III SA/Kr 1817/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji o przyznaniu uprawnienia do kierowania pojazdami skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 listopada 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, po rozpatrzeniu odwołania K. M. od decyzji Starosty z [...] 2016 r. orzekającej o: 1/ uchyleniu ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] 2014 r. w sprawie wydania K. M. uprawnień do kierowania pojazdami kat. C, C+E, B+E i potwierdzenia kwalifikacji zawodowych, 2/ odmowie wydania uprawnień do kierowania pojazdami kat. C, C+E, B+E i potwierdzenia kwalifikacji zawodowych, 3/ wezwaniu do zwrotu dokumentu prawa jazdy i 4/ nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, - Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organy ustaliły następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 24 czerwca 2016 do Starostwa Powiatowego wpłynął sprzeciw Prokuratora Prokuratury Rejonowej od ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] 2014 r. w przedmiocie wydania K. M. prawa jazdy i potwierdzenia kwalifikacji zawodowych. W uzasadnieniu sprzeciwu Prokurator wskazał, iż decyzja wydana została w oparciu o dokumenty, które okazały się fałszywe (orzeczenie psychologiczne) i w konsekwencji w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Starosta po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego co do zakresu sprzeciwu, postanowieniem z dnia [...] 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie wydania stronie uprawnień do kierowania pojazdami kat C, C+E i B+E. Wezwał K. M. do stawienia się w charakterze strony i złożenia wyjaśnień w sprawie. W odpowiedzi na wezwanie, strona udzieliła wyjaśnień w piśmie z dnia 22 sierpnia 2016 r. Organu dołączył do akt dowody kopie protokołu przesłuchania K. M. oraz kopię postanowienia o przedstawieniu zarzutów M. N. - psycholog, która wydała orzeczenie psychologiczne będące podstawą do uzyskania przez stronę w dniu 16 maja 2014 r. uprawnień do kierowania pojazdami kat. C, C+E, B+E i potwierdzenia kwalifikacji zawodowych. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy i dokonane ustalenia, organ l instancji przedmiotową decyzją orzekł o uchyleniu ostatecznej decyzji własnej z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wydania K. M. uprawnień do kierowania pojazdami kat. C, C+E, B+E i potwierdzenia kwalifikacji zawodowych i orzekł o odmowie wydania uprawnień do kierowania pojazdami kat. C, C+E, B+E i potwierdzenia kwalifikacji zawodowych. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał rn.in., że do wniosku o wydanie prawa jazdy K. M. dołączył orzeczenie stwierdzające nieprawdę o przebytym badaniu psychologicznym. Zaświadczenie wystawione zostało 9 stycznia 2014 r., przez M. N. Tymczasem z zeznań psycholog wynika, że nigdy nie przeprowadziła badania psychologicznego kierowcy K. M., co zostało także potwierdzone zeznaniami strony. W związku z powyższym organ l instancji uznał, iż spełnione zostały przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. bowiem dowody na których wydano decyzję pierwotną, okazały się fałszywe. Organ stwierdził także, że sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania było niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Konsekwentnie organ stwierdził, że skoro dowód w postaci orzeczenia psychologicznego okazał się fałszywy, to zasadne jest po pierwsze uchylenie przyznanych uprawnień, po wtóre zaś odmowa ich wydania. K. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Decyzji zarzucił naruszenie art. 77 § 1, art. 146 § 2, art. 108 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a. Zdaniem odwołującego się, organ nie uwzględnił przedłożonego orzeczenia o braku przeciwskazań psychologicznych jak i błędnie oceniając materiał dowodowy wadliwie sformułował rozstrzygnięcia niepełnie je uzasadniając. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie stwierdziło, iż jednym ze sposobów weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych jest ich weryfikacja dokonywana przy pomocy instytucji wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 K.p.a. Wskazało, że zasadą jest, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Odstąpienie od wymagania wcześniejszego stwierdzenia fałszerstwa dowodów orzeczeniem sądu lub innego organu jest możliwe wyłącznie w przypadku spełnienia się warunków określonych w art. 145 § 1 i 2 (wyrok NSA z 22 czerwca 1999 r., l SA 1924/98). Od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątek mający miejsce wtedy gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, zaś wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludzkiego, albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 K.p.a.). Obie przesłanki wskazane w art. 145 § 2, tj. oczywistość fałszu dowodu i niezbędność wznowienia postępowania dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, muszą wystąpić łącznie. Przepis art. 145 § 2 K.p.a. stanowi bowiem, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Fakt sfałszowania dowodu jest oczywisty wówczas, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika nieprawdziwość dowodu, bez prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Zdaniem Kolegium fałszerstwo dokumentu w niniejszej sprawie, orzeczenia