III SA/Kr 1683/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 19 września 2025 r. nr 65/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za nadgodziny I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie na rzecz skarżącego D. Z. 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 19 września 2025 r. nr 65/2025 Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - dalej k.p.a.) w zw. z art. 33 i art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 636 – dalej u.o.P.), uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 23 lipca 2025 r. nr 22/2025 znak: NAB.1241.65.8.2018 i odmówił przyznania D. Z. (dalej: skarżący) rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas służby w ilości 186 godzin z żądanych 231 nadgodzin. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Raportem z dnia 4 stycznia 2021 r. skarżący - asp. szt. w stanie spoczynku, zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w P. o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za nadgodziny wynikające z przygotowania i rozliczenia ze służby na stanowisku kierowania KPP w P. w okresie od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 1 stycznia 2020 r. w liczbie 231 nadgodzin oraz nadgodziny wynikające z nieudzielonej przerwy w służbie w okresie od 4 stycznia 2018 r. do dnia 1 stycznia 2020 r. w liczbie 205,5 nadgodzin. Skarżący Rozkazem Personalnym nr 84/2020 Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 21 grudnia 2020 r., został zwolniony ze służby z dniem 6 stycznia 2021 r. w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Komendant Powiatowy Policji w P., w odpowiedzi na złożony raport, nie uwzględnił prośby skarżącego uzasadniając swoje stanowisko tym, że po dokonaniu weryfikacji grafików służby oraz prowadzonej ewidencji nadgodzin na dzień zwolnienia ze służby, posiadał 103 nadgodziny uprawniające do naliczenia i wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, które zostały ujęte w "Zaświadczeniu o uposażeniu i nagrodzie rocznej" z dnia 12 stycznia 2021 r. Komendant zaznaczył również, że zarówno skarżący jak i żaden inny policjant pełniący służbę na stanowisku dyżurnego Zespołu Dyżurnych jednostki, nigdy nie zgłaszał problemów związanych z wykorzystaniem przerw w służbie. Także sam fakt ewentualnego niewykorzystania 45 minut przerwy, która przysługuje podczas pełnienia służby, nie rodzi prawa do uzyskania ekwiwalentu pieniężnego, co reguluje przepis §4 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. nr 131 poz. 1471 z późn. zm.). Skarżący uznał pismo Komendanta Powiatowego Policji w P. za decyzję administracyjną i w dniu 19 lutego 2021 r. złożył od niej odwołanie. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie decyzją nr 25/2021 z dnia 29 kwietnia 2021 r., utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 10 stycznia 2022 r. sygn. III SA/Kr 874/21, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji w zakresie nadgodzin wynikających z przygotowania i rozliczenia służby, a w pozostałym zakresie skargę oddalił. Sąd w wydanym wyroku zwrócił uwagę na konieczność ustalenia rzeczywistego czasu służby skarżącego w okresie od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 1 stycznia 2020 r. wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi, które pozwolą na rozpoznanie jego żądania w ponownym postępowaniu. W związku z powyższym organ I instancji podjął ponownie niniejsze postępowanie. Naczelnik Wydziału Prewencji KPP w P. w piśmie z dnia 1 czerwca 2022 r. stwierdził, że za okres od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 1 stycznia 2020 r., brak jest dodatkowej dokumentacji w zakresie rzeczywistego czasu związanego z przygotowaniem i zdaniem służby przez skarżącego. Czas służby skarżącego dokumentowany był w grafikach służby dyżurnej, listach obecności, ewidencji czasu służby i ewidencji przedłużonego czasu służby, i potwierdził posiadanie przez