III SA/Kr 1692/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Tadeusz Wołek Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skarg B. R. Firma Handlowa A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu skargi oddala. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] 2014 r. nr [...] na podstawie art. 216 Ordynacji podatkowej, art. 62, art. 67, art. 78 rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 23 ust. 5 i art. 73 ustawy Prawo celne zmienił dane zawarte w zgłoszeniu celnym do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu SAD [...] z dnia [...] 2011 r. w ten sposób, że w polu 44 wpisano 071V=+3000,00 1DK7-FV/119/2011, FV/124/2011. Na to postanowienie zażalenie złożyła B. R. Firma Handlowa A w B. Dyrektor Izby Celnej w wyniku rozpoznania zażalenia strony postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego. W wyniku i konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] - w pkt 1 określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów zgłoszonych w dniu [...] 2011 r. do procedury dopuszczenia do obrotu wg dokumentu SAD [...] pole 47 na kwotę 3166 zł. W pkt 2 decyzji poinformował o pozostałej do zapłaty kwocie podatku od towarów i usług w wysokości 345 zł. W pkt 3 wskazał na datę powstania zobowiązania podatkowego na 25 luty 2011 r. W pkt 4 decyzji nakazał zapłatę różnicy należności podatkowej w wysokości 345 zł wraz z odsetkami w terminie 10 dni. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 15, art. 33 ust. 2 i ust. 4, art. 34 ust. 3 i ust. 4, art. 37, art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Od powyższej decyzji odwołanie złożyła B. R. Firma Handlowa A w B. Dyrektor Izby Celnej w wyniku rozpoznania odwołania strony decyzją z dnia 13 sierpnia 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Powyższe rozstrzygnięcia organów zapadły w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. W dniu [...] 2011 r. skarżąca B. R. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa A B. R. z B, działająca za pośrednictwem Agencji Celnej nr [...] Sp. z o. o. z siedzibą w K, na podstawie dokumentu SAD [...] dokonała zgłoszenia celnego do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towaru opisanego w zgłoszeniu jako pantofle domowe/męskie/ z podeszwami zewnętrznymi i cholewkami z tworzywa sztucznego (15960 par). Do zgłoszenia celnego została dołączona m.in. deklaracja wartości celnej, faktura handlowa nr [...] z dnia 21 stycznia 2011, opiewającą na kwotę 3.192,00 USD (na warunkach CIF H wg Incoterms 2000), packing list, morski list przewozowy, list przewozowy bez numeru wystawiony w H w dniu 24 lutego 2011r., fotokopia faktury VAT nr [...] z dnia 25 lutego 2011r. wystawiona za usługę transportową wymienionego towaru w kontenerze nr [...] na trasie H - C za kwotę 1.500 zł. W wyniku kontroli celnej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w firmie skarżącej ujawniono dodatkową zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów fakturę wystawioną w dniu 24 lutego 2011 r. o nr [...] oraz fakturę z tożsamym numerem i datą jak faktura transportowa załączona do zgłoszenia celnego. Obie faktury zostały wystawione na kwotę 1500 zł. Wystawione zostały przez tego samego przewoźnika tj. D Sp.z.o.o. z siedzibą w S. Obie dotyczyły przewozu kontenera o tych samych numerach identyfikacyjnych, na tej samej trasie przewozu. Różnica między tymi fakturami polegała na różnych ich numerach i datach wystawienia oraz na tym, że druga z faktur ujawniona w trakcie kontroli pomimo, że została zaewidencjonowana w księgach rachunkowych podatniczki, nie została przedstawiona wraz ze zgłoszeniem celnym organowi celnemu w dniu [...] 2011 r. W wyniku ustaleń pokontrolnych stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zadeklarowanych w polu 44 przedmiotowego dokumentu SAD kosztów transportu, gdzie pod kodem 071V wskazano koszty transportu na kwotę 1.500 zł. B. R. nie kwestionowała ustaleń kontroli, które stwierdzono w protokole znak [...] z dnia 28 grudnia 2012 r. W związku z powyższym wszczęto postępowanie podatkowe w zakresie podatków od towarów i usług oraz postępowanie celne. W toku postępowania B. R. poinformowała, że niezgodności kwoty za usługi transportowe zadeklarowane w zgłoszeniu celnym, a następnie kwoty wskazane w fakturach za usługi transportowe wynikają z tego, że faktury na wyższą kwotę uwzględniały transport z C do magazynu w W lub innych miejsc. W związku z powyższym organ skierował do przewoźnika wykonującego usługę transportu wystawcy faktur transportowych [...] i [...] do firmy D Sp.z.o.o. pismo w celu wyjaśnienia okoliczności i szczegółów dotyczących przewozu towaru oraz