III SA/Kr 172/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Dorota Dąbek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267); - art. 5 punkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U.2011.1263) ; - § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U.2009.869) - decyzją z dnia 29 listopada 2013 r. znak [....] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [....] 2013 r. nr [....] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego M. K. choroby zawodowej: nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi: raka drobnokomórkowego płuca lewego, tj. choroby wymienionej w poz. 17.1 wykazu chorób zawodowych . Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny ustalony przez organy : w wyniku przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego ustalono, iż skarżący zatrudniony jest w "A" Sp. z o.o. w K., od dnia 16 września 1975 r. do chwili obecnej , na stanowisku ślusarza osprzętu. Do podstawowych czynności wykonywanych przez skarżącego na tym stanowisku pracy należy : mycie i czyszczenie korpusów klatek walcarki redukcyjnej ze smarów i zanieczyszczeń powstałych w procesie technologicznym oraz montaż i demontaż klatek. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. stwierdził , iż skarżący na stanowisku ślusarza osprzętu pracuje w ekspozycji na związki chemiczne: akorinol L - 5Q, naftozmywacz i olej mineralny. Skarżący był badany w Ośrodku Medycyny Pracy , który w dniu [....] 2012 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [....] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi: raka drobnokomórkowego płuca lewego. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż zgodnie z art. 235.1 Kodeksu Pracy przy rozpoznawaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W stosunku do chorób nowotworowych typu złośliwego istnieje dodatkowe kryterium, w postaci udowodnienia narażenia na czynniki występujące w środowisku pracy, a które są uznane za rakotwórcze dla ludzi (czyli należą do kategorii 1 klasyfikacji związków rakotwórczych). Organ wyjaśnił , że oceny, czy dany czynnik chemiczny ma udowodnione działanie rakotwórcze dla ludzi, dokonuje się na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 lipca 2012 r. w sprawie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz.U.2012.890). Zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej można domniemywać o związku przyczynowo - skutkowym pomiędzy nowotworem płuca, a warunkami pracy zawodowej w przypadku udokumentowanego narażenia zawodowego na następujące czynniki rakotwórcze: azbest, związki arsenu, związki chromu sześciowartościowego, smoły węglowe, eter chlorometylowy, związki niklu, butadien, procesy technologiczne związane z narażeniem na wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne obecne w sadzy węglowej, smołach węglowych i pakach węglowych, produkcja alkoholu izopropylowego, pył drewna twardego. Analiza wywiadu środowiskowego wykazała brak narażenia zawodowego na takie czynniki na stanowisku pracy skarżącego , natomiast związki chemiczne , na które skarżący w czasie swojej pracy zawodowej był narażony nie mają udokumentowanego narażenia zawodowego. Naftozmywacz oraz Akorinol L- 5Q nie są zakwalifikowane do pierwszej klasy czynników rakotwórczych. W związku z powyższym brak jest podstaw do uznania związku przyczynowo -skutkowego pomiędzy chorobą, a warunkami pracy skarżącego. W wyniku wniosku o przeprowadzenie ponownego badania, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, na podstawie badania skarżącego oraz analizy dokumentacji medycznej i charakterystyki narażenia zawodowego , w dniu [....] 2013 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [....] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej - nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi : raka drobnokomórkowego płuca lewego. W uzasadnieniu orzeczenia organ wyjaśnił , że aby rozpoznać chorobę zawodową, w tym przypadku nowotwór pochodzenia zawodowego , muszą być spełnione dwa czynniki , a mianowicie musi wystąpić czynnik u z n a n y za rakotwórczy dla ludzi należący do kategorii 1 , a u pracownika – musi wystąpić nowotwór, który ten czynnik mógł wywołać. W charakterystyce narażenia zawodowego nie wykryto czynnika zakwalifikowanego do kategorii 1 czynników rakotwórczych, a więc nie został spełniony warunek do rozpoznania choroby zawodowej. Wyniki przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego oraz orzeczenia lekarskie Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego były podstawą do wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. decyzji z dnia [...] 