skarżącego, ustalonych na okoliczność zwolnienia ze służby, 103 nadgodzin. Jednocześnie wskazano, że żaden z dyżurnych, w tym wymieniony, nie zgłaszał roszczeń dotyczących czasu związanego z przygotowaniem lub rozliczeniem służby. Natomiast organ nie posiada dokumentów potwierdzających, że skarżący każdorazowo pełnił służbę o 30 minut więcej w zmianowym rozkładzie czasu służby wynoszącym po 12 godzin. Do akt sprawy dołączono dokumentację dotyczącą skarżącego w przedmiocie rozliczenia jego czasu służby, tj. kopie grafików służby, kart ewidencji czasu pracy oraz ewidencji przedłużonego czasu służby. W toku postępowania przesłuchano świadków oraz skarżącego. W tym stanie rzeczy Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją nr 21/2023 z dnia 27 marca 2023 r., odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za nadgodziny wynikające z przygotowania i rozliczenia ze służby. W wyniku odwołania od ww. decyzji, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, decyzją nr 148/2023 z dnia 3 lipca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem ponownie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 29 stycznia 2024 r. sygn. III SA/Kr 1337/23 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że z przytoczonych zeznań świadków wynika, iż organizacja pracy w jednostce wymuszała na dyżurnych dłuższy czas pracy niż 12 godzin, w którym dwóch dyżurnych musiało być jednocześnie obecnych. Do ustalenia zatem pozostawał czas, o jaki przedłużenie to następowało, bowiem z zeznań tych wynika także, że nie zawsze czynności te wymagały czasu wskazanego przez skarżącego, a dane logowań w systemie SWD, wnioskowane przez skarżącego, na takie ustalenia mogły pozwolić. Powołując się na swój wyrok z dnia 10 stycznia 2022 roku sygn. III SA/Kr 874/21, Sąd podkreślił, że ustalenie rzeczywistego czasu służby skarżącego w okresie od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 1 stycznia 2020 r. winno nastąpić wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi. Ponownie prowadząc sprawę organ winien przeprowadzić dowód z danych jego logowań w systemie SWD w ww. okresie, a w przypadku braku jakiegokolwiek logowania, z wpisów pobierania lub zdawania broni przez skarżącego w tym okresie, celem prawidłowego ustalenia rzeczywistego czasu służby. Ponownie rozpoznając sprawę, Komendant Powiatowy Policji w P., decyzją nr 30/2024 z dnia 20 grudnia 2004 r. odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za nadgodziny wynikające z przygotowania i rozliczenia ze służby w okresie od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 1 stycznia 2020 r. W ocenie organu I instancji czas służby skarżącego wyniósł odpowiednio: - od dnia 9 czerwca do dnia 31 grudnia 2016 roku - minus 1 godzina, 3 8 minut, - w 2017 roku - minus 10 godzin, 42 minuty, - w 2018 roku - minus 42 godziny, 1 minuta, - w 2019 roku - minus 12 godzin, 8 minut. Łącznie za badany okres podano czas minus 66 godzin, 29 minut. W wyniku odwołania od ww. decyzji, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, decyzją nr 26/2025 z dnia 26 lutego 2025 r. uchylił w całości ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wobec stwierdzenia uchybień w postępowaniu dowodowym mających wpływ na wynik sprawy. W granicach wykorzystanego przez organ I instancji zbioru nowych dowodów, założenia przyjęte przy obliczaniu początku oraz końca poszczególnych służb wymienionego, zostały bowiem skonstruowane według odrębnych kluczy. Z uwagi na taką niekonsekwencję w metodzie, nie było możliwe wiążące powołanie się na uzyskany wówczas wynik "minus 66 godzin i 29 minut", co udaremniało merytoryczne orzekanie w postępowaniu, jako że na wyniku obliczeń organ I instancji oparł końcowy wniosek. Komendant Powiatowy Policji w P., decyzją nr 22/2025z dnia 23 lipca 2025 r., po raz kolejny odmówił skarżącemu przyznania rekompensaty pieniężnej za 187 godzin w zamian za czas służby