psychologicznego na podstawie, którego wydano decyzję pierwotną jest oczywiste i wynika wprost ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zaś z zeznań oskarżonej psycholog i zeznań strony. W rzeczywistości, bowiem żadne badania psychologiczne mogące zakończyć się wydaniem orzeczenia nie miały miejsca. Bez wątpienia zatem dowód w postaci orzeczenia psychologicznego został sfałszowany i potwierdza nieprawdę odnośnie przeprowadzonych badań. Trafnie przyjął organ l instancji, że w dacie wydania decyzji pierwotnej niezbędnym dla uzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami kat. C, C+E, B+E i potwierdzenia kwalifikacji zawodowych było w sytuacji strony m.in. przedłożenie orzeczenia stwierdzającego brak przeciwskazań psychologicznych, co wynika wprost z treści art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, że prawo jazdy jest wydawane osobie, która uzyskała orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - nie dotyczy prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T. Nie sposób przyjąć, jak chce tego odwołujący się, jakoby przedłożone na etapie postępowania przed l instancją orzeczenia psychologiczne: z 30 października 2008 r. - z terminem kolejnych badań 29 października 2013 r. i z 20 sierpnia 2016 r. - z terminem kolejnych badań 20 sierpnia 2021 r. miały jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. W dacie wydawania decyzji pierwotnej [...] 2014 r. strona nie posiadała orzeczenia o braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami z przyczyn opisanych jak wyżej. Niemożliwe jest zatem uzyskanie wnioskowanych uprawnień. Decyzja pierwotna organu l instancji, którą przyznano stronie uprawnienia do kierowania pojazdami jest wadliwa i jako taka powinna zostać bezwzględnie i natychmiastowo wyeliminowana z obrotu prawnego. W świetle akt sprawy posiadanie przez stronę uprawnień do kierowania pojazdami i jego uczestnictwo w ruchu stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego co bezsprzecznie uzasadniało wznowienie postępowania. Strona bowiem posiadła uprawnienia do kierowania pojazdami bez wymaganych badań kondycji psychologicznej. K. M. wniósł skargę na tą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to: 1/ rażące naruszenie art. 149 §2 K.p.a. - poprzez nie uwzględnienie przy orzekaniu stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji w postępowaniu prowadzonym na skutek wznowienia postępowania i oparcie się na całkowicie pozbawionej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy po wznowieniu postępowania, okoliczności braku - w ocenie organu - w dacie wydania decyzji pierwotnej ([...] 2014) prawidłowego orzeczenia stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych skarżącego do kierowania pojazdami, z równoczesnym zaniechaniem rozpatrzenia kwestii istnienia tych przeciwwskazań w dacie orzekania na skutek wznowienia postępowania, pomimo że było to konieczne oraz możliwe na podstawie przedstawionego przez stronę dowodu; 2/ rażące naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a. przez pominięcie kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy dowodu przedstawionego przez skarżącego, jakim jest orzeczenie psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy kat. A, B, C, BE, CE z daty 20 sierpnia 2016 r. ważne do 2021 roku - a więc aktualne na dzień wydania decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r. i na dzień wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 17.11.2016 r. utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Starosty; 3/ art. 146 § 2 K.p.a. przez wadliwe niezastosowanie powołanego artykułu i uznanie za prawidłowe wznowienia postępowania i uchylenia przez Starostę swojej decyzji pierwotnej z 2014 roku, decyzją wydaną w wyniku wznowienia postępowania, podczas gdy ze stanu faktycznego i pominiętego materiału dowodowego wynika, że w wyniku wznowienia postępowania powinna zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej; 4/ art. 108 § 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego przez organ I instancji, z uwagi na "poważną szkodę dla interesu społecznego" oraz "zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego", w sytuacji, gdy z pominiętego bezzasadnie materiału dowodowego wynika, iż przesłanka "zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego" nie zachodziła, bowiem według stanu na dzień wydania decyzji przez Starostę – [...] 2016, jak i według stanu na dzień wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w wyniku odwołania z dnia 17 listopada 2016 r. nie istniały po stronie skarżącego żadne przeciwwskazania psychologiczne do pracy na stanowisku kierowcy. Ponadto zarówno organ I instancji, jak i II instancji, bezzasadnie powoływały się na istnienie interesu społecznego, który mógłby zostać naruszony na skutek nienadania decyzji Starosty z dnia [...] 