III SA/Kr 1790/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na orzeczenie Uczelnianej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu z dnia 13 października 2021 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę Orzeczeniem z dnia 13 października 2021 r., znak [...], Uczelniana Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna Ds. Studentów Uniwersytetu, po rozpoznaniu odwołania M. T. K. (dalej: skarżący) - studenta II roku studiów stacjonarnych, drugiego stopnia, na kierunku [...], nr albumu [...] - od orzeczenia Uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu z dnia [...] 2021 r., na podstawie § 29 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w sprawach studentów, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (Dz. U. z 2018 r., poz. 1882, dalej: rozporządzenie) w związku z art. 310 i art. 317 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 478, z późn. zm., dalej: p.s.w.n.) oraz § 89 ust. 3 pkt 2 Statutu Uniwersytetu, stanowiącego załącznik do Uchwały Senatu nr 44/2020 z dnia 23 listopada 2020 r. w sprawie zmian w Statucie Uniwersytetu oraz przyjęcia tekstu jednolitego Statutu Uniwersytetu, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu. Powyższe orzeczenia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zgodnie z art. 310 i art. 317 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w związku z § 89 ust. 3 pkt 2 Statutu Uniwersytetu, w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej studenta, prowadzonym na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego, orzeka Uczelniana Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów. W sprawie skarżącego, orzeczeniem z dnia [...] 2021 r., Uczelniana Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów uznała, iż skarżący jest winny zarzucanego mu czynu, to jest naruszenia przepisów obowiązujących na uczelni, dotyczących przypisania sobie autorstwa fragmentów cudzego utworu w pracy magisterskiej: [...], napisanej pod opieką naukową prof. dr hab. R. P. (dalej: promotor), co zostało stwierdzone przez promotora w październiku 2020 r. Uczelniana Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów orzekła, iż skarżący naruszył przepisy obowiązujące w uczelni, tj. § 12 ust. 1 pkt 3 Regulaminu Studiów Wyższych (załącznik do Uchwały Senatu nr 45/2019 z 8 lipca 2019 r.) oraz § 16 ust. 2 Kodeksu Etyki Studenta UEK (załącznik do Uchwały Parlamentu Studenckiego nr 4/2012 z dnia 1 marca 2012 r.), popełniając czyn opisany w art. 287 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz w § 29 ust. 10 Regulaminu Studiów Wyższych. Równocześnie Uczelniana Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów wymierzyła karę dyscyplinarną zawieszenia we wszystkich prawach studenta na okres 1 roku. Od orzeczenia Uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów, zostało wniesione odwołanie skarżącego. W odwołaniu wniesiono o: 1. zmianę wydanego orzeczenia, polegającą na uznaniu skarżącego za niewinnego zarzucanego mu czynu, 2. przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści odwołania, 3. w przypadku podtrzymania orzeczenia Komisji I Instancji, o zmianę wymierzonej kary poprzez jej obniżenie do 3 miesięcy i zaliczenie na jej poczet okresu toczącego się postępowania. W odwołaniu skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, oraz nierównomierną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów i w konsekwencji rozstrzygnięcie kwestii wątpliwych wyłącznie na jego niekorzyść. Po szczegółowym zapoznaniu się z odwołaniem, zgromadzonym materiałem dowodowym i jego wszechstronnej ocenie, po wysłuchaniu obrońcy obwinionego (obwiniony nie skorzystał z prawa głosu) oraz Rzecznika Dyscyplinarnego ds. Studentów, a także po dyskusji, Uczelniana Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów uznała, iż nie ma podstaw uzasadniających zmianę zaskarżonego orzeczenia, a tym samym Uczelniana Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów orzekła o utrzymaniu w mocy orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów wydanego w I Instancji. W ocenie Uczelnianej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów, Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów w postępowaniu w I instancji, w należytym porządku zebrała i dogłębnie oceniła cały materiał dowodowy w sprawie. Tym samym zarzut nierównomiernej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów organ uznał za bezpodstawny. Skarżący w uzasadnieniu złożonego odwołania argumentował, iż jedynym dowodem w sprawie jest raport z Jednolitego Systemu Antyplagiatowego, odnoszący się do jego pracy magisterskiej. W rzeczywistości przywołany raport jedynie sygnalizuje podobieństwo rozpatrywanej pracy magisterskiej do treści innych opracowań i był podstawą do głębszej weryfikacji, która została przeprowadzona przez promotora pracy dr