 4). Jak wynika z protokołu kontroli rozpoczętej 9.10.2012r. a zakończonej [....] 2012r. w przedsiębiorstwie skarżącego - w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, jej przedmiotem było przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, w okresie od 1.01.2012 do 30.06.2012r. O zakresie, przedmiocie i terminie skarżący był powiadomiony z wyprzedzeniem wraz z wezwaniem o przedłożenie do kontroli określonych dokumentów. Wykaz przedłożonych dokumentów określa protokół z okazania dokumentów z [....] 2012r. Protokół kontroli zawiera ustalenia m.in., co do przekroczenia przez kierowcę S. K. w określonych dniach czy okresach maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia dziennego i tygodniowego czasu odpoczynku ( poz. 1 -14 protokołu). Następna grupa ustaleń dotyczy niespełnienia obowiązków dokumentowania w przedsiębiorstwie danych, które winien dokumentować i sam skarżący jako kierujący danym pojazdem. Według protokołu dotyczyło to braku w wykresówce skarżącego wpisu stanu licznika w chwili zakończenia przewozu 9 poz. 15) nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi ( poz. 16 – w części dotyczącej pojazdu nr rej. [.....] i wykresówek skarżącego), nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień ( poz. 18 i poz. 20 dot. wykresówek skarżącego), naruszenie obowiązków wczytania danych przez kierowcę ( pkt 19). Nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień ( poz. 20 w zakresie wykresówek kierowcy S. K. i pojazdu nr rej. [.....]). Nadto w pozycji 17 tego protokołu stwierdzono nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, za każdy dzień – w odniesieniu do danych z tachografu cyfrowego w pojeździe [....] za okres od 6.05.2012 do 30.06.2012. Ponadto w pozycji 16 dotyczącej tego pojazdu stwierdzono okresy, w których tachograf cyfrowy rejestrował czas jazdy, a żaden z kierowców nie ma na swoich kartach zarejestrowanych wskazań dotyczących prędkości pojazdu, aktywności i przebytej drogi. Na podstawie początkowego i końcowego stanu wskazań licznika ustalono przebyte odległości w tych okresach. W odniesieniu do pojazdu [....] w tej samej pozycji protokołu, na podstawie analizy wykresówek skarżącego oraz okazanych faktur z których wynikała trasa przebyta przez określone miejscowości, ustalono przebyte w danych dniach odległości, dalsze niż wynikające z wykresówki. Skarżący nie wniósł uwag do tego protokołu i podpisał go. W tym samym dniu doręczono skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, a skarżący został przesłuchany w charakterze świadka. Słuchany w dniu [...] 2012r. jako świadek skarżący m.in. na pytanie " z czego wynikają braki kilometrów pomiędzy wykresówkami z dni" określonych datą i liczbą kilometrów w dalszej części pytania odpowiedział; " jeździłem ale wykresówki chyba zostały zagubione". W związku z ustaleniem protokołu, że " z wykresówek ( dotyczących pojazdu [.....] i dotyczących skarżącego) wynika, że w dniu 17/18.05.2012r. oraz 18/19.05.2012r. w sumie przebyło 592 km, a z analizy faktur, że łączna ilość przejechanych kilometrów w tym okresie wynosi ok. 984 km, na pytanie: " z czego wynikają rozbieżności ( podczas kontroli wspomniał Pan, iż mogą wynikać z manipulowania bezpiecznikiem w pojeździe)", skarżący odpowiedział " nie rejestrowałem swojej aktywności". Na kolejne cztery pytania, dotyczące różnic dotyczących długości przebytej trasy wynikających z porównania wykresówki z trasą według faktury, skarżący udzielał identycznej odpowiedzi. Na pytanie, kto jeździł – co zarejestrował tachograf- bez karty w dniach 17.01. -19.01.2012r. oraz 26.01.2012 pojazdem nr [....] i z czego wynikał ten fakt, skarżący wyjaśnił, że " on jeździł bez karty". Po złożeniu zeznań skarżący