przekraczający obowiązującą normę czasu służby w związku z przygotowaniem się do służby i jej rozliczeniem na stanowisku dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w P. w okresie od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 1 stycznia 2020 r. Jednocześnie stwierdził, że normę czasu służby w 2016 r. przekroczono o 12 godzin, w 2017 r. - o 25 godzin, w 2018 r. – o 22 godziny, w 2019 r. - o 22 godziny oraz uwzględniając przedawnienie roszczenia za okres sprzed dnia 4 stycznia 2018 r. W motywach rozstrzygnięcia, organ I instancji wskazał, że w ramach ponownego procedowania za badany sporny okres od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 1 stycznia 2020 r., dokonał rozliczenia służby skarżącego, zestawiając ze sobą dane dotyczące czasu (wy)logowania wymienionego w SWD oraz pobierania/zdawania przez niego broni dla poszczególnych służb. Na poczet prawa do ekwiwalentu pieniężnego za czas przygotowania i rozliczenia służby uwzględniono czas nieprzekraczający 30 minut na jedną służbę. Czasu przeznaczonego na ten cel nie uwzględniono, gdy w oparciu o ww. ustalenia dotyczące SWD i broni, wykazano służbę w wymiarze niższym niż 12 godzin, wobec pokrywania się tych czynności z czasem służby. Mając na względzie powyższe, za sporny okres ustalono następującą liczbę nadgodzin wynikających z przygotowania i rozliczenia służby skarżącego: 10 godzin 45 minut za 2016 rok, 24 godziny i 24 minuty za 2017 rok, 20 godzin i 57 minut za 2018 roku, 20 godzin i 55 minut za 2019 rok. Organ I instancji stwierdził, że na podstawie art. 33 ust. 3a ustawy o Policji łączny czas służby przekraczający normę w danym okresie rozliczeniowym zaokrągla się w górę do pełnej godziny i na tej podstawie dokonał następujących przeliczeń nadgodzin skarżącego: - za okres 09.06. - 30.06.2016 r. - 1 godzina 45 minut, po zaokrągleniu - 2 godziny, - za okres 01.07. - 31.12.2016 r. - 9 godzin 25 minut, po zaokrągleniu - 10 godzin, - za okres 01.01. - 30.06.2017 r. - 11 godzin 31 minut, po zaokrągleniu- 12 godzin, - za okres 01.07.- 31.12.2017 r. - 12 godzin 53 minuty, po zaokrągleniu- 13 godzin, - za okres 01.01. - 30.06.2018 r. - 12 godzin 22 minuty, po zaokrągleniu - 13 godzin, - za okres 01.07. - 31.12.2018 r. - 8 godzin 35 minut, po zaokrągleniu - 9 godzin, - za okres 01.01. - 30.06.2019 r. - 9 godzin 45 minut, po zaokrągleniu - 10 godzin, - za okres 01.07. - 31.12.2019 r. - 11 godzin 10 minut, po zaokrągleniu - 12 godzin. Dalej, organ I instancji powołał się na przepisy dotyczące przedawnienia roszczeń, wyrażone w art. 107 ustawy o Policji, wskazując, że w przypadku skarżącego za czynność przerywającą bieg przedawnienia jego roszczeń należy uznać jego raport z dnia 4 stycznia 2021 r. skierowany do Komendanta Powiatowego Policji w P. o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za nadgodziny wynikające z przygotowania i rozliczenia ze służby na stanowisku kierowania, który wpłynął do jednostki w dniu 5 stycznia 2021 r. Z tego powodu organ I instancji uznał 44 godziny nadliczbowe z tytułu przygotowania i rozliczenia ze służby skarżącego, które znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym (ww. wydruki dot. SWD i broni), wypracowane w okresie od dnia 4 stycznia 2018 r. do dnia 1 stycznia 2020 r. W stosunku do 37 godzin nadliczbowych za okres od dnia 9 stycznia 2016 r. do dnia 4 stycznia 2018 r., w myśl art. 107 § 1 ustawy o Policji ulegają przedawnieniu. Natomiast 150 z 231 nadgodzin, za które wymieniony żądał wypłaty ekwiwalentu pieniężnego nie znalazło potwierdzenia w materiale dowodowym. W odwołaniu wniesionym od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. nr 22/2025 z dnia 23 lipca 2025 r. skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej oraz z rażącym naruszeniem prawa w ten sposób, że jednocześnie odmówiono przyznania skarżącemu rekompensaty pieniężnej za 187 godzin w zamian za czas służby przekraczający