III SA/Kr 1749/16

|Sygn. akt III SA/Kr 1749/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Janusz Bociąga, WSA Ewa Michna (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 8 marca 2017 r. sprawy skargi K. J., na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, z dnia 8 listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, , , skargę oddala, , Skarżący – K. J. pismem z dnia 8 września 2016 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia, że m.in. w związku z wykonywaną służbą w Policji wykonywał dodatkowe obowiązki kierowcy służbowego sprzętu transportowego, a w szczególności wykorzystywał pojazdy służbowe jako pojazdy uprzywilejowane (w piśmie w sposób szczegółowy opisano treść zaświadczenia jakiego domagał się skarżący). Zaświadczenia miało być niezbędne dla celów dowodowych w toczących się odrębnie postępowaniach. Postanowieniem z dnia 19 września 2016 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu stwierdził, że wprawdzie z istniejących dokumentów wynikało, że skarżący posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami służbowymi, ale dokumentacja, która mogłaby potwierdzić szczegóły wykonywanych zadań, została wybrakowana. W ocenie Komendanta niemożliwe było więc dokonanie jednoznacznych, kluczowych dla sprawy, ustaleń zgodnie z art. 218§1 kpa tj. na podstawie posiadanych ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. W złożonym zażaleniu skarżący zakwestionował możliwość odmowy wydania zaświadczenia z uwagi na brak posiadanych dowodów. W jego ocenie możliwe było wykorzystanie "wiedzy ogólnej" i wiedzy pracowników. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że podobny wniosek z 2012 r. również zakończył się odmową wydania zaświadczenia, a orzekający w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił wyrokiem z dnia 23 października 2012 r., III SA/Kr 335/12. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie zasad ogólnych tj. art. 7,9,10 i art. 220 kpa oraz art. 126 w zw. z art. 107 §3 kpa. Stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji niezasadnie, bo przy zmienionych okolicznościach faktycznych, wywodzi, że wcześniejsze orzeczenie sądu administracyjnego "(...) ukształtowały taką, a nie inną rzeczywistość, a nie temu służy postępowanie o wydanie zaświadczenia, czyli o prawdę obiektywną i w zakresie, w jakim strona sprawę wniosła". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sporu była w istocie wykładnia art. 218§1 kpa. Przepis ten stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 (tzn. w sytuacji gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zdaniem organów ponieważ brak było w posiadanych przez nie ewidencjach (rejestrach i innych dokumentach) danych potwierdzających treść wnioskowanego zaświadczenia to zasadnym było odmówienie jego wydania. Zdaniem natomiast skarżącego organy powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe przy czym skarżący w istocie nie zaprzeczał, że dokumentacja mogąca potwierdzić rodzaj wykonywanych czynności w czasie służby w Policji została zniszczona tj. "wybrakowana". Organ powinien więc dążyć do ustalenia "prawdy obiektywnej" w takim zakresie, w jakim skarżący wnosił. Zdaniem obecnie orzekającego Sądu należy ponownie powtórzyć za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie (orzekającym w praktycznie identycznej sprawie skarżącego), że odmowa wydania zaświadczenia może mieć miejsce wówczas, gdy fakty albo stan prawny nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów ani innych danych. Określenie "danych znajdujących się w jego posiadaniu" użyte w art. 218 § 1 kpa, nie może być przy tym rozumiane dowolnie i rozszerzająco. Nietrafny jest więc zarzut skargi, że skoro organ nie zgromadził wymaganej dokumentacji, powinien teraz wydać zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącego w oparciu o "wiedzę ogólną" czy też przeprowadzone postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 218§2 kpa organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. "Postępowanie wyjaśniające" nie jest jednak równoznaczne z "postępowaniem dowodowym", o którym mowa w art. 75 kpa. Skoro w niniejszej sprawie organy administracyjne nie dysponowały danymi pozwalającymi na wydanie skarżącemu zaświadczenia o żądanej przez niego treści, tj. że w trakcie służby w MO i Policji pełnił on funkcję kierowcy pojazdów uprzywilejowanych, trafnie orzeczono w niniejszej sprawie o odmowie wydania takiego zaświadczenia, prawidłowo stosując art. 219 kpa. Z uzasadnień obu postanowień wynika przy tym jakie czynności zostały wykonane w trakcie postepowania wyjaśniającego i z jakich powodów odmówiono wydania zaświadczenia. Nie zostały więc naruszone zasady ogólne (art. 7,9 i 10 kpa) oraz art. 107§3 w zw. z art. 126 kpa. Nie do końca jest jasny zarzut naruszenia art. 220 kpa ponieważ przepis ten raczej dotyczy domagania się zaświadczenia przez organ, a nie wniosków strony o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym (bez udziału stron na rozprawie) w związku z brzmieniem art. 119 pkt 3 i art. 120 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te stanowią, że sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi było postanowienie – możliwy był więc tzw. tryb uproszczony.