III SA/Kr 1705/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 28 grudnia 2016 r. w sprawie ze skargi P. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 24 sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia 24 sierpnia 2016 r. znak: [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r., znak: [...] odmawiającą P. O. – dalej skarżącemu, wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. znak: [...] wymierzającą mu karę pieniężną w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na trzech automatach poza kasynem gry. Przedmiotowa decyzja, wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia skargi, została doręczona skarżącemu w dniu 14 września 2016 r. Na ww. decyzję w dniu 31 października 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w okresie od dnia 30 września 2016 r. do 24 października 2016 r. skarżący chorował na zapalenie płuc. Do wniosku załączono zaświadczenie lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W literaturze przedmiotu – w oparciu o art. 86 i art. 87 P.p.s.a. - wskazuje się, że uchybiony termin do wniesienia skargi należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004 r., s.148 ). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uniemożliwiającej stronie dochowanie terminu jak i jednocześnie z wniesieniem wniosku skarżący wniósł skargę. Wyjaśnić trzeba, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Dlatego przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2000r., sygn. akt I SA/Gd 794/99 opublikowany w LEX nr 40381). Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np.: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. nagłe zdarzenie losowe (por.: wyrok NSA z 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, LEX nr 55307). Kryterium "uprawdopodobnienia braku winy" polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego (por. np. A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego II, s. 368-370), jak i postępowania cywilnego (M. Jędrzejewska, Kodeks postępowania cywilnego III, s. 362) panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 154/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, pomimo zrozumienia trudności, jakie mogły powstać w związku z dolegliwościami zdrowotnymi, opisane przez skarżącego okoliczności nie dawały podstaw do stwierdzenia, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Z treści wniosku nie wynika bowiem, że stan uniemożliwiał skarżącemu poczynienie odpowiednich starań, w tym posłużenie się inną osobą. Istota uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że w okresie od 30 września 2016 r. do 24 października 2016 r. był chory na zapalenie płuc, a choroba wymagała leżenia. Jedynym przedstawionym dokumentem, mającym potwierdzić powyższe okoliczności, jest zaświadczenie lekarskie. Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się, że choroba jako taka nie stanowi przyczyny usprawiedliwiającej przywrócenie terminu, a tylko choroba nagła, nie pozwalająca na wyręczenie się inną osobą stanowi o braku winy (por.: wyrok NSA z dnia 4 września 2001r., sygn. akt II SA/Po 2646/00); dotyczy to nawet choroby wymagającej leżenia (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/04). Również złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości nie mogą być potraktowane jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność strony (por. wyrok SN z dnia 19 maja 1976r., IV PRN 8/76, LEX nr 7828 i postanowienie SN z dnia 3 stycznia 1974r., II CO 18/73, LEX nr 7372). Okoliczności powołane przez skarżącego we wniosku mogły utrudniać prawidłowe podejście do załatwiania własnych spraw, ale tego nie uniemożliwiały. Zdaniem Sądu, skarżący nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw, jakiej w danych okolicznościach można by od niego oczekiwać. Skarżący mógł przewidzieć przebieg czynności procesowych i zorganizować się w sposób umożliwiający wniesienie skargi w terminie, np. posłużyć się pomocą innych osób, choćby swoich pracowników. Nadto skarżący mógł również ustanowić pełnomocnika profesjonalnego do sporządzenia i wniesienia skargi. Zwłaszcza, że dla wniesienia skargi przepisy ustawy nie ustalają żadnych szczególnych wymogów poza wniesieniem jej w terminie przez uprawnioną do tego osobę. Wystarczy zatem wysłać w terminie pismo, z którego wynika, że strona kwestionuje dany akt prawny, a ewentualnie później uzupełnić skargę o stosowne zarzuty i argumentację. Okoliczności niniejszej sprawy świadczą zatem o niedochowaniu staranności przez skarżącego w zabezpieczeniu swoich interesów Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i dlatego na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.