2016 r. rygoru natychmiastowej wykonalności; 5/ art. 107 § 3 K.p.a. przez całkowite pominięcie przy orzekaniu dowód w postaci przedstawionego przez skarżącego orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem z dnia 20 sierpnia 2016 r. i wynikający z tego dowodu fakt braku wyjaśnienia w obu zaskarżonych decyzjach, z jakich powodów pozostawienie w obrocie prawnym decyzji uchylonej na mocy zaskarżonej decyzji Starosty stanowi "zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego", jak również brak wyjaśnienia, jaki "interes społeczny" byłby naruszony, gdyby decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dacie wydania zaskarżonych decyzji skarżący był (i obecnie jest) w pełni zdolny do kierowania pojazdem; 6/ rażące naruszenie przepisów postępowania, m.in. art. 7 i 77§ 1 K.p.a., poprzez: dokonanie ustaleń na temat przebiegu badania skarżącego przez psycholog M. N. bez przesłuchania skarżącego, wyłącznie na podstawie szczątkowego (a w istocie nierzetelnego) opisu zawartego w piśmie prokuratora. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] 2016r., jak również postanowienia o wznowieniu postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (podkreślenie Sądu). Kognicję Sądu doprecyzowuje art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym w sposób istotnie wpływający na wynik sprawy. Sąd uznał, że w sprawie prawidłowo - w wyniku wznowienia postępowania - uchylono decyzję ostateczną Starosty z [...] 2014 r. w sprawie wydania stronie prawa jazdy kat. kat. C, C+E, B+E oraz odmowy wydania wnioskowanego uprawnienia. Kwestionowana decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Przedmiot postępowania wznowieniowego wyznacza treść art. 149 § 2 K.p.a., zgodnie z którym, organ ma obowiązek ustalić, czy wystąpiła przyczyna wznowienia, a w razie pozytywnego wyniku tych ustaleń, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Badanie legalności zaskarżonej decyzji wymaga ustalenia, czy w sprawie istniały ustawowe przesłanki do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania, w którym doszło do wzruszenia ww. ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie wydania stronie prawa jazdy kat. kat. C, C+E, B+E. Zdaniem organów orzekających - po wydaniu prawa jazdy - okazało się, że przedłożony przez stronę dokument w postaci zaświadczenia wystawionego 9 stycznia 2014 r., przez M. N. orzeczenia psychologicznego jest nieprawdziwy, poświadczał nieprawdę oraz okazał się fałszywy i - jako taki - nie mógł być uznany za dowód spełnienia ustawowego warunku uzyskania prawa jazdy. Zaistniała, więc przesłanka wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., w myśl której, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których postawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wznowienie postępowania - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. - ograniczone jest wystąpieniem - łącznym - następujących warunków. Po pierwsze, zaistnieniem w postępowaniu dowodowym - prowadzonym w danej sprawie - fałszywego dowodu. Po drugie, możliwość zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. ograniczona jest wymogiem, by sfałszowanie dowodu było stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Po trzecie, zastosowanie wspomnianego przepisu K.p.a. zakłada ponadto, aby fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Odstąpienie od wymagania wcześniejszego stwierdzenia fałszerstwa dowodów orzeczeniem sądu lub innego organu ustawodawca przewidział wyjątek mający miejsce wtedy, gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste, zaś wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludzkiego, albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 K.p.a.). Przepis art. 145 § 2 K.p.a. stanowi bowiem, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Celem wznowionego postępowania prowadzonego z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. jest wykazanie istnienia związku między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Uwzględniając szerokie pojęcie dowodu, wynikające wprost z art. 75 § 1 K.p.a., fałsz dowodu może polegać na oparciu rozstrzygnięcia na fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków czy też opiniach biegłych. Fałszywy jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana, przy czym, jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba, że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 K.p.a. Dla przesłanki wznowieniowej zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. koniecznym jest, aby na podstawie fałszywych dowodów ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie których istnienie miało bezpośredni wpływ na określenie praw i obowiązków osób będących podmiotem postępowania. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że fałszerstwo dokumentu czyli orzeczenia psychologicznego na podstawie którego wydano decyzję pierwotną było oczywiste i wynikało bezpośrednio ze zgromadzonego materiału dowodowego, a przede wszystkim z zeznań psychologa i samej strony. Co więcej została również spełniona przesłanka możliwości powstania szkody dla interesu społecznego. Interes społeczny (określany w literaturze zamiennie – w pewnym uproszczeniu – również jako państwowy lub publiczny) nie może być traktowany w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od stanu faktycznego konkretnej sprawy administracyjnej, gdyż nie jest pojęciem stałym i jednolitym. Należy podzielić pogląd, że "jest to kategoria zmienna, zarówno w czasie, jak i różna w różnych obszarach prawa administracyjnego, dodatkowo silnie zabarwiona politycznie" (T. Woś, Obowiązek uwzględniania interesu..., s. 119). Naruszenie interesu społecznego polegało na tym, że