III SA/Kr 1828/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Danielec Po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2012 r. ([...]) w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych. Uzasadnienie: J. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2013 r. przedmiocie zasiłku celowego. Na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. skarżący złożył wniosek o ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 4 października 2013 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wskazał referendarz, że mimo odebrania przez skarżącego wezwania o wypełnienie wysłanego urzędowego formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza. Odpis zarządzenia z uzasadnieniem i pouczeniem o możliwości i terminie do wniesienia sprzeciwu doręczono skarżącemu w dniu 31 października 2013 r. Pismem z dnia 6 listopada (data stempla pocztowego 7 listopada 2013 r.) skarżący złożył pismo nazwane "sprzeciw", w którym zawarł prośbę o przywrócenie terminu oraz wypełniony formularz "PPF". Wniosek uzasadnił złym stanem zdrowia i zażywaniem leków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "ppsa", każde pismo strony powinno zawierać m.in. oznaczenie rodzaju pisma i osnowę wniosku lub oświadczenia. Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy, z osnowy winno wynikać zaś, jaki jest zamiar wnoszącego pismo. Jeżeli w wyniku rozbieżności pomiędzy treścią a nazwą pisma zachodzą wątpliwości, jaki był faktyczny zamiar strony, pierwszeństwo należy przyznać treści pisma, w której strona miała możliwość wyrażenia swojego stanowiska (postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1263/08). Skoro z treści pisma z dnia 6 listopada 2013 r. wynika, iż zamiarem strony było złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożeni a wypełnionego formularza "PPF", należy je potraktować właśnie jako taki wniosek. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie art. 87 § 2 i § 4 ppsa nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Usprawiedliwieniem dla niedokonania czynności w terminie nie może być okoliczność wskazana przez skarżącego. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się bowiem stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 179/12). Informacje podane w przedmiotowym wniosku nie wskazują na istnienie takich okoliczności, w związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 ppsa, należało orzec jak w sentencji.