III SA/Kr 1640/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego T. M. A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T. M. (skarżący), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia 26 września 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że brak jest jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniach; różna jest praktyka organów; istnieją istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i jego kompetencji. Ponadto skarżący powołał się na całą serię wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który uchylił decyzje organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie z powodu braku uprawdopodobnienia wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z ww. przepisem, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższy przepis wymienia przyczyny z jakich sąd administracyjny może udzielić tzw. tymczasowej ochrony skarżącemu tzn. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi. Jednakże, ów przepis nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie przesłanek, o których mowa w ww. art. 61 §1 p.p.s.a., przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach (oświadczeniach) strony skarżącej. Wnioskujący wskazać winien zatem konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek jego wykonania grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa jego wykonania. Wnioskodawca musi wskazać na istnienie realnego niebezpieczeństwa, że wykonanie zaskarżonego aktu, przed zbadaniem jego prawidłowości przez Sąd, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Wprawdzie przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd może z urzędu wziąć pod uwagę okoliczności wynikające z akt sprawy administracyjnej, niemniej jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym (wnioskodawcy). Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09; z 3 października 2011 r., l FSK 1427/11, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie skarżący w ogóle nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił istnienia ww. okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Złożony wniosek nie został również poparty jakąkolwiek dokumentacją, co w rezultacie uniemożliwiło Sądowi ocenę wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową skarżącego. Skarżący skupił się na uprawdopodobnieniu (poprzez powołanie korzystnych dla siebie orzeczeń sądowych), że zaskarżona decyzja narusza prawo. Jednakże, należy podkreślić, że subiektywne przeświadczenie skarżącego jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie organu było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., FZ 358/04). Zatem mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.