obowiązującą normę czasu służby, co miało wiązać się z przygotowaniem i rozliczeniem ze służby przy jednoczesnym stwierdzeniu, że norma czasu służby została przekroczona, b) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez - brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także brak odniesienia się przez organ I instancji w uzasadnieniu do wskazania faktów, które uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, dla których odmówił wiary pozostałym, - niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia faktycznego sprawy, a mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie, polegających na braku wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy zeznaniami skarżącego oraz zeznaniami świadków będących jego przełożonymi oraz przyczyn tych rozbieżności oraz nieuwzględnieniu wniosków dowodowych skarżącego c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, w której przeważającą treść stanowi przepisanie treści zeznań świadków i przebiegu dotychczasowego postępowania, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. a) art. 107 ust. 1 u.o.P. poprzez przyjęcie, że w realiach niniejszej sprawy doszło do przedawnienia roszczeń, a z ostrożności procesowej, na wypadek przyjęcia, że część dochodzonych roszczeń jest przedawniona, zarzucono b) naruszenie art. 107 ust. 2 u.o.P. poprzez brak jego zastosowania i przyjęcie, że sytuacja skarżącego mieści się w ramach tzw. usprawiedliwionego okolicznościami wyjątku pozwalającego na nieuwzględnienie przedawnienia, c) art. 33 ust. 3 u.o.P., w związku z § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i § 11 rozporządzenia MSWiA z dnia 11 września 2020 roku w sprawie czasu służby policjantów (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 401), poprzez ich błędną wykładnię, d) art. 33 ust. 3 i ust. 3d w związku z art. 114 ust. 1 pkt 2 u.o.P. w związku z § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i § 11 rozporządzenia MSWiA z dnia 11 września 2020 roku w sprawie czasu służby policjantów (Dz. U. z 2020 roku, poz. 1574) poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, przy przyjęciu, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nakazanie wypłaty wynagrodzenia ekwiwalentu pieniężnego za nadgodziny wynikające z przygotowania i rozliczania służby na stanowisku kierowania KPP P. w okresie od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 1 stycznia 2020 r. w ilości 231 nadgodzin, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w przypadku uznania, iż wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Po rozpoznaniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie decyzją nr 65/2025 z dnia 19 września 2025 r. uchylił w całości decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. nr 22/2025 z dnia 23 lipca 2025 r. i odmówił skarżącemu przyznania rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas służby w ilości 186 godzin z żądanych 231 nadgodzin. Organ odwoławczy kierując się zaleceniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2024 r. sygn. III SA/Kr 1337/23, co do dowodów mających pozwolić na prawidłowe ustalenie rzeczywistego czasu służby skarżącego oraz uwzględniając realia służby (zmienną kolejność czynności służbowych wy/logowania w SWD i pobrania/zdania broni), z zastrzeżeniem przedawnienia roszczeń za okres od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 4 stycznia 2018 r. na podstawie art. 107 ustawy o Policji, ustalił ilość ponadnormatywnego czasu służby wymienionego za okres od dnia 5 stycznia 2018 r. do dnia 1 stycznia 2020 r. tj.: - 05.01.2018 r. - 31.12.2018 r. - 21 godzin 57 minut, - 01.01.2019 r. - 31.12.2019 r. - 22 godziny 56 minuty, - 01.01.2020 r. - 0 godzin 0 minut, co stanowi łącznie 44 godziny i 53 minuty. Dla powyższych obliczeń za datę czynności przerywającej bieg przedawnienia roszczeń organ odwoławczy przyjął dzień złożenia przez skarżącego w KPP w