hab. R. P., prof. Uniwersytetu. Szczegółowa analiza tekstów, rozpatrywanej pracy magisterskiej oraz opracowań autorstwa M. P. i K. S. znajduje się w aktach sprawy. Po dokonaniu szczegółowej weryfikacji przywołanej analizy porównawczej, Uczelniana Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów podtrzymała zawarte w orzeczeniu wydanym w I Instancji przez Uczelnianą Komisję Dyscyplinarną ds. Studentów, stwierdzenie iż porównanie "to nie pozostawia wątpliwości, iż Obwiniony wykorzystał w swojej pracy obszerne fragmenty tych publikacji bez podania źródeł". Tym samym - odnosząc się do uzasadnienia zaprezentowanego w piśmie skarżącego z dnia 12 października 2021 r. - Uczelniana Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów stwierdziła, iż okoliczność naruszenia praw autorskich, została potwierdzona w toku przeprowadzonego przez Komisję Dyscyplinarną ds. Studentów postępowania w I Instancji. Uczelniana Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów nie znalazła ponadto uzasadnienia, dla zaliczenia okresu toczącego się postępowania (zarówno I jak i II Instancji) na poczet kary, z uwagi na fakt, iż wobec skarżącego w tych postępowaniach, nie zostały zastosowane żadne środki o charakterze dyscyplinarnym, a orzeczenie nie podlegało wykonaniu. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na powyższą decyzję, wpłynęła skarga M. K. Zaskarżonej decyzji zarzucił on naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: a) art. 320 ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, poprzez jego niezastosowanie - w zakresie odnoszącym się do przepisu art. 5 § 2 kodeksu postępowania karnego - przez organ administracji do rozstrzygnięcia odwołania skarżącego wniesionego pismem z dnia 7 czerwca 2021 r., i w konsekwencji utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji uznającego skarżącego za winnego naruszenia przepisów porządkowych Uniwersytetu. Zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie przepisów postępowania: a) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej k.p.a.), polegające na jego błędnej wykładni i oparciu orzeczenia na ustaleniach sprzecznych z obowiązującymi w tym zakresie przepisami kodeksu postępowania karnego (art. 5 § 2). b) art. 7 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu twierdzeń i wyjaśnień składanych przez skarżącego w toku postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Uczelnianej Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu, a także uchylenie w całości, utrzymanego tym orzeczeniem w mocy, orzeczenia organu I instancji. W ocenie skarżącego decyzje organu I i II instancji, stoją w oczywistej sprzeczności z art. art. 320 ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, gdyż naruszają zastosowanie, przewidzianej tym przepisem zasady prowadzenia postępowania dyscyplinarnego na zasadach kodeksu postępowania karnego, a to w konsekwencji doprowadziło do uznania skarżącego za winnego zarzuconego mu czynu, pomimo że przeprowadzone postępowanie nie wykazało z pewnością popełnienia przez niego zarzuconego mu czynu. Wskazał przy tym, że swoje twierdzenie skarżący wywodzi wprost z orzeczenia organu I instancji, który uznał, że "przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne pokazuje jednak, że - z bardzo dużym prawdopodobieństwem - Obwiniony naruszył również prawo wskazane w art. 16 pkt 1-3 Ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1231) przywłaszczając sobie autorstwo cudzego utworu". Skarżący podniósł, że podstawową zasadą postępowania karnego (mającego bez wątpienia zastosowanie w przedmiotowej sprawie), jest przepis art. 5 § 2 kodeksu postępowania karnego, nakazujący rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na korzyść oskarżonego (w tym wypadku obwinionego), a jednocześnie wywodzący, że wina oskarżonego ma być dowiedziona z pewnością i nie może budzić żadnych wątpliwości. Przytoczony fragment orzeczenia organu I instancji w sposób oczywisty wykazuje, że organ wydając swoje orzeczenie takiej pewności nie miał, albowiem posiadał jedynie wysokie prawdopodobieństwo przywłaszczenia sobie przez skarżącego cudzego utworu, a samo uprawdopodobnienie jest bezsprzecznie niewystarczające do stwierdzenia winy. