III SA/Kr 179/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Tadeusz Wołek WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 1 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej skargę oddala. Postanowieniem z dnia [...] 2014 roku, znak [...] Komendant Miejski Policji na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz.267 – późn. zm. dalej k.p.a.) w związku z § 14 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 roku w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i ich rodzin (Dz.U. z 2004 roku nr 239, poz. 2404 z późn. zm) odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Policji przez mł. asp. w stanie spoczynku Z. P. w okresie od dnia 3 sierpnia 1987 roku do dnia 31 sierpnia 2009 roku w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 3 lipca 2014 r. Z. P. zwrócił się o wydanie zaświadczenia o okresach służby czynnej w organach Policji, za które nabył prawo do podwyższenia świadczenia emerytury policyjnej o wskaźniki procentowe określone w art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 86, poz. 734 ze zm.). Według wnioskodawcy podczas służby pełnionej przez niego od dnia 3 sierpnia 1987 roku do dnia 31 sierpnia 2009 r. wielokrotnie podejmował on interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, w których istniało bezpośrednie zagrożenia życia lub zdrowia. Komendant Miejski Policji wskazał, iż w związku ze złożonym wnioskiem przeprowadził stosownie do treści art. 218 § 2 k.p.a. postępowanie wyjaśniające w zakresie koniecznym dla ustalenia czy w stosunku do wnioskodawcy zachodzą okoliczności, o których mowa w § 4 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 4 dnia maja 2005 r., uzasadniające wydane zaświadczenia o żądanej treści. Organ na podstawie akt osobowych Z. P. ustalił przebieg jego służby we wnioskowanym okresie, opisując w uzasadnieniu postanowienia stanowiska jakie pełnił funkcjonariusz i formacje do których należał. Następnie Komendant Miejski Policji analizując akta osobowe wnioskodawcy wskazał na zdarzenia zaistniałe w czasie jego służby, mogące zagrażać jego życiu i zdrowiu tj. wypadek w dniu 23.01.1995 r., w wyniku którego w/wym. doznał skręcenia prawej stopu z zespołem bólowym i niewielkim upośledzeniem funkcji prawej kończyny dolnej, w dniu 19.06.1995 r. skręcenie stawu kolanowego prawego z zespołem bólowym w wyniku poślizgnięcia na murawie stadionu w trakcie obowiązkowych ćwiczeń fizycznych, w dniu 24.08.2001 r. naciągnięcie aparatu więzadłowego dolnego odcinka kręgosłupa piersiowego w trakcie próby "przestawienia "pojazdu w związku z koniecznością jego odholowania przez lawetę oraz w dniu 24.02.2005 r. stłuczenie mięśnia czworogłowego uda prawego ze zmniejszeniem masy tego mięśnia w wyniku poślizgnięcia na oblodzonej nawierzchni po wyjściu z radiowozy w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Jak dalej wskazał organ, akta osobowe Z. P. nie zawierają żadnej dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Jednocześnie wobec analizy ścieżki zawodowej wnioskodawcy, Komendant Miejski Policji zwrócił się do Dowódcy Oddziału Prewencji Policji, Naczelnika Wydziału Prewencji KWP, Naczelnika Wydziału Konwojowego KWP, Komendanta Komisariatu Policji o sprawdzenie w zasobach archiwalnych czy Z. P. podejmował czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacji, których istniały szczególne warunki zagrożenia życia lub zdrowia. W udzielonych przez w/wym. osoby odpowiedziach stwierdzano, że brak jest dokumentacji dotyczącej podejmowania przez wnioskodawcę tego typu czynności. Komendant Miejski Policji zwrócił się również do Wydziału Wspomagającego KMP o wygenerowanie z policyjnych systemów informatycznych danych dotyczących ewentualnych zdarzeń z w wyniku, których funkcjonariusz Z. P. mógł być osobą pokrzywdzoną lub poszkodowaną. Na postawie nadesłanego wykazu, w wyniku jego analizy z uwzględnieniem następujących kryteriów: postępowania przygotowawcze prowadzone przez KMP oraz jednostki podległe, kwalifikacja prawna czynu – art. 222 kk, art 223 § 1 kk, art 223§ 2 kk oraz art. 224 § 1-3, art 233 dkk, i art 235 dkk oraz danych funkcjonariusza, nie stwierdzono przypadków, w których występuje osoba zainteresowanego. Powołując się na powyższe ustalenia, organ stwierdził, że na podstawie dostępnej i utrwalonej dokumentacji związanej z osobę funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku Z. P. brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o których mowa w § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 cyt. Wyżej Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. W zażaleniu Z. P. Powołał się na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. TK U 12/13 i podniósł, iż organ odmawiając wydania rzeczonego zaświadczenia nie zastosował się do wskazań prawnych wynikających z omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W szczególności skarżący wskazał, że przedmiotowy wyrok TK wyznacza zasadę, iż w postępowaniu o wydanie rzeczonego zaświadczenia, obowiązek ustalenia okresów, za które podmiot nabył prawa do podwyższenia emerytury policyjnej ciąży na właściwym organie ds. osobowych, jak również, na tym samym organie ciąży obowiązek udowodnienia braku nabycia prawa do podwyższenia emerytury policyjnej. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia 2 grudnia 2014 r. wydanym na postawie art. 138 § 1 pkt 1 i art 127 § 2 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie, ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji oraz treść przepisów mających zastosowanie przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że postanowienie organu I instancji w żaden sposób nie pozostaje w sprzeczności z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. i uwzględnia wskazania w nim zawarte. Organ odwoławczy końcowo podkreślił, że w rozpatrywanym przypadku nie można było spełnić żądania skarżącego, ponieważ nie ma dokumentów mogących potwierdzić wykonywanie przez skarżącego czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających jego życiu lub zdrowiu, co wiązało się z koniecznością odmowy wydania zaświadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. P. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących § 4 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, iż kwestionowane postanowienie wydane zostało w następstwie przeprowadzonego powierzchownie postępowania bez odniesienia się do konkretnych rodzajów interwencji i czynności służbowych jakie podejmował w trakcie wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji. Skarżący wymienił przy tym szereg czynności jakie wykonywał w trakcie służby, które jego zdaniem podejmowane były w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu" Nadto skarżący podniósł, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie uwzględnia treści wyroku TK sygn. akt U 12/13. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa". Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Odnosząc się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zaświadczenie, w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego. Zaświadczenie potwierdzające wykonywanie przez funkcjonariusza Policji służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu przewidziane w postępowaniu mającym na celu ustalenie emerytury funkcjonariuszowi policji. W art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667, 675, 1623 i 1717, zwana dalej także "ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy") ustawodawca przewidział podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Konieczność udokumentowania uprawnień do podwyższenia emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy w formie zaświadczenia, stanowiącego środek dowodowy w postępowaniu przed organami emerytalnymi, przewidziana z kolei została w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) k.p.a. Regulacje te znajdują zastosowanie również w postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez funkcjonariusza Policji w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu i życiu. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Art. 218 § 2 k.p.a. daje wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez organ, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak tylko w koniecznym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ dane odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają dany stan prawny. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu. Do postępowania tego nie znajdują zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a w szczególności przepisy regulujące postępowanie dowodowe związane z dokonywaniem przez organ ustaleń faktycznych. Natomiast rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia jak wyżej wspomniano może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, czyli przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Organ rozpatrujący żądanie strony zobowiązany jest uwzględnić posiadane dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. Dopiero w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Natomiast za niedopuszczalne uznaje się kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania danego zaświadczenia. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające, nie ograniczając się do posiadanych we własnych zasobach danych, lecz zwracając się do innych podmiotów (Komendant Miejski Policji zwrócił się do Dowódcy Oddziału Prewencji Policji, Naczelnika Wydziału Prewencji KWP, Naczelnika Wydziału Konwojowego KWP, Komendanta Komisariatu Policji) o udzielenie informacji, czy skarżący podejmował czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacji, których istniały szczególne warunki zagrożenia życia lub zdrowia. Podkreślić również należy, że także sam skarżący, ani we wniosku ani w odwołani nie wskazał żadnych konkretnych zdarzeń z okresu służby, które mogłyby być uznane za spełniające przesłankę "szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu". Odnosząc się natomiast do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13, należy wskazać, że, że w orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że "§ 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 oraz z 2012 r. poz. 1205) w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r. poz. 667, 675, 1623 i 1717) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Trybunał podkreślił również, że "słowo "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Pierwszy odnosi się bowiem do relacji kauzalnej między czynnościami funkcjonariusza a zagrożeniem, drugi zaś - dotyczy kwalifikacji merytorycznej zagrożenia. Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia" dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określaniu, czy został spełniony ustawowy warunek podwyższenia emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Wypowiedź preferencyjna prawodawcy wskazuje na możliwość gradacji zagrożeń uzasadniających podwyższenie emerytury. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w pojęciu "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" mieszczą się takie zdarzenia, które mogą mieć miejsce w czasie pełnionej służby, choć nie pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym z czynnościami podejmowanymi przez funkcjonariusza lub jego osobą. Zakwestionowany przepis wymaga natomiast aby zagrożenie nie tylko miało charakter "szczególny", ale również aby pozostawało w ściśle określonej ("bezpośredniej") relacji kazualnej z czynnościami funkcjonariusza. Uprawnienia do takiego dookreślenia ustawowego warunku podwyższenia emerytury nie sposób natomiast wywieść z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym". Należy zatem przyjąć, że stanem faktycznym uzasadniającym podwyższenie emerytury jest pełnienie służby "w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" (art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym), przy czym warunki te muszą być odmienne od normalnych następstw pełnienia służby, przyjmując założenie, że w istotę służby w Policji wpisane jest pewne ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. W powyższym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko przedstawione w wyroku tut. Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 139/15 (publ/http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane przez skarżącego we wniosku oraz w odwołaniu działania nie mogły stanowić podstawy do wydania przez Komendanta Miejskiego Policji zaświadczenia, że skarżący uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury, gdyż podstawa do wydania takiego zaświadczenia jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, przy czym takie zagrożenie takie musi być realne i nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, przewidywanego w przyszłości, lecz musi być obiektywne i konkretne. Muszą to być konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. W orzecznictwie zaistniał pogląd, że niebezpieczeństwo powinno mieć wymiar zbliżony do pojęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania takiej czynnej napaści. (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 1943/99). W przedmiotowej sprawie skarżący ogólnie tylko powołuje się na okoliczność, że wielokrotnie brał udział w zabezpieczeniach meczów, konwojach kibiców, konwojach przestępców, przeszukaniach osób, mieszkań, zabezpieczeniach wizyt, pościgach i innych, gdzie ryzyko, a co za tym idzie prawdopodobieństwo narażenia na utratę zdrowia lub życia było niewspółmiernie większe, niż przy zwykłych czynnościach, wynikających z zakresu obowiązków. Interwencje te i czynności wykonywane były z częstotliwością większą niż 6 razy w roku. Podkreślić jednak należy, że skarżący nie wskazał żadnych konkretnych zdarzeń (dat podejmowanych interwencji). Pomimo podejmowanych przez Komendanta Miejskiego Policji działań, odpowiednie organy Policji, w których znajdują się dokumenty dotyczące służby skarżącego, nie posiadają dokumentacji, która potwierdzałaby, że skarżący w trakcie pełnienia służby, co najmniej 6 razy w ciągu roku, podejmował czynności dochodzeniowo - śledcze w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia, to zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wydania żądanego zaświadczenia. Zapisów o takich czynnościach brak także w aktach osobowych skarżącego. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że wydanie zaskarżonego postanowienia było poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym w koniecznym zakresie. Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Wobec powyższego skargę należało oddalić, stosownie do art. 151 p.p.s.a.