P. raportu z dnia 4 stycznia 2021 roku, tj. dzień 5 stycznia 2021 roku. Czas każdej jego służby w ww. okresie został ustalony dla poszczególnych służb dłuższych niż regulaminowe 12 godzin, wyliczając ponadnormatywny czas pomiędzy czynnością pierwszą w służbie, a ostatnią, wykazanymi w zestawieniu obejmującym wy/logowania w SWD i pobranie/zdanie broni, sporządzonym przez organ I instancji na rzecz zaskarżonej decyzji, i tak jak uczynił to organ I instancji – z uwzględnieniem ograniczenia do 30 minut ponadnormatywnego czasu służby dla takiej służby. Jednocześnie ponowne przeliczenie przez organ II instancji wykazało błędy matematyczne w obliczaniu przez organ I instancji ponadnormatywnego czasu służby, na niekorzyść strony, w związku z czym doliczono je do ponadnormatywnego czasu służby. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro podstawą przyznania rekompensaty pieniężnej jest ww. 45 godzin ponadnormatywnego czasu służby nieobjętych przedawnieniem i znajdujących oparcie w dowodach, to w relacji z żądaniem skarżącego z dnia 4 stycznia 2021 r. dotyczącym wypłaty świadczenia pieniężnego za 231 nadgodzin, dla pozostałych 186 godzin brak dowodów lub przedawnienie roszczenia stanowią przesłankę do odmowy przyznania w tej części rekompensaty pieniężnej. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, organ I instancji w zaskarżonej decyzji ustosunkował się do żądania z dnia 4 stycznia 2021 r., przy czym wskazał, że stosownych obliczeń nadgodzin dokonano już wcześniej "z urzędu" w związku ze zwolnieniem wymienionego ze służby, wypłacając mu ekwiwalent za 103 godziny. Skarżący w swoim raporcie nie domagał się ponownego przeliczenia ogółu nadgodzin, lecz żądał uznania konkretnej liczby 231 nadgodzin za 462 służby na stanowisku kierowania w okresie od 9 czerwca 2016 r. do 1 stycznia 2020 r. oraz wypłaty ekwiwalentu. Zainicjowało to indywidualną sprawę administracyjną, w której organ musiał skonfrontować własną analizę z konkretnymi roszczeniami strony, a uznanie ich tylko w części, uzasadniało formalną odmowę co do pozostałego zakresu. Takie działanie organu nie stanowi o wewnętrznej sprzeczności decyzji ani o rażącym naruszeniu prawa, zwłaszcza że samo matematyczne wykazanie nadgodzin, nie oznacza automatycznego ich uznania w przypadku istnienia przeszkód prawnych, takich jak przedawnienie roszczeń z art. 107 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem roszczenia pieniężne przedawniają się z upływem 3 lat, chyba że opóźnienie jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami, a bieg przedawnienia przerywa czynność podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie przedstawił dowodów na jakiekolwiek działania przerywające bieg przedawnienia przed złożeniem raportu w dniu 5 stycznia 2021 r., a jego twierdzenia opierają się jedynie na subiektywnych oświadczeniach. W związku z tym bieg przedawnienia został przerwany dopiero z dniem 5 stycznia 2021 r., a ponieważ organ nie dopatrzył się wyjątkowych okoliczności uzasadniających opóźnienie, orzekanie ograniczyło się do okresu od 5 stycznia 2018 r. do 1 stycznia 2020 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących postępowania dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, że są nieuzasadnione. Wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 29 stycznia 2024 r. ocenił już materiał dowodowy, stwierdzając, że służba pełniona była w dwunastogodzinnym systemie zmianowym od 8 do 20 i od 20 do 8, ale organizacja pracy wymuszała na dyżurnych czas służby dłuższy niż 12 godzin, w którym dwóch dyżurnych musiało być jednocześnie obecnych. Z kolei rzeczywisty wymiar tego przedłużenia wymagał ustalenia na podstawie danych z systemu SWD. Sąd sformułował zalecenie, aby organ ponownie prowadząc sprawę przeprowadził dowód z danych logowań skarżącego w systemie SWD w okresie od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 1 stycznia 2020 