do. firmy K K. K. wykonującej, jako podwykonawca transport towaru. W odpowiedzi firma K K. K. poinformowała, że firma D zleciła przewóz kontenera nr [...] i na tę firmę wystawiła fakturę za usługę transportową VAT nr [...] z dnia 28 lutego 2011 r. na kwotę 1845 zł. Przesłuchany prezes spółki D Sp.z.o.o. stwierdził, że wystawienie dwóch faktur na usługę transportu przedmiotowego kontenera było pomyłką w księgowaniu. Organ I instancji stwierdził, że przewozu towarów w kontenerze nr [...] dokonano transportem drogowym z H (Niemcy) do W za kwotę 3000 zł, zgodnie z fakturami [...] z dnia 24 lutego 2011r. i [...] z dnia 25 lutego 2011r., wystawionymi przez firmę D Sp.z o.o. Faktury te na kwoty po 1500 zł zaewidencjonowane zostały w Księdze Przychodów i Rozchodów prowadzonej przez Firmę Handlową A B. R. pod poz. 764 i 781. Natomiast przewozu towaru na całej trasie jako podwykonawca dokonała firma K – K. K. W świetle wyjaśnień przewoźnika oraz importera, przewozu wskazanego kontenera dokonano na trasie H – W, bez przeładunku w C. W związku z powyższym – w ocenie organu - należało dokonać zmian w zgłoszeniu celnym uwzględniające okoliczności wystawienia dwóch faktur za rzeczywisty transport towaru. Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem [...] 2014 r. nr [...] zmienił dane zawarte w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. W dokumencie SAD, w polu 44 zamiast zadeklarowanych kosztów 071V=+1.500 zł, ustalił koszty 071V=+3.000 zł. W konsekwencji tej zmiany Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] określił prawidłowo podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów zgłoszonych w dniu [...] 2011 r. do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu SAD [...]. W postępowaniu celnym organ ustalił więc wyższą wartość towaru o koszt ujawnionej faktury za transport , co spowodowało ustalenie podstawy podatku na kwotę 13767 zł i w konsekwencji określił wysokości kwoty należnego podatku z tytułu importu, co przy stawce 23% dało kwotę należnego podatku od towarów i usług w wysokości 3166 zł. B. R. wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. B. R. zarzuciła naruszenie art.120, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa. Strona podniosła, że organ celny oparł się jedynie na pisemnym oświadczeniu przewoźnika, bez wnikliwej analizy dokumentów, a w szczególności bez uwzględnienia okoliczności, że druga faktura została wystawiona pomyłkowo (co wynikało z przesłuchania P. G. z firmy D Sp. z o. o.). B. R. złożyła również odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. określającej prawidłowo podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów zgłoszonych w dniu [...] 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, albowiem organ jej zdaniem nie wyjaśnił sprzeczności pomiędzy fakturami za przewóz wystawionymi na rzecz spedycji i odbiorcy i nie wyjaśniono, gdzie kontener był składowany. Nadto w odwołaniu stwierdzono, że organ I instancji nieprawidłowo żądał złożenia pełnomocnictwa do każdej ze spraw, skoro dla wszystkich 40 spraw założono akta wspólne, a pełnomocnictwo zostało złożone, a zatem – zdaniem odwołującej się – w takich wypadkach powinno stosować się przepisy ustawy – Kodeks cywilny. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. Organ stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i organ I instancji dokonał prawidłowej zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym SAD nr [...] z dnia [...] 2011 r. Stan faktyczny został ustalony w oparciu o analizę dokumentacji finansowo - księgowej firmy skarżącej, w której ujawniono zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów dodatkową fakturę o nr [...] z dnia 24 lutego 2011 r.. W ocenie organu odwoławczego, obie faktury dokumentowały koszty transportu towaru poniesione na terenie Wspólnoty do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju. Przewóz towaru objętego zakwestionowanym zgłoszeniem celnym został wykonany przez podwykonawcę usługi transportowej tj. firmę K – K. K., która rozliczała się z firmą D Sp.z.o.o. W tych okolicznościach, uzasadniona była zmiana zapisów w dokumencie SAD w zakresie kosztów transportu towaru poniesionych przez importera do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Ustalenie kosztów transportu jest jednym z elementów podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług w imporcie. Dla poprawnej kalkulacji podatku koniecznym jest uwzględnienie składników wymienionych w art. 29 ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Z przepisu tego wynika, że podstawa opodatkowania importu towarów obejmuje - o ile elementy takie nie zostały włączone do wartości celnej - prowizję, opakowania, transport i koszt ubezpieczenia. Podstawą opodatkowania jest transport poniesiony do miejsca przeznaczenia w kraju, przez które rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane (art. 29 ust. 15 ustawy). Transport towaru odbywał się na obszarze Wspólnoty z H do miejscowości C. Potwierdzają to faktury VAT na usługę transportu wystawione zarówno przez D Sp.z.o.o jak i przez faktycznego przewoźnika tj. przez K – K. K. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ pierwszej instancji zasadnie – zdaniem organu odwoławczego – zmienił w dokumencie SAD w polu 44 zapisy dotyczące kosztów transportu poniesione przez skarżącą, jako importera do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Stan faktyczny w niniejszej sprawie wynikał z ustaleń pokontrolnych oraz ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji, nie naruszył ani przepisów materialnych, ani proceduralnych i brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania B. R. decyzją z dnia 13 sierpnia 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r., która była konsekwencją zwiększenia wartości importowanego towaru o wysokość wynikającą z ujawnionej dodatkowej faktury za transport na trasie H – C. Organ podkreślił, że "zaskarżone i utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2014 r. nr [...] w sprawie celnej wywołuje skutki prawne do momentu jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Oznacza to, iż z momentem doręczenia postanowienia, jako prawidłowe należy przyjąć elementy zgłoszenia celnego, które zmieniono zaskarżonym postanowieniem". Zdaniem organu, mając na uwadze zmianę elementów zgłoszenia celnego oraz brzmienie przepisu art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, zaistniały przesłanki do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, albowiem kwota tego podatku obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym nie była prawidłowa. Odwołująca się również nie ma racji w zakresie pełnomocnictwa, albowiem zgodnie z art. 137 § 2 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w aktach każdej sprawy zawsze powinien znajdować się sporządzony pisemnie dokument zaświadczający udzielenie pełnomocnictwa, przy czym przez akta sprawy należy rozumieć dokumenty zebrane w toku konkretnego postępowania, opisane sygnaturą, kwalifikacją prawną. B. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 sierpnia 2014 r. wnosząc jednocześnie o jego uchylenie. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art.120, 122, 180, 187§ 1, 188 i art.145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa oraz błędne i dowolne ustalenie stanu faktycznego. Podniosła, że koszty transportu ustalone przez organy celne wynikały z błędnego wystawiania faktur przez przewoźników, co nie zostało w należyty sposób wyjaśnione przez funkcjonariuszy celnych. W sprawie nie dokonano wnikliwej analizy dokumentów, nie wyjaśniono wzajemnych sprzeczności między fakturami za przewóz i oparto się jedynie na pisemnym oświadczeniu przewoźnika. Skarżąca stwierdziła, że kwota wynikająca z faktury transportowej obejmuje również koszty transportu na trasie z C do magazynów w okolicy W. Skarżąca nadto zarzuciła, że pomimo iż organ prowadził 20 postępowań celnych i 20 postępowań podatkowych w sprawach dotyczących 20 zgłoszeń celnych, nie połączył tych spraw do wspólnego prowadzenia, mimo iż organ celny wydał jedną decyzję dotyczącą zabezpieczenia należności podatkowych. Zarzuciła naruszenie art.145 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie do działania jej pełnomocnika uznając, że do każdego z 20 prowadzonych postępowań celnych i 20 postępowań podatkowych należało przedłożyć oddzielne pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów celnych skarżąca podniosła, że pełnomocnictwo ogólne złożone w organie administracji państwowej upoważnia pełnomocnika do wszelkich działań w imieniu mocodawcy. Użyte w art.137 § 3 Ordynacji podatkowej określenie "dołącza" do akt postępowania pełnomocnictwo oznacza, zdaniem skarżącej, obowiązek wykazania, że danej osobie zostało udzielone pełnomocnictwo. Złożenie jednego pełnomocnictwa do urzędu skarbowego/celnego, obejmującego kilka/kilkanaście grup czynności, do których upoważniony jest pełnomocnik, czyni zadość dyspozycji art.137 § 3 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie w zakresie ustaleń stanu faktycznego. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niepołączenia spraw do łącznego prowadzenia organ stwierdził, że połączenie takie jest możliwe lecz stanowi uprawnienie organu prowadzącego postępowania, natomiast nie jest to powinnością tego organu. Z kolei odnosząc się do zarzutu niedopuszczenia do działania pełnomocnika organ stwierdził, że zgodnie z art.137 § 3 Ordynacji podatkowej, pełnomocnik dołącza oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy. Zdaniem organu, za akta uważa się dokumenty zebrane w toku konkretnego postępowania, opisane sygnaturą, kwalifikacja prawną i in. Dla każdej sprawy zakłada się odrębne akta. Oznacza to, że obowiązkiem pełnomocnika jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć pełnomocnictwo do akt sprawy. B. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie również skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 13 sierpnia 2014 r. wnosząc jednocześnie o jej uchylenie. Skarżąca powtórzyła zarzuty i argumenty zawarte w odwołaniu, a nadto zarzuciła naruszenie art. 180, art. 188 i art. 210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Skarżąca podkreśliła, że organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy, w szczególności czy ładunek był przewożony na terenie kraju i nie wskazał z jakiej przyczyny odmówił wiarygodności twierdzeniom strony, iż rozładunek nastąpił w okolicach Warszawy, a faktura opiewała na całą trasę do miejsca rozładunku. Odnośnie pełnomocnictwa stwierdziła, że w Urzędzie Celnym były założone akta wspólne dla wszystkich 40 spraw, a zatem organ w zakresie pełnomocnictwa powinien zastosować się do przepisów Kodeksu cywilnego, czyli powinien jej zdaniem objąć jednym pełnomocnictwem wszystkie sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jak i w zakresie pełnomocnictwa. Na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. WSA w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o sygn. akt III SA/Kr 1692/14 i III SA/Kr 1693/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa materialnego i procesowego. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a., skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie jak również zaskarżona decyzja nie naruszają prawa. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca dokonała – za pośrednictwem agencji celnej - zgłoszenia celnego towarów objętych zgłoszeniem celnym SAD [...]. Do przedmiotowego zgłoszenia celnego została dołączona m.in. deklaracja wartości celnej, faktura handlowa nr [...] z dnia 21 stycznia 2011, opiewającą na kwotę 3.192,00 USD (na warunkach CIF Hamburg wg Incoterms 2000), packing list, morski list przewozowy, list przewozowy CMR bez numeru wystawiony w H w dniu 24 lutego 2011r., fotokopia faktury VAT nr [...] z dnia 25 lutego 2011r. wystawiona za usługę transportową wymienionego towaru na trasie H - C na kwotę 1.500 zł (towar przewożony w kontenerze nr [...]). Bezsporną jest również w sprawie okoliczność, że funkcjonariusze celni w trakcie kontroli przeprowadzonej w firmie skarżącej ujawnili zaewidencjonowaną w Podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów fakturę z tożsamym numerem i datą jak faktura transportowa załączona do zgłoszenia celnego, oraz drugą, także zaewidencjonowaną fakturę wystawioną w dniu 24 lutego 2011 r. nr [...]. Obie faktury opiewają na tę samą kwotę, wystawione były przez tego samego przewoźnika tj. D Sp.z.o.o. z siedzibą w S i dotyczą przewozu kontenera o tych samych numerach identyfikacyjnych, na tej samej trasie przewozu z H do miejscowości C. Różnica między tymi fakturami polega na różnych ich numerach i datach wystawienia oraz na tym, że druga z faktur ujawniona w trakcie kontroli w siedzibie podmiotu pomimo, że została zaewidencjonowana w księgach rachunkowych podatniczki, nie została przedstawiona wraz ze zgłoszeniem celnym organowi celnemu w dniu [..] 2011 r. Ujawniona w trakcie kontroli faktura z dnia 24 lutego 2011 r. znak [...] nie została przedstawiona organowi celnemu wraz ze zgłoszeniem celnym w dniu [...] 2011r. Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń kontroli. Twierdzenie, że wystawienie dwóch faktur na ten sam przewóz stanowiło "pomyłkę w księgowaniu" jest niezgodne z doświadczeniem i logiką Ten sam błąd miał wystąpić w wielu sprawach. Trudno zgodzić się z tezą, że była to pomyłka skoro wartość wystawionych faktur była w podwójnej wysokości, co stanowiło znaczną kwotę. Skarżąca z drugiej strony kwestionuje ustalenia wynikające z powyższych dokumentów, że kwota faktury obejmuje również transport ładunku z C do magazynu w okolice W, co nie jest potwierdzone żadną fakturą. Skarżąca, ani wystawca faktur, ani podwykonawca usługi transportowej skutecznie nie podważyli zapisów w dokumentach znajdujących się w firmie skarżącej, z których wynikało, że obie faktury dotyczyły przewozu na odcinku H – C. W ocenie Sądu uzasadnione jest stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że koszty