dwukrotnie pisemnie złożył do sprawy wyjaśnienia. W pierwszym datowanym na 22.10.2012r. podniósł, że naruszenie z pozycji 16 protokołu ( dotyczące pojazdu [.....], który prowadził) nie miało miejsca, bo stwierdził, ze uszkodzony bezpiecznik powoduje, że tachograf nieprawidłowo rejestruje prędkość i aktywność kierowcy oraz przebieg drogi, a po dokonywanych samodzielnie naprawach po kilku godzinach pracy tachografu bezpiecznik się przepalał. Dnia 31.05. w czasie naprawy samodzielnie całej płyty, nastąpiła awaria instalacji elektrycznej, i do braku zapisów doszło z przyczyn niezależnych od kierującego. Wyjaśnił dalej, że opisane w pozycjach 17 i 18 protokołu naruszenie przez nieokazanie danych z tachografu cyfrowego pojazdu [....] za okres od 06.05.2012r. do 30.06.2012r. i karty kierowcy potwierdzającej fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień z tego okresu obejmujący 56 dni nie miało miejsca. Skarżący twierdził, ze w dniu rozpoczęcia kontroli przekazał dane z tachografu cyfrowego, pobrane w dniu 17.08.2012r. a obejmujące okres od 6.05. do 17.08.2012r. Natomiast dane z karty kierowcy na jego nazwisko nie istnieją, bo w tym okresie nie użytkował karty, a nie istnieje obowiązek wczytywania danych, które nie zostały zapisane na karcie kierowcy. W odniesieniu do zawartych w poz. 20 protokołu kontroli ustaleń co do wynikających z porównania danych wyjściowych licznika i wykresówek z pojazdu [.....] odległości, za które brak wykresówek, wyjaśnił, że w tych okresach nie użytkował pojazdu, a bezpodstawnie przyjęto, że różnica stanu licznika nie potwierdzona wykresówkami dowodzą braku określonej liczby wykresówek. Wyjaśnił także, za które naruszenia ukarany już został przez [....] organy, oraz przyczyny przekroczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu przez kierowcę S. K. w dniach 7-8.06.2012r. i wniósł o przesłuchanie kierowcy na tę okoliczność. W kolejnym pisemnym wyjaśnieniu z dnia 25.10.2012r., odniósł się do poz. 13 protokołu i przedstawił dokumenty o nałożeniu kary przez organy [.....]. W odniesieniu do naruszenia z poz. 16 protokołu w zakresie nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowy, dotyczących pojazdu nr rej. [....] wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, w dniach 17-19 oraz 26.01.2012r., skarżący powołując się na art. "3 lit. g7" Rozporządzenia nr 561/2006 zajął stanowisko, ze był zwolniony z konieczności przestrzegania jego przepisów z uwagi na prace remontowe i konserwacyjne nowo zakupionego samochodu. Odnosząc się do pozycji 20 protokołu wyjaśnił, że za okres czasu 13.01.2012 do 16.06.2012 przedstawił wszystkie wykresówki oraz dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu nr rej. [....]. W okresach, które organ przyjął za niepotwierdzone wykresówkami, pojazd nie był przez skarżącego użytkowany, a " brakujące kilometry" spowodował błąd w zapisie kierowcy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że poza złożonymi po wszczęciu postępowania zeznaniami i opisanymi wyżej wyjaśnieniami skarżący złożył dalsze wydruki kart kierowcy S. K. zwierające stosowne adnotacje co do czasu pracy oraz dokumenty dotyczące przeprowadzenia przez n[....] służby BAG kontroli i nałożenia kar, za niektóre stwierdzone protokołem naruszenia. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że uwzględniając wyjaśnienia skarżącego uzupełnione dokumentami, stwierdzono brak podstaw do nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy, za naruszenia objęte pozycjami ad1, ad2, ad3, ad4, ad6, ad7, ad8, ad9, ad13, ad18 i ad20 ( częściowo) protokołu kontroli. Przy czym w odniesieniu do pozycji ad2, ad6, ad7, ad8 i ad13 organ I instancji przyjął, iż skarżący wykazał, ze istnieją podstawy do umorzenia postępowania, na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 2 i ust. 2 wobec nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ, ale nie orzekł o tym w rozstrzygnięciu decyzji. Okoliczności tej nie dostrzegł organ odwoławczy jednakże to uchybienie przepisom postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż kary pieniężnej za w/w określone naruszenia nie nałożono. Natomiast podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowisko Organu Odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ze skarżący jako podmiot wykonujący transport drogowy nie wykazał, że zachodzą okoliczności przewidziane art. 92 ust. 1 pkt 1 lit. a –c) ustawy o transporcie drogowym wyłączające nałożenie kary, gdy podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów. Rację ma organ stwierdzając, że uchybienia za które nałożono kary były powtarzalne, a część z nich wynikała z postępowania samego skarżącego, który będąc podmiotem wykonującym transport drogowy, zarazem jako kierowca nie przestrzegał obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Trzeba też podkreślić, że dyspozycja art. 92 b ust. 1 u.t.d. dotyczy tylko przesłanek do nie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Nałożone z tego tytułu kary ( l.p. poz. 5 załącznika nr 3 do u.t.d.) wyniosły kwotę łączną 4300 zł, natomiast suma kar za naruszenia z poz. 6 załącznika – nie podlegające dyspozycji art. 92 b u.t.d. – wyniosła kwota 7050 zł. Powołany w skardze i odwołaniu przepis art. "3 lit. g7" w Rozporządzeniu ( WE) nr 561/2006 nie istnieje. Natomiast art. 3 lit. g Rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego: pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Dyspozycja przepisu obejmuje zatem dwie grupy pojazdów. Skarżący nie twierdzi nawet by w dniach 17.01.2012 do 26.01.2012 wykonywał " próby drogowe" w ramach napraw i konserwacji nowo nabytego ( używanego) samochodu [.....] nr rej. [....], lecz twierdzi, że w tych dniach jeździł w celu napraw i konserwacji. Druga grupa pojazdów obejmuje pojazdy, które nie zostały dopuszczone do ruchu. Za akt wynika, ze pojazd skarżącego zarejestrowano w kraju dnia [....] 2012r., co jest równoznaczne z dopuszczeniem go do ruchu. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że w omawianym okresie powyższy pojazd nie był objęty przepisami rozporządzenia 561/2006. Jedyny dokument na uwiarygodnienie twierdzenia, że samochód był w tym czasie naprawiany, to złożona w aktach ( k. 172) kserokopia, stanowiąca odpowiednik złożonej przy skardze, faktury z dnia [....] 2012r., wystawionej przez "S" S.A., N., S. W. za diagnostykę komputerową w/w pojazdu przy stanie licznika 588 548. Natomiast tachograf rejestrował jazdę bez karty nie tylko w tym dniu, ale w dniach 18, 19, i 26 stycznia, a skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających dalsze czynności naprawczo-konserwacyjne w miejscowościach wskazanych w wyjaśnieniu z dnia 25.10.2012r. Nie wykazał zatem skarżący, że w/w pojazd poddawany był "próbom drogowym" w ramach napraw lub konserwacji" w rozumieniu art. 3 lit. g rozporządzenia 561/2006. Rozporządzenie 561/2006 nie wyłącza stosowania jego przepisów do przewozu drogowego w celu naprawy lub konserwacji, lecz tylko względem takiego, który ma charakter "próbnego" w ramach dokonywanej naprawy lub konserwacji. Poza sporem było, ze skarżący nie użył kart kierowcy do tachografu w ustalonych dniach. Nałożona zaskarżoną decyzją za naruszenie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 z powodu nierejestrowania za pomocą urządzenia na wykresówce lub karcie kierowcy w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi kara pieniężna obejmuje dwa stany faktyczne. Pierwszy został wyżej