w obrocie prawnym istniała decyzja, na podstawie której wydano K. M. prawo jazdy i potwierdzono jego kwalifikacje zawodowe. Decyzja ta wydana na podstawie sfałszowanych dokumentów była jawnie sprzeczna z porządkiem prawnym i zasadami demokratycznego państw prawnego. Potwierdzała bowiem uprawnienia do kierowania pojazdami dla osoby, która zdobyła to uprawnienie na podstawie sfałszowanych badań psychologicznych. Z powyższego bezsprzecznie wynika, że zostały kumulatywnie spełnione przesłanki z art. 145 § 2 K.p.a. Biorąc pod uwagę zarzuty sformułowane w skardze wskazać należy, że postanowienie o wznowieniu postępowania jest aktem administracyjnym, który nie rozstrzyga sprawy wznowienia, ale ją otwiera (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2002 r. sygn. akt V SA 2339/01, Legalis). Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie przepisu art. 149 § 2 K.p.a. jest zarówno badanie, czy postępowanie, w którym zapadła ostateczna decyzja, było dotknięte jedną w wad wymienionych umożliwiających wznowienie postępowania, jak i merytoryczne wyjaśnienie sprawy w celu rozpoznania sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną. Ponadto podkreślić należy, że w myśl 75 K.p.a., dowodami w postępowaniu administracyjnym może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Możliwe jest więc wykorzystanie dowodów zebranych uprzednio w postępowaniu przed innymi organami, bez konieczności powtórnego ich przeprowadzenia przez organ administracji publicznej. Natomiast, zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy we własnym zakresie ustaliły, że psycholog M. N. nigdy nie przeprowadziła badania psychologicznego kierowcy K. M., co zostało również potwierdzone zeznaniami strony. W ocenie Sądu - w świetle powyższych ustaleń - organy rozstrzygające trafnie uznały, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 2 K.p.a. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że prawo jazdy jest wydawane osobie, która spełnia - łącznie - pięć warunków, określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o kierujących pojazdami oraz że niespełnienie chociażby jednego z nich nie pozwala na wydanie tego dokumentu, co także zaistniało w sprawie. Analizowany dokument (zaświadczenie) winien być sporządzony zgodnie ze stanem faktycznym. Jeżeli chodzi o wiarygodność dokumentów, to w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że za prawdziwy uważa się dokument, który nie budzi wątpliwości co do tego, że posiada trzy następujące cechy występujące łącznie: a) został wystawiony przez osobę lub instytucję, która powinna go wystawić, b) treść dokumentu odpowiada rzeczywistości, c) dokument posiada treść niezmienioną, tj. tę, którą nadał mu wystawca. Ustalenie fałszu w dokumentach ma ten skutek, że rozstrzygające w sprawie organy nie mają podstaw do uznania, że spełnia ona warunki dokumentu wymaganego przy złożeniu wniosku o wydanie prawa jazdy. W tym stanie, w sprawie trafnie uznano, że zaistniała podstawa do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] 2014 r. w sprawie wydania stronie prawa jazdy kat. C, C+E, B+E i potwierdzenia kwalifikacji zawodowej i odmowa wydania wnioskowanych w tym zakresie uprawnień. Z uwagi na fakt, że na moment wydania decyzji ostatecznej, mocą której stronie wydano prawo jazdy kat. C, C+E, B+E strona nie spełniała warunku z art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, w wyniku wznowienia postępowania - wbrew zarzutom skargi - nie mogła zapaść decyzja przyznająca stronie żądane uprawnienia (odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej), z uwagi na późniejsze niekwestionowane już orzeczenia psychologiczne. Do spornych uprawnień nie można, bowiem stosować zasady sanacji nabytych niezgodnie z prawem uprawnień. Skoro - w sprawie - niewątpliwie stwierdzono, przede wszystkim w oparciu o jednoznaczne ustalenie, że strona przedłożyła nieprawdziwe zaświadczenie psychologiczne. Wydane przez osobę, która takiego badania nie przeprowadzała. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje, że skarżący w późniejszym okresie już posiadania przedmiotowych uprawnień uzyskał zgodne z procedurą ważne zaświadczenia psychologiczne. Sanacja taka wprawdzie jest możliwa poprzez instytucje przedawnienia możliwości wznowienia postępowania administracyjnego, ale w przedmiotowej sprawie taka przesłanka nie zachodzi. Nie ma wpływu na rozstrzygnięcie także deklarowany brak świadomości strony co do przeprowadzania badania przez osobę nieuprawnioną, szczególnie ze jak twierdzi strona badanie przeprowadzał mężczyzna, a zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu wydała psycholog M. N. Reasumując, Sąd stwierdza, że w sprawie nie naruszono - w sposób rzutujący na wynik sprawy - przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, w tym wskazanych w skardze, art. 145 § 1 w zw. z art. 149 K.p.a., art. 146 § 2 w zw. z art. 7 K.p.a., art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 149 § 3 K.p.a., art. 77 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 K.p.a., art. 77 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 K.p.a., art. 11 ust. 1 u.k.p. oraz art. 2 Konstytucji RP, w podanym przez stronę skarżącą zakresie. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę w całości.