transportu podlegające doliczeniu do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu powinny dotyczyć przewozu towarów objętych zakwestionowanym zgłoszeniem celnym na trasie z H do C, które jest pierwszym miejscem przeznaczenia na terytorium kraju w rozumieniu art. 29 ust.15 ustawy o podatku od towarów i usług i koszty te zostały udokumentowane fakturami: fakturą nr [...] dołączoną do zgłoszenia celnego oraz fakturą nr [...] ujawnioną w podatkowej Księdze Przychodów i Rozchodów. Przyjcie powyższych faktur od wykonawcy zlecenia usługi transportowej świadczy, iż skarżąca zaaprobowała ich wysokość i tym samym w konsekwencji wliczenie ich do wartości importowanego towaru. Sąd podzielił stanowisko organów, że postępowanie w zakresie ustalenia kosztów transportu poniesionych do pierwszego miejsca przeznaczenia na terenie kraju, zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Należy wskazać, że zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, jest import towarów, natomiast momentem powstania obowiązku podatkowego w imporcie towarów jest dzień powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług). Dług celny z kolei - stosownie do art. 201 ust. 2 WKC (rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, powstaje m.in. w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Wynikiem powstania obowiązku podatkowego, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jest powstanie zobowiązania podatkowego - tzn. skonkretyzowanego zobowiązania podatnika do zapłacenia podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa, a obowiązek jego obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym ciąży na podatniku - zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z kolei, zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania towaru w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Podstawa opodatkowania - stosownie do art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług - obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się do podstawy opodatkowania, również gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Unii Europejskiej jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu. W postępowaniu w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru orzekający organ jest związany własnymi ustaleniami co do elementów stosunków z zakresu prawa celnego ustalonych w toku równolegle prowadzonego postępowania celnego. Zdaniem Sądu, skarżąca nie zauważa, że przyjęte przez organ wartości są jedynie konsekwencją rozstrzygnięcia w sprawie celnej, a rozwiązania przyjęte w postępowaniu celnym wywierają bezpośredni wpływ na postępowanie podatkowe. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego kwestii pełnomocnictwa Sąd zauważa, że uchybienie w tym zakresie nie nastąpiło. W aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Celnego z którego jednoznacznie wynika, że obowiązek złożenia pełnomocnictwa do akt sprawy oznacza, że osoba, która zamierza występować w postępowaniu jako pełnomocnik strony musi złożyć do akt konkretnej sprawy pełnomocnictwo lub jego odpis. W związku z powyższym złożenie pełnomocnictwa do akt jednej z kilkudziesięciu spraw nie zwalnia pełnomocnika z przedłożenia oryginału lub poświadczonych odpisów tegoż dokumentu do akt pozostałych spraw. Nie można też zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi innych naruszeń prawa procesowego – wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej – albowiem, jak już wyżej wyjaśniono - w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, wartość celna towaru, jako podstawa opodatkowania, jest przyjmowana w wysokości określonej w odrębnym postępowaniu administracyjnym – postępowaniu celnym. Wspomniane przepisy procesowe mogłyby być ewentualnie naruszone tylko wówczas, gdyby w niniejszym postępowaniu podatkowym ustaleniu organów podatkowych podlegała okoliczność faktyczna dotycząca wartości celnej towaru, a tak nie było. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niepołączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia prowadzonych przez organ celny postępowań w sprawie zgłoszeń celnych dokonanych przez skarżącą, Sąd w całości podzielił argumentacje Dyrektora Izby Celnej, że połączenie spraw stanowi uprawnienie organu i to organ decyduje, czy i w jakim zakresie połączy sprawy. Jak wyżej podniesiono, skarżąca działała w rozpatrywanej sprawie osobiście i wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie i decyzja są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skarg, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad, o których mowa w art.145 p.p.s.a., dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.