opisany. Drugi dotyczy pojazdu nr rej. [....] kierowanego przez skarżącego w dniach 17/18 oraz 18/19.05.2012, 21.05.2012, 22.05.2012, 29.05.2012, 30/31.05.2012. Porównanie odległości wykazanej wykresówki, z miejscowościami wykazanymi na fakturach wskazującymi przebytą trasę doprowadziło organ do ustalenia, że przebyta łączna przejechana ilość kilometrów musiała być większa niż zarejestrowana w wykresówkach, a w konsekwencji, że nie objęto rejestracją całej przebytej drogi. Skarżący w wyjaśnieniach, odwołaniu i skardze podnosi, że do braku zapisów doszło z przyczyn niezależnych od niego, gdyż następowały awarie instalacji elektrycznej ( bezpiecznika) powiązanego z urządzeniami rejestrującymi, które usuwał, ale po pewnym czasie się powtarzały. Ponieważ sam dokonywał napraw, nie mógł przedstawić dowodu innego poza swoim przesłuchaniem. Podawał też, że opis tras na fakturach był orientacyjny, a faktyczne wykonanie trasy przewozów było inne. Zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez nie przesłuchanie skarżącego w charakterze strony na tę okoliczność Sąd nie podziela. Po pierwsze z wyjaśnień skarżącego wynika, że w powyższych dniach kontynuował przewóz mimo psującego się urządzenia rejestrującego i nie kwestionuje co do zasady ustalenia, że część przebytej trasy nie została zarejestrowana. Liczba przejechanych bez rejestracji kilometrów nie ma doniosłości prawnej. Natomiast doniosłość prawną ma okoliczność, że skarżący nie odnotował trasy przebytej faktycznie przy jak twierdzi okresowo nieczynnym urządzeniu rejestrującym; na wykresówce ( karcie kierowcy). Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady ( EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym ( Dz. U. UE.L. 1985.370.8 ze zm.) kierowca obowiązany jest stosować wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmuje i nie wyjmuje wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Dalsze postanowienia art. 15 określają sposób postępowania kierowcy gdy wykresówka lub karta kierowcy uległy uszkodzeniu lub są niesprawne. Natomiast przepis art. 16 określa sytuacje gdy niesprawne jest lub wadliwie działa urządzenie rejestrujące. Po pierwsze pracodawca obowiązany jest do jego naprawy przez uprawnionego instalatora lub warsztat, jak tylko okoliczności na to pozwalają. Przepis nakazuje zatem korzystanie z fachowej usługi, co do zasady. Zgodnie natomiast z ust. 2 jeżeli urządzenie rejestrujące nie działa lub działa wadliwie, kierowcy zaznaczają na wykresówce, wykresówkach lub na tymczasowej wykresówce dołączonej do wykresówki albo do karty kierowcy, na której powinien przedstawić dane umożliwiające ich identyfikację ( numer karty kierowcy lub nazwisko lub numer prawa jazdy) wraz ze złożeniem podpisu – wszystkie informację dotyczące okresu, w którym nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez urządzenie rejestrujące. Rozporządzenie Rady ( EWG) 3821/85 w art. 16 ust. określa zatem – jako przepis szczególny – jaki dokument i w jakiej formie sporządzony, zastępuje dane w razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia rejestrującego. Zeznania skarżącego nie mogły tego dokumentu zastąpić. Uzasadnione było zatem stanowisko organu, że i w odniesieniu do pojazdu [.....] zachodziło naruszenie opisane w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Za bezzasadne uznał Sąd także zarzuty, podniesione względem ustaleń i nałożenia kary za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień. ( lp. 6.3.7. załącznika nr 3), dotyczący pojazdu [....], ( poz. 20 protokołu kontroli, ostatnia pozycja decyzji organu I instancji). Przede wszystkim należy przypomnieć, ze organ I instancji uwzględnił wyjaśnienia skarżącego, że S. K. jako kierujący pojazdem w okresie 