2013 r., Nr [....], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi - raka drobnokomórkowego płuca lewego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł , że w świetle przepisów określających procedury , przedmiotowa decyzja została wydana prawidłowo , jednak wątpliwości budzą okoliczności powstania u skarżącego choroby nowotworowej , a splot wydarzeń oraz zgon jego kolegów , zdaniem skarżącego , uzasadniają konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji stwierdził , iż jest ona merytorycznie uzasadniona. Dokonana w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ocena narażenia zawodowego wykazała, iż na stanowisku pracy skarżącego (ślusarz osprzętu) w "A" Sp. z o.o. w K., nie występowały czynniki zakwalifikowane do kategorii 1 czynników rakotwórczych. Wydane w niniejszym sprawie orzeczenia lekarskie przez Ośrodek Medycyny Pracy z dnia [....] 2012 r. nr [....] oraz przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia [....] 2013 r., nr [....] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi: raka drobnokomórkowego płuca lewego - nie dały podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 17.1. wykazu chorób zawodowych . Orzeczenia te zostały poddanie ocenie organu odwoławczego , który stwierdził , że są one jasno i wyczerpująco uzasadnione. Obie jednostki orzecznicze I i II szczebla diagnostycznego były zgodne co do tego , że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej pod postacią nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi: raka drobnokomórkowego płuca lewego. Organ wyjaśnił , że brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wynika z braku udokumentowanego narażenia zawodowego na te uznane za rakotwórcze dla ludzi czynniki, które mogłyby indukować chorobę nowotworową stwierdzoną u skarżącego . Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i podjęta pochopnie, gdyż okoliczności powstania u skarżącego nowotworu złośliwego płuca lewego budzą wątpliwości. Pracując nieprzerwanie przez ponad 36 lat w jednym zakładzie pracy, mając bezpośredni kontakt ze środkami chemicznymi typu Nafta zmywacz, Akorinol itp. , był stale narażony na ich szkodliwe działanie, a karty informacyjne tychże środków chemicznych wyraźnie wskazują zagrożenie wynikające z wdychania ich oparów. Skarżący wskazał, iż jego przypadek nie jest odosobniony, gdyż jego kolega z ponad 40-letnim stażem pracy, pracujący na takim samym stanowisku pracy, zmarł również na nowotwór złośliwy. Do skargi zostały załączone karty charakterystyki dla środków chemicznych : Nafta Zmywacz oraz Akorinol L-5 Q . W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do załączonych do skargi kart charakterystyki , organ stwierdził , że zamieszczony na nich opis w Sekcji 2 "Identyfikacja zagrożeń" wskazuje , że połknięcie może powodować uszkodzenie płuc , co nie jest tożsame z chorobą nowotworową . Pracę w kontakcie z tymi czynnikami środowiska pracy potwierdza karta oceny narażenia zawodowego , włączona do akt sprawy . Organ podkreślił , że ww. środki chemiczne nie zostały zakwalifikowane do kategorii 1 czynników rakotwórczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego , nie zaś według kryterium słuszności , czy celowości. Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.2012.270) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności , Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza , że mimo rozważenia w toku dokonanych czynności przepisu art.134 § 1 ww. ustawy , skarga nie zasługuje na uwzględnienie , gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie , a tym samym przedmiotem kontroli Sądu , jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 listopada 2013r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [.....] 2013r. o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej – nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi: raka drobnokomórkowego płuca lewego, tj. choroby wymienionej w poz. 17.1 wykazu chorób zawodowych . W związku z powyższym należy stwierdzić , że orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej. Sąd , w ramach kontroli legalności takiej decyzji , nie może wypowiadać się w kwestii stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej ; Sąd jedynie kontroluje , czy decyzje będące przedmiotem kontroli , są zgodne z prawem . Art.2351 Kodeksu pracy stanowi , że za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych , jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem , że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy , albo w związku ze sposobem wykonywania pracy , zwanych "narażeniem zawodowym". Oznacza to , że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie , które pozostaje w związku przyczynowym z pracą , ujęte w wykazie chorób zawodowych. Choroby zawodowe są przewidywalne , znany jest mechanizm ich powstawania , bo powstają w związku z wykonywaną pracą , a te przewidywalne schorzenia zostały ujęte w wykazie chorób zawodowych . Katalog chorób zawodowych jest katalogiem zamkniętym , co oznacza , że nie można uznać za chorobę zawodową choroby , która nie jest wymieniona w tym wykazie. Wyjaśnić również należy , że lekarze orzecznicy nie orzekają w kwestii