III SA/Kr 1707/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie przekazania Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej odwołania Z. Ś. z dnia 21 sierpnia 2014 r. postanawia I odrzucić skargę II oddalić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy W dniu 22 sierpnia 2014 r. bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło odwołanie Z. Ś. od decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] 2014 r. znak: [...]. SKO postanowieniem z dnia 1 września 2014 r. znak: [...] przekazało odwołanie Z. Ś. Dyrektorowi MOPS celem rozpatrzenia według właściwości. Pismami z dnia 8 września 2014 r. oraz 18 września 2014 r. Z. Ś. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "decyzję" SKO, wskazując przy tym w nagłówku pisma z dnia 8 września 2014 r. sygnaturę opisanego postanowienia SKO, zaś w piśmie z dnia 18 września 2014 r. datę tego postanowienia. Ponadto w dniu 23 października 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. SKO przekazało skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej odrzucenie. Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r. umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i oddalił wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu. Z. Ś. wniósł sprzeciw od orzeczenia referendarza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podkreślić trzeba, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ma charakter ograniczony, a jej zakres przedmiotowy został określony postanowieniami art. 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 zm.), zwanej dalej "ppsa". Zgodnie z art. 3 § 2 ppsa kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, czynności, względnie bezczynność organów administracji publicznej i przewlekłe prowadzenie postępowania w określonych wypadkach. Zwrócić należy uwagę, że w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ppsa skarga do sądu przysługuje na każdą decyzję administracyjną, lecz w wypadku postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym skarga, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy na postanowienie służy zażalenie, względnie jeśli postanowienie kończy postępowanie bądź rozstrzyga sprawę co do istoty. Jeżeli postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego nie mieści się w jednej z tych trzech kategorii, wówczas skarga na nie do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Z treści skargi Z. Ś. oraz całokształtu okoliczności towarzyszących jej wniesieniu wynika, że skarżący kwestionował zasadność postanowienia SKO z dnia 1 września 2014 r. o przekazaniu organowi I instancji odwołania wniesionego bezpośrednio do organu II instancji. Postanowienie tego rodzaju nie kończy postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Wydawane jest bowiem w toku postępowania administracyjnego, zaś odnosi się do procesowej kwestii incydentalnej. Nie ulega też wątpliwości, że na postanowienie to Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje zażalenia. Zatem zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie należy do żadnej z kategorii postanowień, na które, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, służy skarga do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Sądu uznał, że skarga Z. Ś. jest niedopuszczalna i orzekł jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. W pkt II sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 247 ppsa, który stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (por. J. P. Tarno, Komentarz do art. 247 ppsa, źródło LexPolonica Maxima). Potrzeba zastosowania art. 247 ppsa będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ppsa (zob. M. Niezgódka - Medek, Komentarz do art. 247 ppsa [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Lex Omega, a także powołane tam orzecznictwo). Skoro przedmiotowa skarga Z. Ś. została wniesiona na niezaskarżalne postanowienie, to skarga ta jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 ppsa, co skutkowało oddaleniem wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14 – Lex Omega nr 1495334).