r., a w przypadku braku logowania, z wpisów pobierania lub zdawania broni, celem prawidłowego ustalenia rzeczywistego czasu służby. Nie można oczekiwać, aby inne, znane wówczas Sądowi dowody, w szczególności zeznania świadków i wyjaśnienia strony, mogły być obecnie konkurencyjne w stosunku do tych mierników czasu, a wyrazem ich ograniczonej wartości było właśnie orzeczenie Sądu co do nowych dowodów. Powyższe stanowisko Sądu miało stanowić kanwę dla dalszego procedowania organu i nie ma powodu, aby organy Policji dokonywały tu rewizji, gdyż skomentowane przez Sąd dowody pozostają w tym samym stanie, natomiast skarżący poprzez zarzuty odwołania próbuje zmienić ukształtowaną wyrokiem perspektywę analizy. Meritum sprawy sprowadzało się do zbadania, czy i jak organ I instancji zastosował określone przez Sąd narzędzia pomiaru rzeczywistego czasu służby i jaki osiągnął tym efekt. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że chociaż ponowne procedowanie miało być wykonaniem wyroku, to należało liczyć się z teoretycznym marginesem na ewentualne nowe okoliczności, które faktycznie wystąpiły, gdyż z aktywności w SWD i książki broni wynikało, że początek i koniec służby nie zawsze odpowiadał logowaniu i wylogowaniu z systemu. Zatem literalne zastosowanie tych narzędzi nie odzwierciedlałoby rzeczywistego czasu służby, przez co zasadnym stało się uwzględnienie dla każdej służby czynności wcześniejszej dla jej początku oraz późniejszej dla jej końca. Argument odwołania o liberalnym podchodzeniu policjantów do logowania w SWD jest szczególny, gdyż stanowi realne umniejszenie przez stronę skarżącą doniosłości dowodu, któremu wcześniej sama przypisywała wagę, co można uznać za dozwoloną taktykę procesową. Można dodać, że skarżący, tłumacząc się obawami przed reakcją przełożonych, jednocześnie nie miał oporów przed liberalnym traktowaniem logowania przez okres 3,5 roku, forsując koncepcję wykorzystania danych z SWD we własnym interesie aż do wydania wyroku. W świetle wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2024 r. sygn. III SA/Kr 1337/23, należy przyznać rację skarżącemu, że ustalenia organu I instancji o przepracowaniu przez niego łącznie 66 godzin i 29 minut mniej, niż powinien, nie mają pokrycia w faktach i są sprzeczne z innymi dowodami. Kwestia ta ma status danych historycznych, gdyż była przedmiotem etapu zakończonego decyzją nr 26/2025 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, podobnie jak argument o zakłamywaniu rzeczywistości przez system przy drzwiach, przy czym sposób procedowania organu I instancji przy decyzji nr 22/2025 uczynił zadość tym uwagom. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wymogów uzasadnienia decyzji, wskazano, że Sąd dokonał już podsumowania dowodów i zalecił sposób osiągnięcia celu, więc kluczowy komentarz organu I instancji sprowadza się do zaprezentowania wyników obliczeń, odniesienia ich do przedawnienia oraz działania w przepisanej formie, co zostało zachowane. Z kolei w zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego podkreślono, że organ miał działać według konkretnego wzorca z użyciem konkretnych dowodów wskazanych przez Sąd, co miało doprowadzić do ustalenia rzeczywistego czasu służby. Organ I instancji zastosował dowody wskazane w wyroku i uczynił to w sposób pozwalający na oczekiwane ustalenia, jednakże obliczenia te zawierały błędy wymagające skorygowania. W ocenie organu odwoławczego, nieuznanie 187 nadgodzin przez organ I instancji było wynikiem przeszacowanym na niekorzyść skarżącego i możliwym do skorygowania na podstawie posiadanych materiałów, takich jak zestawienie danych z SWD i książki broni. Konsekwentnie za niedoszacowane należy uznać wartości zaliczone na korzyść skarżącego powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co wpłynęło na wynik sprawy i wymagało rewizji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej; b) art. 