uznania danej choroby za chorobę zawodową , lecz stwierdzają jedynie stan chorobowy i jego przyczyny , ale tylko w kontekście wykonywanej przez pacjenta pracy. Lekarze orzecznicy mają jedynie obowiązek ocenić , czy istnieje co najmniej wysokie prawdopodobieństwo , że schorzenie mogło powstać na skutek wykonywania pracy zawodowej . W rozpatrywanej sprawie orzeczenia poddane kontroli Sądu zostały wydane na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U.2009.869). Stosownie do § 8 ust.1 ww. rozporządzenia , decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego , a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Orzeczenia lekarskie wydają wyspecjalizowane jednostki diagnostyczne powołane do rozpoznawania chorób zawodowych , wymienione w § 5 ww. rozporządzenia. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy , pierwsze orzeczenie lekarskie zostało wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy w dniu [....] 2012r. , a następnie – w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne badanie - orzeczenia lekarskie wydawał Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w dniu [...] 2013r. Obie wymienione jednostki orzecznicze stwierdziły , że brak jest podstaw do uznania związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy chorobą skarżącego a warunkami pracy , w których pracuje. Okolicznością bezsporną w sprawie jest , że skarżący pracuje od 1975 roku na stanowisku ślusarza osprzętu i praca ta jest wykonywana w kontakcie z czynnikami kancerogennymi tj. Nafta Zmywacz i Akorinol L-5Q oraz sporadycznie – z olejem mineralnym . Brak podstaw do uznania choroby zawodowej wynika z faktu , że ww. czynniki nie są u z n a n e za rakotwórcze dla ludzi . Zauważyć należy , że jednostki orzecznicze , które wydawały opinie w sprawie skarżącego powoływały się na a k t u a l n y stan wiedzy medycznej i a k t u a l n e wyniki badań w zakresie chorób nowotworowych . Przy chorobach nowotworowych typu złośliwego musi być spełnione dodatkowe kryterium jakim jest udowodnienie narażenia na czynniku występujące w środowisku pracy , a które to czynniki są uznane za rakotwórcze dla ludzi. To uznanie nie jest dowolne . Ani organy orzekające w sprawie , ani Sąd nie mają kompetencji do samodzielnego kwalifikowania określonych czynników jako rakotwórczych dla ludzi. Istnieje określona procedura dotycząca oceny , czy dany czynnik chemiczny ma udowodnione działanie rakotwórcze dla ludzi oraz procedura zakwalifikowania danej substancji jako czynnika o udowodnionym działaniu rakotwórczym dla ludzi. I tak rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 24 lipca 2012r. w sprawie substancji chemicznych , ich mieszanin , czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz.U.2012.890) stanowi w § 2 pkt.1 lit.b , że substancje chemiczne zaklasyfikowane jako rakotwórcze stanowią substancje kategorii 1 lub 2 zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art.19 ust.5 ustawy z dnia 25 lutego 2011r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (Dz.U.2011.322). Z kolei wskazany art.19 ust.5 pkt.1 ww. ustawy stanowi , że minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki , ministrem właściwym do spraw środowiska , ministrem właściwym do spraw pracy oraz ministrem właściwym do spraw rolnictwa określa w drodze rozporządzenia kryteria i sposób klasyfikacji substancji i mieszanin na podstawie właściwości fizykochemicznych , toksyczności , analizy skutków specyficznych dla zdrowia człowieka oraz analizy skutków oddziaływania na środowisko. Na mocy delegacji zawartej w art.19 ust.5 pkt.1 – 3 ustawy , Minister Zdrowia wydał w dniu 10 sierpnia 2012r rozporządzenie w sprawie kryteriów i sposobu klasyfikacji substancji chemicznych i ich mieszanin (Dz.U.2012.1018). Zgodnie z § 24 ust.1 ww. rozporządzenia , substancje rakotwórcze dzieli się na trzy kategorie : 1) kategoria 1 – to substancje o udowodnionym działaniu rakotwórczym na człowieka; są to substancje , dla których istnieją wystarczające dowody wskazujące na związek przyczynowy pomiędzy narażeniem człowieka na te substancję , a powstaniem raka , 2) kategoria 2 – to substancje , które rozpatruje się jako rakotwórcze dla człowieka ; są to substancje , dla których istnieją wystarczające dowody pozwalające na przyjęcie założenia , że narażenie człowieka na te substancje może w rezultacie prowadzić do powstania raka . Na przyjęcie takie założenia pozwalają dane uzyskane na podstawie : a) odpowiednich , długoterminowych doświadczeń na zwierzętach , b) innych istotnych informacji wskazujących , że narażenie człowieka na te substancje może w rezultacie prowadzić do powstania raka , 3) kategoria 3 – to substancje o możliwym działaniu rakotwórczym na człowieka ; są to substancje , co do których dostępne informacje nie pozwalają na przeprowadzenie zadowalającej oceny. Istnieją dla nich dowody pochodzące z odpowiednich badań na zwierzętach , nie wystarczają one jednak do umieszczenia tej substancji w kategorii 2. Z kolei § 24 ust.2 stanowi , że substancjom należącym do kategorii 1 lub 2 przypisuje się symbol "T" i dodatkowe zwroty. Jak wyżej podniesiono , substancje chemiczne zaklasyfikowane jako rakotwórcze to substancje kategorii 1 i kategorii 2 z przypisanym do nich symbolem "T" . Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić , że z załączonej do akt sprawy karty charakterystyki substancji , z którą skarżący miał kontakt tj. Nafta Zmywacz jest oznaczona ze względu na właściwości chemiczne symbolami : Xn – substancja szkodliwa , R65 – działanie szkodliwe ; może powodować uszkodzenie płuc w przypadku połknięcia , Xi – substancja drażniąca ,R38 – działa drażniąco na skórę . Z kolei w odniesieniu do Akorinol L-5Q w karcie charakterystyki widnieją oznaczenia o symbolach : Xn – substancja szkodliwa , R65 – działanie szkodliwe , R66 – powtarzające się narażeni e może powodować wysuszanie skóry lub pęknięcie skóry , R52 – działa szkodliwie na organizmy wodne. Jak wynika z informacji zawartych na przedmiotowych kartach , niewątpliwie substancje ,z którymi miał kontakt skarżący były szkodliwe , jednak brak na tych dokumentach oznaczenia symbolem "T" jednoznacznie wskazuje , że brak jest u d o w o d n i o n e g o działania rakotwórczego na człowieka. Ustawodawca decydując się na wprowadzenie określonej procedury orzekania w sprawach chorób zawodowych musiał posłużyć się kryteriami o charakterze obiektywnym ( statystycznym ) , aby wykluczyć dowolną ocenę poszczególnych przypadków. Przy chorobach zawodowych związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem . W rozpatrywanej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione . Samo przekonanie skarżącego , co do przyczyn powstania jego choroby i związku z warunkami wykonywanej pracy nie jest wystarczające dla stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego. Ustalenie takiego związku dokonywane jest w ramach określonej przepisami prawa procedury. Sąd nie ma natomiast kompetencji do oceny , czy obowiązujące przepisy są słuszne i czy ich zastosowanie nie jest krzywdzące w konkretnych sprawach. Jedyną płaszczyzną kontroli zaskarżonej decyzji , jak wyżej podniesiono , jest zgodność z obowiązującymi przepisami. Organy orzekające dokonały całościowej analizy materiału dowodowego i nie można zarzucić tym organom , by dopuściły się dowolnej oceny tego materiału . Dwie jednostki orzecznicze , które wydawały orzeczenia lekarskie tj. Ośrodek medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej . Sąd nie stwierdził , aby zachodziły podstawy do zakwestionowania przedmiotowych opinii jednostek orzeczniczych w zakresie ich poprawności formalnej ; są one jednoznaczne i zgodne . Każde orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej ma charakter opinii biegłego , bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia , że mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Szczególnie należy podkreślić , że jakkolwiek opinie te podlegają kontroli Sądu , jednak zarówno organ prowadzący postępowanie , jak i Sąd są nimi związane w tym sensie , że nie mają prawa do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie orzeczeniami diagnostycznymi oznacza , że nie dysponując przeciwdowodami , które mogłyby te orzeczenia podważyć , nie ma podstaw do przyjęcia odmiennych wyników. Ani Sąd , ani organy sanitarne nie są uprawnione do weryfikacji i kwestionowania merytorycznej treści orzeczeń lekarskich , jeżeli stanowiska jednostek orzeczniczych są jednolite i zgodne w swej ocenie. Podnieść również należy , że do zadań lekarskich jednostek orzeczniczych nie należy prowadzenie dalszych badań mających na celu ustalenie pozazawodowych przyczyn schorzenia .Jednostki te nie prowadzą diagnostyki w kierunku wskazania , co jest przyczyną choroby zdiagnozowanej u danego pacjenta , lecz badają , czy choroba może mieć etiologię zawodową. W związku z powyższym również organy inspekcji sanitarnej nie są zobowiązane do ustalenia innych przyczyn powstania zdiagnozowanej u skarżącego choroby . Orzeczenia lekarskie odpowiadają warunkom opinii w rozumieniu art.84 § 1 kpa , są zgodne z prawem , gdyż spełniają warunki formalne , zostały należycie uzasadnione, są przekonywujące i przejrzyste . Dodać należy , że Sąd nie jest uprawniony do poddawania analizie materiału dowodowego z medycznego punktu widzenia ; niemniej jednak decyzje oparte na orzeczeniach wydanych przez uprawnione jednostki medyczne w formie i zakresie wyżej ocenionym , należy uznać za zgodne z prawem pod względem formalnym. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić , że zdiagnozowana u skarżącego choroba nowotworowa została spowodowana działaniem czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy . W tym stanie rzeczy Sąd orzekł na podstawie art.151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.