III SA/Kr 1676/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego D. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 sierpnia 2014 r. Nr: [...] w przedmiocie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a przyznać na rzecz radcy prawnego D. G. wykonującego zawód w Kancelarii Radcy Prawnego ul. [...], K, od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych, czterdzieści groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych, czterdzieści groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Postanowieniem Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 17 listopada 2014 roku przyznane zostało skarżącemu M. S. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na tej podstawie Wicedziekan Rady OIRP w dniu 9 grudnia 2014 roku wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego D. G. Wyrokiem z dnia 24 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. S. oraz przyznał na rzecz radcy prawnego D. G. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług. W dniu 12 maja 2015 roku do tut. Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 lutego 2015 roku sporządzona przez wyznaczonego w sprawie pełnomocnika. W skardze zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania radcy prawnego ustanowionego w drodze prawa pomocy na zasadzie § 14 ust. 2 pkt 2 b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Pełnomocnik oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały w całości opłacone. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 października 2016 roku sygn. akt I OSK 1874/15 skargę kasacyjną oddalił. Na rozprawie przed NSA w dniu 28 października 2016 roku radca prawny D. G. podtrzymał wnioski zawarte w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Od dnia 2 listopada 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit "a" w/w rozporządzenia opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75 % opłaty określonej w pkt 1, która w niniejszej sprawie wynosi 240 zł (zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c"). Zatem za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym opłata wynosi 180 zł (240 zł x 75% = 180 zł). Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 41,40 zł (180 zł x 23% = 41,40 zł) w myśl § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.