80 k.p.a. poprzez brak dokonania przez organ odwoławczy oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego okoliczności warunkujących przyznanie prawa do rekompensaty pieniężnej w zamian za wypracowane nadgodziny wynikające zarówno z przygotowania, jak i rozliczenia służby szczegółowo wskazanych w treści wniesionego raportu, do czego organ ten był zobowiązany; c) art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także brak odniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu do wskazania faktów, które uznał on za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. a) art. 107 ust. 1 u.o.P. poprzez przyjęcie, że w realiach niniejszej sprawy doszło do przedawnienia roszczeń; z ostrożności procesowej na wypadek przyjęcia, że część dochodzonych roszczeń jest przedawniona, zarzucił: b) art. 107 ust. 2 u.o.P. poprzez brak jego zastosowania i przyjęcie, że sytuacja skarżącego mieści się w ramach tzw. usprawiedliwionego okolicznościami wyjątku pozwalającego na nieuwzględnienie przedawnienia; c) art 33 us.t 3 u.o.P. w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i § 11 Rozporządzenia z dnia 11 września 2020 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie czasu służby policjantów poprzez ich błędną wykładnię; d) art. 33 ust 3 i ust. 3d w zw. z art 114 ust 1 pkt 2 u.o.P. w zw. z § 7 ust 1 pkt 2 i ust. 2 i § 11 Rozporządzenia z dnia 11 września 2020 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie czasu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1674) poprzez ich niezastosowanie. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podkreślił, że skarżący zarzuca organom nieprawidłową ocenę dowodu, nie zarzuca natomiast braku przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., co oznacza, że jeżeli sąd administracyjny dostrzega naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, to niezależnie od argumentów skarżącego, tenże sąd administracyjny uprawniony jest do uwzględnienia skargi. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej podniesionych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2024 r. sygn. III SA/Kr 1337/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że z przytoczonych zeznań świadków wynika, iż organizacja pracy w jednostce wymuszała na dyżurnych dłuższy czas pracy niż 12 godzin, w którym dwóch dyżurnych musiało być jednocześnie obecnych. Do ustalenia zatem pozostawał czas, o jaki przedłużenie to następowało, bowiem z zeznań tych wynika także, że nie zawsze czynności te wymagały czasu wskazanego przez skarżącego, a dane logowań w systemie SWD, wnioskowane przez skarżącego, na takie ustalenia mogły pozwolić. Powołując się na swój wyrok z dnia 10 stycznia 2022 roku sygn. III SA/Kr 874/21, Sąd podkreślił, że ustalenie rzeczywistego czasu służby skarżącego w okresie od dnia 9 czerwca 2016 r. do dnia 1 stycznia 2020 r. winno nastąpić wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi. Ponownie prowadząc sprawę organ winien przeprowadzić dowód z danych jego logowań w systemie SWD w ww. okresie, a w przypadku braku jakiegokolwiek logowania, z wpisów pobierania lub zdawania broni przez skarżącego w tym okresie, celem prawidłowego ustalenia rzeczywistego czasu służby. Sąd wskazał na zeznania świadków: świadek D. Z. zeznał m.in., że "służba zaczyna się od 8 i w tym czasie następuje też rozliczenie z poprzedniej służby"; świadek W. W. zeznał m.in., że "czas służby nie jednokrotnie się przedłużał wynikało to ze specyfikacji służby", "z reguły przychodziło się zawsze troszkę wcześniej aby zmienić się na stanowisku pracy. I tak przychodzili wszyscy dyżurni", "służba zazwyczaj się przedłużała ale też nie zawsze. Na pewno zawsze przychodziło się wcześniej do służby. Ale nie było to też zawsze", na pytanie "kiedy można było się rozliczyć i opuścić stanowisko?", świadek zeznał "jak był zmiennik i przełożony który rozliczał wtedy można było zakończyć