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że skarżącemu poza przywłaszczeniem sobie cudzego utworu (fragmentów), nie zarzucono innego rodzaju niesamodzielnego napisania pracy (np. korzystania z niedozwolonej pomocy innych osób), a tym samym, skoro nie zostało dowiedzione owo przywłaszczenie cudzego utworu, nie było także możliwe uznanie skarżącego za winnego. Pomimo wniesionego odwołania, także organ II instancji oparł swoje orzeczenie o utrzymaniu decyzji organu I instancji, z naruszeniem przywołanego wyżej przepisu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w związku z kodeksem postępowania karnego. Zdaniem skarżącego niezrozumiała jest także argumentacja organu II instancji, który brak uwzględnienia odwołania argumentował m.in. tym, że organ I instancji dogłębnie przeprowadził postępowanie dowodowe, a jako tezę potwierdzającą winę skarżącego, przywołał fragment uzasadnienia, odnoszący się do niebudzącego wątpliwości wykorzystania przez skarżącego obszernych fragmentów cudzej pracy bez podania źródeł, pomimo że sytuację tą w sposób logiczny i spójny, skarżący wielokrotnie wyjaśniał, podając że korzystał z materiałów źródłowych tych co autorzy prac, których autorstwo miał sobie rzekomo przypisywać. Jednocześnie bezsprzecznym w przedmiotowej sprawie pozostawał fakt, podnoszony przez skarżącego podczas postępowania, że samo niedokładne oznaczenie cytowanych źródeł lub ich nieprecyzyjne opisanie, nie było wynikiem jego złej woli, i nie mogło stanowić podstawy do uznania za działanie zamierzone, a jako takie nie może podlegać przepisom dyscyplinarnym, co więcej twierdzenia takie potwierdzały zeznania świadka - dr M. P., Pełnomocnika Rektora ds. Systemu Antyplagiatowego, która w swoich zeznaniach wprost wskazywała na kluczową rolę promotora przy zwróceniu uwagi na stopień wrażliwości przy oznaczaniu cytowanych źródeł. W ocenie skarżącego, zasadne było uznanie go za niewinnego i umorzenie wszczętego postępowania, gdyż zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał popełnienia przez niego zarzuconego mu czynu. W odpowiedzi Uczelniana Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów Uniwersytetu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. kognicja sądów administracyjnych obejmuje sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Jednym z takich przepisów szczególnych jest art. 318 p.s.w.n., który stanowi, że od prawomocnego orzeczenia odwoławczej komisji dyscyplinarnej, służy skarga do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona. Pierwszorzędne znaczenie dla oceny zaskarżonego orzeczenia Komisji odwoławczej pod kątem jego zgodności z prawem mają przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów, zawarte w Rozdziale 2 Działu VII ustawy- Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a także, wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 321 p.s.w.n., przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w sprawach studentów, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia. Stosownie do art. 307 ust. 1 p.s.w.n., student podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie przepisów obowiązujących w uczelni oraz za czyn uchybiający godności studenta. Katalog kar dyscyplinarnych określony jest w art. 308 p.s.w.n., i są to: 1) upomnienie; 2) nagana; 3) nagana z ostrzeżeniem; 4) zawieszenie w określonych prawach studenta na okres do 1 roku; 5) wydalenie z uczelni. Zgodnie z art. 312 ust. 3 p.s.w.n., w przypadku podejrzenia popełnienia przez studenta czynu, o którym mowa w art. 287 ust. 2 pkt 1-5, rektor niezwłocznie poleca przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W przypadku skarżącego, jest to czyn opisany w art. 287 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n., polegający na przywłaszczeniu sobie autorstwa albo wprowadzeniu w błąd co do autorstwa całości lub części cudzego utworu albo artystycznego wykonania. W ocenie Sądu, zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy uprawniał Uczelnianą Komisję Dyscyplinarną ds. Studentów Uniwersytetu do stwierdzenia, że porównanie pracy magisterskiej złożonej przez skarżącego, z dwoma opracowaniami: M. P., Międzynarodowe standardy ścigania handlu ludźmi i ochrony jego ofiar, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Warszawa 2014 oraz K. S., Przeciwdziałanie handlowi ludźmi w prawie międzynarodowym, Uniwersytet Warszawski, Warszawa 2015, nie pozostawia wątpliwości, iż skarżący wykorzystał w swojej pracy obszerne fragmenty tych publikacji bez podania źródeł. Wykorzystane przez skarżącego fragmenty cudzych publikacji obejmują 70 stron pracy magisterskiej liczącej łącznie 121 stron, zatem ok. 58%. Zarówno w pracy magisterskiej skarżącego, jak i w publikacjach M. P. i K. S. znajdują się zdania o takiej samej treści, ułożone w tej samej kolejności, poparte takimi samymi przypisami zarówno bibliograficznymi, jak i objaśniającymi, komentującymi fragmenty tekstu. Jednocześnie skarżący dokonał wielu drobnych zabiegów stylistycznych, które polegały głównie na wykorzystaniu synonimów oraz na zmianie szyku wyrazów w zdaniach. Skarżący, wprowadzając zmiany, dążył zatem do ukrycia tego, że nie jest autorem znaczących fragmentów pracy magisterskiej. Jak wskazano w orzeczeniu Uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu, w swoim oświadczeniu z dnia 17 grudnia 2020 r., skarżący wskazał, że zbieżność jego pracy z wydanymi wcześniej publikacjami, wynika z ograniczonego zakresu literatury dotyczącej tematyki