III SA/Kr 1778/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2017 r. wniosku M. W.-B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.W.-B. na decyzję Wojewody z dnia 3 października 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 3 listopada 2017 r. W dniu 27 lutego 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej M. W-B. z dnia 23 lutego 2017 r. z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Wnioskowi nie nadawano biegu. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2017 r. sygn. akt I OZ 949/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny nawiązał również do złożonego przez stronę wniosku z 23 lutego 2017 r. wyjaśniając, dlaczego nie mógł on odnieść zamierzonego skutku procesowego. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 19 lipca 2017 r. umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2017 r. Referendarz umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy wywołane wnioskiem z dnia 5 października 2017 r. Postanowienie to zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 24 listopada 2017 r. W dniu 27 listopada 2017 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. W sprzeciwie od ww. postanowienia referendarza sądowego skarżąca wyraziła duże niezadowolenie z otaczającej ją rzeczywistości i wskazała na swoją trudną sytuację życiową. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. osoba fizyczna może domagać się przyznania pomocy w zakresie w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją. W myśl art. 243 §1 zd. 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Postępowanie w niniejszej sprawie nie toczy się. Zostało prawomocnie zakończone. Ponadto w sytuacji, gdy rozpoznanie wniosku o prawo pomocy jest zbędne, działaniem niecelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie formularza. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że prawidłowo referendarz sądowy umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy. Z przedstawionych powodów Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 249a w związku z art. 260 p.p.s.a.