13.01.2012 do 23.0.12012 błędnie wpisał w wykresówce stan liczników, co spowodowało zawyżenie w protokole kontroli liczby przekroczonych w tym okresie kilometrów nie znajdujących potwierdzenia w wykresówkach. Zmniejszona została liczba dni za które wymierzono karę. Natomiast skutkujące nałożeniem kary naruszenie tego obowiązku obejmuje cztery okresy, w tym jeden kiedy kierującym był jeszcze S. K. 23-27.03.2012, oraz trzy w których kierującym był skarżący ( 9.05.2012 -10.05.2012, 6.06.2012 – 8.06.2012, oraz 15.06.2012 – 16.06.2012). W tych okresach bezsporne było, że występują różnice pomiędzy stanem wyjściowym wykresówek. Organ wyciągnął z tego wniosek, że nie przedłożono wszystkich wykresówek przyjmując, że jedna wystarcza na trasę do 500 km. Skarżący kwestionował to ustalenie twierdząc w wyjaśnieniach i odwołaniu, że przedstawił wszystkie wykresówki oraz wszystkie dokumenty potwierdzające nieprowadzenie pojazdu za każdy dzień okresu kontroli. Dopiero w skardze wyjaśnił, że braki zapisu pomiędzy dniami w/w wymienionymi wynikają stąd, że użytkował pojazd na potrzeby niehandlowe; w dniach 15-16.06.2012 był na spotkaniach [....] w K., a w pozostałych okresach na przejażdżce z rodziną. W istocie zatem skarżący nie zakwestionował ustaleń organów, że istnieją różnice w stanach wyjściowych licznika w wykresówkach, a w postępowaniu administracyjnym ogólnie zeznał, że w tych okresach " jeździł ale wykresówki chyba zostały zagubione". W świetle powyższych okoliczności organ miał podstawę – przyjąć, bez naruszenia zasad oceny przewidzianych art. 80 k.p.a, że prowadzący przewóz drogowy nieokazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego " na występujące różnice kilometrów nie pokryte tymi dokumentami, lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień". Podniesiona dopiero w skardze okoliczność mająca wyjaśnić nieprzedłożenie dokumentów określonych regulacją z l.p. 6.3.7. załącznika nr 3, dokonywania w powyższych okresach niehandlowego przewozu osób, nie ma doniosłości prawnej dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Po pierwsze oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji ocenia Sąd stan faktyczny sprawy istniejący w dacie jej wydania. To na skarżącym ciążył obowiązek wykazania organom, że złożył wszystkie dokumenty, czemu sam zaprzeczył własnym zeznaniem pytany właśnie o ten okres, stwierdzając, że wykresówki " chyba zostały zagubione". Po drugie, przepis art. 3 lit. h rozporządzenia ( WE) nr 561/2006 spod jego zastosowania wyłącza tylko pojazdy lub zespoły pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu drogowego rzeczy. Przepisem tym nie jest zatem wyłączony spod przepisów rozporządzenia niehandlowy drogowy przewóz osób. Co prawda zgodnie z art. 3 lit. i rozporządzenia nie ma ono zastosowania do przewozu drogowego pojazdami użytkowymi o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym są użytkowane, wykorzystywanymi do niehandlowego przewozu osób i rzeczy, ale na takie cechy pojazdu nr rej. [....] skarżący nawet się nie powoływał. Podziela zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowisko zaskarżonej decyzji, ze nie zostały przedłożone dokumenty określone lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za omawiane okresy, a nałożenie kary jest zgodne z prawem. W świetle zebranych dowodów znajdowało oparcie stanowisko, że nie zachodziły podstawy do zastosowania przepisu art. 92c ust.1 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym w odniesieniu do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zwłaszcza, że skarżący jako podmiot wykonujący przewóz drogowy, zarazem jako kierowca naruszał te obowiązki lub warunki. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.