poruszanej w pracy magisterskiej, czemu przeczy bibliografia znajdująca się na końcu pracy magisterskiej, w której skarżący wymienił 175 pozycji, którą to liczbę, w przypadku pracy magisterskiej, należy uznać za bardzo dużą. Dodatkowo Uczelniana Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów Uniwersytetu zauważyła, że w tych częściach pracy dyplomowej skarżącego, w których jest ona zbieżna z publikacjami M. P. i K. S., skarżący w przypisach bibliograficznych wskazał znacznie ponad 100 publikacji w kolejności identycznej, jak w opracowaniach M. P. i K. S. W ocenie Uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu, niemożliwe jest, aby taka zbieżność była dziełem przypadku. Jak podkreślił promotor, praca skarżącego, nie tylko zawierała rekonstrukcję historii handlu ludźmi, ale także typologie i zestawienia odnoszące się do tego zjawiska. Typologie i zestawienia, z natury rzeczy mają charakter autorski, co wyklucza tak daleko idącą zbieżność prac dwóch autorów, tworzących odrębnie swoje dzieła. Obwiniony oświadczył również, że wszelkie publikacje, z których skorzystał, zostały wymienione w pracy magisterskiej. Nie ma w niej jednak żadnego powołania na publikację K. S., natomiast publikacja M. P. z 2014 r., została wskazana we fragmencie, który jest kopią pracy K. S., K. S. bowiem w swojej publikacji, powoływał się na publikację M. P. Uczelniana Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów Uniwersytetu, zgodziła się ze stanowiskiem skarżącego, że raport z Jednolitego Systemu Antyplagiatowego nie przesądza o tym, czy student przypisał sobie autorstwo czyjegoś utworu, wskazała jednak, że raport wskazuje, czy treść pracy magisterskiej jest podobna do treści innych opracowań i może być wskazówką dla promotora, że doszło do naruszeń ze strony piszącego pracę dyplomową. Uczelniana Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów Uniwersytetu wskazała dalej, że w opinii Pełnomocnik Rektora ds. Systemu Antyplagiatowego, praca skarżącego oraz publikacja M. P. mają bardzo zbliżoną strukturę - dotyczy to zarówno koncepcji, jak i zawartości rozdziałów. Jednocześnie Pełnomocnik podkreśliła, że osobą powołaną do ostatecznej weryfikacji pracy dyplomowej jest promotor, który stwierdził, że praca magisterska skarżącego jest nadużyciem oraz poinformował Dziekana Kolegium Gospodarki i Administracji Publicznej oraz Rektora o swoich podejrzeniach dotyczących postępowania skarżącego. W ocenie Uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu, skarżący działał w pełni świadomie - zmiany redakcyjne bowiem nie mogły nastąpić przypadkowo - i dokonał modyfikacji w kopiowanych tekstach w celu ukrycia źródła pochodzenia tych teksów. Uczelniana Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów Uniwersytetu wskazała, z czym Sąd się w pełni zgadza, że w przypadku przygotowywania pracy magisterskiej jest to działanie szczególnie naganne. Złożenie pracy magisterskiej jest warunkiem koniecznym uzyskania tytułu zawodowego magistra. Skarżący zatem chciał bezprawnie uzyskać taki tytuł przedkładając pracę magisterską, której znaczącej części nie napisał samodzielnie, wykorzystując publikacje innych autorów i ukrywając ten fakt. Jedyną okolicznością łagodzącą było sumienne wywiązywanie się skarżącego z wcześniejszych obowiązków studenta zarówno w trakcie studiów licencjackich, jak i magisterskich, z tego względu Komisja odstąpiła od wymierzenia najsurowszej kary, jaką jest wydalenie z uczelni. Sąd kontrolując zaskarżone orzeczenie Komisji odwoławczej i poprzedzające je orzeczenie Uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu, nie doszukał się podstaw uzasadniających jego uchylenie, gdyż nie doszło w kontrolowanym postępowaniu dyscyplinarnym do naruszenia przepisów p.s.w.n. oraz przepisów rozporządzenia, jak też odpowiednio stosowanych przepisów k.p.k. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stanowisko Komisji odwoławczej oraz Uczelnianej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu jest uzasadnione. Sąd wskazuje, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wypowiedziane na gruncie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595), w których NSA wskazał, że sąd administracyjny, w ramach swej kognicji nie jest uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r. sygn. I OSK 212/08, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania, nie doszło do naruszenia trybu postępowania dyscyplinarnego oraz k.p.a. Zatem sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego orzeczenia (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. I OSK 729/11 czy z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. I OSK 1700/10, opubl. w CBOSA). Oceniając natomiast przebieg postępowania, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które miałyby skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.