służbę"; świadek J. G. na pytanie "na czym polega przygotowanie do służby dyżurnego" odpowiedział "polega na przebraniu się w mundur służbowy oraz zajęcie miejsca w dyżurce i przejęcie od dyżurnego który kończy służbe wszystkich aktywnych zdarzeń oraz zapoznania się z sytuacją jaka miała miejsce w okresie poprzedzającym służbę (...) w naszej jednostce takie przygotowanie może trwać od kilku do kilkunastu minut w zależności od ilości zdarzeń . i przygotowanie i rozliczenie ze służby to dokładnie ten sam czas"; świadek P. Ł. na pytanie "jak wyglądało przygotowanie do służby?" odpowiedział "przygotowanie składają się z szeregu czynności jest to między innymi sprawdzenie kompletności wyposażenia, uzbrojenia, dokumentacji i omówienie zaistniałych poprzednich wydarzeń. (...) Rozliczenie jest takie samo jak rozpoczęcie tylko odwrócone są role uczestników tego spotkania", świadek zeznał także "objęcie służby było również w systemie SWD gdzie kończący policjant dyżurny kończył poprzez wylogowanie a zaczynający poprzez zalogowanie i rozpoczęcie służby. w systemie każde logowanie i wylogowanie jest zapisywane na wieczność", "jeżeli przyszedłem punktualnie osoba którą zmieniałem automatycznie zostawała dłużej"; świadek A. S. zeznał m.in. "służba w dyżurce związana jest z ciągłością pracy i nie do końca możliwe jest wyjście punktualnie o 8:00 lub 20:00 albo przyjście na 8:00 lub 20:00". Na pytanie "dlaczego jest to niemożliwe?", świadek odpowiedział "ponieważ zazębia się czas służby jednego i drugiego dyżurnego". Zeznania te zatem, wbrew aktualnemu stanowisku skarżącego, nie mogły posłużyć do bardziej precyzyjnego ustalenia czasu pracy przekraczającego 12 godzin, niż wnioskowane wcześniej przez skarżącego dane logowań w systemie SWD oraz dane czasu pobierania i zdawania broni. Skoro skarżący, jak twierdzi, od czerwca 2016 r. miał świadomość niechęci zwierzchnika do rozliczania nadgodzin, to mając wolę dochodzenia roszczeń z tego tytułu, winien zadbać o to by dysponować możliwością precyzyjnego wykazania o ile w konkretnych datach jego czas pracy został przekroczony. Organy, w ocenie Sądu, prawidłowo oparły ustalenia faktyczne w tym zakresie na danych logowań w systemie SWD oraz danych czasu pobierania i zdawania broni, przyjmując pierwszą czynność danego dnia za początek liczonego czasu służby, a ostatnią czynność za koniec czasu służby. Niezasadne natomiast jest stanowisko organów co do przedawnienia części roszczenia skarżącego. Przepis art. 107 ust. 1 u.o.P. stanowi, iż roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że za początek biegu trzyletniego terminu przedawnienia należy uznać dzień, w którym uprawniony mógł żądać spełnienia świadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. I OSK 708/13, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych). W myśl natomiast art. 114 ust. 1 pkt 2 u.o.P. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2019 r, policjant zwalniany ze służby otrzymuje m.in. ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3. Zmiana tego przepisu nastąpiła mocą ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1635), która weszła w życie w dniu 12 września 2019 r. z mocą od dnia 1 lipca 2019 r. Zgodnie natomiast z art. 10 ustawy zmieniającej, do udzielania czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji w brzmieniu dotychczasowym, pełnionej w okresie przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej tj. przed dniem 12 września 2019 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem bieg terminu przedawnienia roszczenia o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3, pełnionej w okresie przed dniem 12 września 2019 r. rozpoczynał się z dniem zwolnienia ze służby. Mając powyższe na uwadze, w tym zakresie stanowisko organów Sąd uznał za nieprawidłowe. W tym stanie sprawy, uznając że skarga jest usprawiedliwiona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.