III SA/Kr 1626/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1626/15 Skarżący złożył wniosek o udzielenie prawa pomocy. Ze złożonego przez skarżącego formularza "PPF" wynikało, że skarżący domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Przedstawiane w tym wniosku informacje skarżący ograniczył do wskazania, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwiema córkami i że należy do niego mieszkanie określone jako "nora". Twierdzi, że nie posiadają żadnych zasobów ani przedmiotów wartościowych. Przy dochodach gospodarstwa domowego adnotował "mops 50 groszy na dzień na rodzinę". Uzasadnienie ograniczył do wzmianki o treści "art. 108 kpa zagrożenie życia dla rodziny". Postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i oddalił wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata. Od powyższego postanowienia skarżący skutecznie wniósł sprzeciw. W sprzeciwie podniósł, że w czasie gdy składał wniosek o przyznanie prawa pomocy nie otrzymywał żadnych zasiłków z MOPS. W związku z tym że wydatki znacznie wzrosły i pomimo podjęcia zatrudnienia nie jest w stanie pokryć kosztów postępowania bez uszczerbku dla siebie i rodziny. W następstwie powyższego skarżący został wezwany w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., Nr 718) dalej: "P.p.s.a.", do uzupełnienia wniosku o udzielenie prawa pomocy poprzez: oświadczenie czy skarżący posiada konto bankowe, a jeżeli tak to przedłożenie wyciągu z konta bankowego obrazującego historię operacji za ostatnie 3 miesiące; podanie dokładnej wysokości i źródła miesięcznych dochodów uzyskiwanych przez skarżącego (min. wynagrodzenie za pracę, zasiłki z pomocy społecznej, świadczenia z urzędu pracy, świadczenia z ZUS, wszelkie inne dochody); podanie czy dzieci skarżącego korzystają z jakichkolwiek form pomocy finansowej lub rzeczowej, a jeżeli tak to jakiego rodzaju lub w jakiej wysokości; wskazanie czy skarżący posiada status osoby bezrobotnej, a jeżeli tak to czy otrzymuje z tego tytułu zasiłek i w jakiej wysokości; podanie jakie są miesięczne koszty utrzymania skarżącego i jego rodziny (żywność, odzież, środki czystości, czynsz, opłaty za media i inne stałe wydatki związane z utrzymaniem), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem negatywnych skutków procesowych. W odpowiedzi na powyższe skarżący oświadczył, że: nie posiada konta bankowego; nie pobiera zasiłków; nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna; jego dzieci nie otrzymują żadnej pomocy finansowej; nie posiada żywności, środków czystości i nie płaci czynszu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. W ocenie Sądu sprzeciw skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem postanowienie referendarza sądowego z dnia 25 maja 2016 r. należało utrzymać w mocy. Zgodnie z 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy wskazać, że prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. W orzecznictwie sądowym powszechnie prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i winno być stosowane w stosunku do osób pozostających w faktycznym ubóstwie. Prawo pomocy może dotyczyć zatem wyłącznie osób na tyle ubogich, iż ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II OZ 725/13; LEX nr 1437287). Co równie istotne, to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar wykazania, w jakiej sytuacji się znajduje i że jest to sytuacja uprawniająca go do przyznania prawa pomocy. Orzeczenie Sądu w zakresie przyznania stronie prawa pomocy zależy od tego, czy strona wykaże przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 43/15; LEX nr 1640593). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie przedstawił w wystarczający sposób sytuacji materialnej swojego gospodarstwa domowego. Jedyną informacją podaną przez skarżącego, a istotną dla niniejszego rozstrzygnięcia jest ta, zgodnie z którą skarżący posiada mieszkanie. Dlatego też Sąd w trybie art. 255 P.p.s.a. wezwał skarżącego o przedstawienie dodatkowych informacji (i dokumentów), które pozwoliłyby Sądowi ocenić, czy skarżącemu przysługuje prawo pomocy. Skarżący odpowiadając na wezwanie Sądu przekazał część żądanych informacji jednakże nadal nie podał jakie są jego miesięczne dochody i wydatki. Twierdzenia skarżącego nie przedstawiają zatem w pełni jego sytuacji materialnej. Doświadczenie życiowe wskazuje, że nie jest możliwe utrzymanie siebie i rodziny za wskazaną przez skarżącego kwotę (50 gr na dzień na rodzinę), natomiast skarżący nie wskazał z jakiego tytułu uzyskuje środki do życia oraz z jakich form pomocy korzysta w celu utrzymania siebie i rodziny. Wobec tego, że skarżący nie przedstawił informacji ani dokumentów, które mogłyby zobrazować Sądowi jego rzeczywistą sytuację finansową, Sąd rozpoznający wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został pozbawiony możliwości oceny zdolności finansowych skarżącego związanych z ewentualnymi kosztami ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. To zaś oznacza, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wobec powyższego Sąd oddalił wniosek o ustanowienie adwokata, stosownie do art. 246 § 1 w zw. z art. 260 P.p.s.a. Ponadto Sąd umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Skarżący domagał się bowiem zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z zakresu pomocy i opieki społecznej. Zgodnie natomiast z przytoczonym przepisem, strona skarżąca z mocy samego prawa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawie tego rodzaju. Wydanie orzeczenia w przedmiocie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych jest zatem zbędne. Mając powyższe na uwadze, postanowiono, jak w sentencji.